Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου, όταν η ανθρωπότητα μάζευε τα κομμάτια της, η κατασκευή σχολείων και η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση παιδιών σε αυτά ήταν μία από τις πιο σημαντικές ελπίδες για πρόοδό… Σήμερα, 80 χρόνια μετά, οι αριθμοί της παγκόσμιας κοινότητας για την διατάραξη ή και την πλήρη στέρηση παιδιών και εφήβων από την βασική εκπαίδευση σχεδόν τρομάζει… Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση σε Ζώνες Κρίσης, υπολογίζει πως περίπου 258 εκατομμύρια παιδιά δεν δέχονται κανονικές υπηρεσίες εκπαίδευσης… Ανάμεσά τους 93 εκατομμύρια, λίγο πάνω από το 1/3 στερείται κάθε επαφής με βασική σχολική παιδεία. Υπάρχουν ακόμη χειρότερα: Οι αριθμοί διογκώνονται εκπληκτικά τον τελευταίο καιρό. Μέσα στους τελευταίους 18 μήνες ο αριθμός της παγκόσμιας ντροπής αυξήθηκε κατά 21 εκατομμύρια… Γενικά, συρράξεις, εκτοπισμοί, κλιματικά σοκ και παρατεινόμενες κοινωνικο-οικονομικές κρίσεις είναι το περιβάλλον της αποκοπής των νέων από το σχολείο στις κρίσιμες ηλικίες. Χαρακτηρ...
Ο Οσμάν Καβαλά καταδικάστηκε και από το Εφετείο
της Κωνσταντινούπολης σε ισόβια… Όπως δηλαδή και πρωτόδικα τον Απρίλιο του 22.
Ο Οσμάν δεν είναι χαρακτηρισμένος κομματικά… Η ταξική
του θέση (επιχειρηματίας) δεν θα προδιέθετε για αριστερή πολιτική τοποθέτηση. Εχει
όμως ταυτίσει την κοινωνική του παρουσία με συνεχείς αγώνες για δημοκρατικά
δικαιώματα, κοινωνικές ελευθερίες, σεβασμό της πολυποίκιλης πολιτιστικής κληρονομιάς
της τουρκικής επικράτειας με υπεράσπιση των μειονοτήτων.
Οι συλλήψεις του στην ημερήσια διάταξη. Στην πρώτη
γραμμή από το 1990. Πρωταγωνιστής στην αποκατάσταση της ιστορικής μνήμης για
την γενοκτονία των Αρμενίων και συνεχώς κατηγορούμενο ως εχθρός και ανατροπέας της
Τουρκικής κυβέρνησης υπομένει αγόγγυστα…
Στην δίκη του τον Απρίλη, περιορίστηκε να θυμίσει, πως
έχει περάσει ήδη 14 χρόνια στην φυλακή και πως αυτό ισοδυναμεί με πολιτική
δολοφονία…
Οι ‘δημοκρατικές’ ευαισθησίες της Δύσης δεν είναι
τόσες και τέτοιες ώστε να ματαιώνουν τις αργές δολοφονίες χιλιάδων Τούρκων
αγωνιστών, που σηκώνουν σταυρούς απίστευτων και ‘άγνωστων’ μαρτυρίων, που τα
καλύπτει η ένοχη σιωπή των …συμμαχικών συμφερόντων…
Εδώ είναι που πρέπει να ακουστεί η φωνή όσων θεωρούν
δική τους υπόθεση την ανθρώπινη ελευθερία… Πολύ πιο πέρα από τις ιδιαίτερες
τοποθετήσεις και προτιμήσεις των βασανιζόμενων πολιτών… Ας θυμηθούμε
για όλους αυτούς, τον ποιητή με τα γαλάζια μάτια τον Ναζίμ Χικμέτ, που έγραψε:
Και να, τι θέλω τώρα να σας πω
Μες στις Ινδίες, μέσα στην πόλη της Καλκούτας,
φράξαν το δρόμο σ' έναν άνθρωπο.
Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο 'κει που εβάδιζε.
Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι
να υψώσω το κεφάλι στ' αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε, τ' άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόση δα μικρή.
Ε, το λοιπόν, ό, τι και να είναι τ' άστρα,
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει,
είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.