Ντελακρούα: Έφιππος Ελληνας αγωνιστής ... στην επέτειο, το τραγούδι των Λ. Κηλαηδόνη-Λ. Παπαδόπουλου. Λίγα λόγια για μία σημαντική πλευρά της ιστορίας μας. Ο Δραγουμάνος του Βεζύρη Ο δραγουμάνος του βεζύρη Πίνει μαστίχα ρίχνει τα χαρτιά Το 'να του μάτι στο μισσίρι Τ' άλλο του μάτι στην αρβανιτιά Κι όταν βαράει παλαμάκια Δούλες σερμπέτια μέλια έρχονται σωρό Και του αχμέτ αγά τα χανουμάκια Στην προσταγή του στήνουνε χορό Φάτε και πιείτε δραγουμάνοι Τώρα που όλα είναι για τα σας Έτσι ορίζει το φιρμάνι Κι ο πολυχρονεμένος σας πασάς Κι όσο για μας σ' ένα καλύβι Γεια σου τζαβέλα γεια σου γέρο του μοριά Βράδυ πρωί θα λιώνουμε μολύβι Για την τιμή και για τη λευτεριά Ακολουθεί ένα σύντομο εικαστικό αφιέρωμα με πίνακες, που εκτίθενται στον ιστότπο: LIFO
Αυτές τις μέρες της έντασης στο δικαστήριο, που
δικάζονται οι θεωρούμενοι ως φυσικοί αυτουργοί του 19χρονου οπαδού του Άρη, κάποιες διαφορετικές σκέψεις είναι φυσικό να αναπτύσσονται…
Αμεσα, κάποιοι από αυτούς ή όλοι είναι οι δράστες μίας
στυγερής ανθρωποκτονίας.
Γιατί; Τους χρώσταγε;; Τους πρόσβαλε;;; Τους έκλεψε;;;
Τους βανδάλισε;;;
Τίποτε από αυτά τα ‘εύλογα’, που θα μπορούσαν να προκαλέσουν την διανθρώπινη βία… Κάτι …πολύ πιο σοβαρό, πολύ πιο σπουδαίο… Ηταν οπαδός του Αρη!!!
Αυτού του αιώνιου εχθρού! Του μισητού, του σιχαμένου! Αυτού,
που κάθε πάθημα, κάθε ήττα είναι χαρά και ατέλειωτη ηδονή! Που του αξίζουν τα
χειρότερα! Που δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψουν το άσβεστο, το απύθμενο
μίσος για αυτή την ομάδα! Που ό,τι κακό και να του ευχηθείς είναι λίγο!
Γιατί αυτή η εχθρότητα, γιατί αυτό το μίσος;;;
Δύσκολες ερωτήσεις… Οι ρίζες αυτού του πάθους μοιάζουν
να χάνονται στα βάθη του χρόνου… Και το βέβαιο είναι, πως το μίσος δυναμώνει
μέρα με την μέρα…
Κάποτε υπήρχε μία απίστευτη για τα σημερινά δεδομένα
αμοιβαία ‘ανεκτικότητα’. Υπήρχαν οπαδοί και των δύο ομάδων στο ίδιο γήπεδο…
Παλιότερα, μάλιστα, καθισμένοι δίπλα-δίπλα.
Όχι, πως δεν υπήρχαν καυγάδες… Αυτοί όμως αφορούσαν
μία μειοψηφία κατ’ εξαίρεση τσαμπουκάδων… Για τους πολλούς, η νίκη και η ήττα
ήταν ευκαιρία για πειράγματα και καλαμπούρια… Η εξέλιξη στα τελευταία 30-40
χρόνια μοιάζει απίστευτη… Όπως απίστευτες σήμερα είναι εικόνες των γηπέδων από
εκείνα τα χρόνια…
Ο αθλητισμός είναι παιγνίδι! Ο αθλητισμός ενώνει!
Το μεταδίδουν κάποια ραδιοτηλεοπτικά
σποτάκια… Από τα πιο χοντρά ψέματα… Από τις πιο υποκριτικές διακηρύξεις… Ασφαλώς,
μιλώντας θεωρητικά, κάθε είδους σπορ, ομαδικό ή ατομικό έχει μία μοναδική
ικανότητα να γυμνάζει, να ψυχαγωγεί, να ισορροπεί ψυχοσωματικά, να χαρίζει
ηρεμία και χαλάρωση… Να ωριμάζει την σκέψη και να κοινωνικοποιεί… Αυτή είναι η
εκτόνωση, που χρειάζεται και δικαιούνται η νεολαία!!!
Θεωρητικά μιλώντας, κάτι τέτοιο θα ήταν εξαιρετικά
επικίνδυνο για ένα κοινωνικό σύστημα, που βασανίζει τον πολίτη από τα παιδικά
του χρόνια… Μία νηφάλια νεολαία με καθαρή σκέψη και τον φυσιολογικό της βιολογικό
δυναμισμό είναι εξαιρετικά επικίνδυνος εχθρός… Πρέπει πολύ έγκαιρα, πριν
αρχίσει να προβληματίζεται για τα κοινωνικά δεδομένα, που την περιβάλλουν και την
δυναστεύουν να υπάρξουν μία οργανωμένη κατευναστική, αποπροσανατολιστική δράση…
Ο οπαδικός φανατισμός είναι στην πρώτη γραμμή των
εργαλείων αλλοτρίωσης. Γι’ αυτό υπάρχει ένα ολόκληρο ειδικό οπλοστάσιο, που
περιλαμβάνει αρχικά τις ίδιες τις ομάδες με τις τεράστιες δυνατότητες
επηρεασμού. Στην συνέχεια τα αθλητικά έντυπα, οι σχετικές εκπομπές, οι διάφοροι
οπαδικοί ιστότοποι, η βιομηχανία αθλητικού οπαδικού υλικού κ.λ.π.
Τα πρωτοσέλιδα πολλών από τις οπαδικές αθλητικές
εφημερίδες θυμίζουν μετά από κάποια ντέρμπυ σε οποιοδήποτε άθλημα, πολεμική ατμόσφαιρα.
Κηρύσσουν ‘ιερό’ πόλεμο χρησιμοποιώντας τις βαρύτερες εκφράσεις, πολλές φορές
με σεξιστικές αναφορές ώστε η υποτίμηση να προκαλεί τον αντίπαλο στον
μεγαλύτερο δυνατό βαθμό… Ολως ..’περιέργως’, η σχετική νομοθεσία για την στοιχειώδη
ευπρέπεια του έντυπου λόγου παραμένει καλά φυλαγμένη… Ισα- ίσα, που αποτελεί …τεκμήριο
ελευθεροτυπίας…
Οι διάφορες λέσχες φιλάθλων αποτελούν κέντρα οργάνωσης
του οπαδικού πολέμου… Περιττό να πούμε, ότι δεν πληρώνουν οι οπαδοί την συντήρηση
των λεσχών ούτε τα έξοδα των ‘πολεμοφοδίων’. Ούτε το κόστος μεταφορών από πόλη
σε πόλη, άσχετα με το αν μπουν ή όχι στο γήπεδο… Ούτε το μέγα πλήθος
φωτοβολίδων, κροτίδων κ.λ.π., που συχνότατα μετατρέπει τα γήπεδα, ανοιχτά και
κλειστά σε θαλάμους αερίων… Και που κανείς και ποτέ δεν ξέρει πώς βρέθηκαν μέσα
στον αθλητικό χώρο…
Οργανωμένοι στρατοί, λοιπόν, ετοιμοπόλεμοι και
πρόθυμοι. Για …την τιμή και την δόξα της ομάδας, που καθόλου σπάνια ταυτίζεται
με εκείνη του μεγαλομετόχου… ‘Εκστρατείες’ εξυγίανσης του αθλήματος προσφέρουν
κατά διαστήματα άλλοθι αγνών προθέσεων και γνήσιου ενδιαφέροντος…
Φυσικά, ο μέσω της
οπαδοποίησης υποβιβασμός και καθήλωση της νεολαίας δεν είναι μόνον Ελληνικό
αλλά παγκόσμιο φαινόμενο… Όπως ο καπιταλισμός ...
Μία νεολαία, που θα ήταν στους δρόμους τους αγώνα,
διοχετεύεται έντεχνα στην παράλογη αυτή αλληλοεξόντωση με ευτελέστατους από
κάθε άποψη σκοπούς και …’ανάξια’ πληρωμή…
Μπορεί και να απαντήσαμε στο ερώτημα: ποιος σκότωσε το Αλκη…
Σχόλια