Ιδιωτικοποίηση του νερού: το όριο της φιλελεύθερης βαρβαρότητας

Όταν, στην Χιλή, με τις ξιφολόγχες του Πινοσέτ, εγκαθιδρύθηκε ο νεοφιλελευθερισμός της Σχολής του Σικάγου οι ιδιωτικοποιήσεις πήραν τον ρυθμό χιονοστιβάδας… Ετσι, βιώσαμε στην πράξη την …αρετή του καπιταλισμού να μετατρέπει σε εμπόρευμα τα πιο βασικά ζωτικά αγαθά. Οπως το νερό, που ίσως είναι το βασικότερο, αφού η στέρησή του είναι βραχύτατα μόνον συμβατή με την βιολογική επιβίωση των έμβιων όντων.  

Στην Χιλή, η ιδιωτικοποίηση του νερού ήταν αποφασιστικής σημασίας για τα Αμερικάνικα μονοπώλια του Χαλκού… Η διεργασία εξόρυξης είναι εξαιρετικά υδροβόρα και οι Εταιρείες των Γιάνκις είχαν τώρα, χάρις στους ένοπλους Χιλιανούς τους μπράβους, την δυνατότητα να ιδιωτικοποιήσουν ανεμπόδιστα τις πολύτιμες πηγές του νερού. Πράγμα, που έπραξαν αδιαφορώντας, όπως ήταν φυσικό, για το πρόβλημα, που δημιουργούσαν στα εκατομμύρια των Χιλιανών, ιδιαίτερα εκείνων που κατοικούν στην έρημο Ατακάμα ή στις παρυφές της. Χρειάστηκε αρκετές φορές η ένοπλη κατασταλτική παρέμβαση των φιλελεύθερων καθαρμάτων της κλίκας Πινοσέτ για να …κατευνασθούν οι διψώντες Ινδιάνοι στην περιφέρεια της χώρας.

Ακόμη και σήμερα, τόσα χρόνια μετά την ‘αποχώρηση’ του, το πνεύμα του βρυκόλακα Πινοσέτ γυρίζει πάνω από τον τόπο του εγκλήματος… Χρειάστηκαν σκληροί αγώνες, που συνεχίζονται επί ‘δημοκρατίας’ για να αποκατασταθεί για τους Χιλιανούς το φυσιολογικό βιολογικό δικαίωμα στην υδροδότηση…

Για να λέμε, όμως την αλήθεια, ο αιματοβαμμένος Χιλιανός δικτάτορας άνοιξε τον δρόμο και η ιδιότητα του νερού ως δημόσιου αγαθού αμφισβητείται χρόνια τώρα σε ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο… Ακόμη και στις υπάρχουσες κρατικές εταιρίες ύδρευσης υποσκάπτεται ο δημόσιος χαρακτήρας τους. Με εταιρικούς διαμελισμούς, περιορισμό του αναγκαίου προσωπικού, πέρασμα μέρους του έργου στον ιδιωτικό τομέα κ.ο.κ.  

Οσο αυτή η ύπουλη διάβρωση δεν συναντάει την μαζική αντίδραση των λαών τόσο και θα διεισδύει σαν μόλυνση σαν διαβρωτική λοίμωξη μέχρι τελικής πτώσης… Τότε, που θα υψώσει το …σωτήριο λάβαρο της ιδιωτικοποίησης… Δεν είναι αμέτοχοι του εγκλήματος και τοπικοί άρχοντες, που στην διαδρομή του χρόνου χρησιμοποίησαν τις Εταιρείες ύδρευσης σαν προνομιακό χώρο εξόφλησης ρουσφετολογικών γραμματίων. Πέρα και έξω από τις πραγματικές ανάγκες των εταιριών και χωρίς ίχνος αξιοκρατικών επιλογών.

Η παρούσα κυβέρνηση σχεδόν ολοκληρώνει το ξεδίπλωμα της φιλελεύθερης ατζέντας της με το νομοσχέδιο, που ετοιμάζει για την διάρθρωση και διοίκηση των υπηρεσιών ύδρευσης…

Ταυτόχρονα συμπληρώνει το λεύκωμα δεκαετιών πλήρους απουσίας σημαντικών έργων για την υδροδότηση και την αναβάθμιση της ποιότητας του νερού…

Η Κέρκυρα είναι από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα… Κουτσά-στραβά αποφασίστηκε εδώ και σχεδόν δύο 10ετίες η κατασκευή φραγμάτων και μαζί η ανακατασκευή του δικτύου. Ενώ είχαν ολοκληρωθεί κάποιες πρόδρομες μελέτες, η προηγούμενη κυβέρνηση  απένταξε το έργο χαρακτηρίζοντάς το ως … ‘φαραωνικό’. Ένα νησί εκατό χιλιάδων μόνιμων κατοίκων με διπλάσιο μέσο μηνιαίο πληθυσμό, λόγω τουρισμού…

Που παρά το υψηλότερο στην χώρα υδρόμετρο βροχοπτώσεων, διαθέτει απολύτως ακατάλληλο νερό για ανθρώπινη χρήση. Και όπως είναι φυσικό το πρόβλημα παραμένει εκκρεμές ενώ η επανεμφάνιση των υποσχέσεων μάλλον σχετίζεται με τις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. 

Παρόμοια πάνω-κάτω είναι η κατάσταση στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας...   

Τοπικοί, λοιπόν και κεντρικοί ‘άρχοντες’ εκτελούσαν συνειδητά ή ασυνείδητα το έργο του ευτελισμού του δημόσιου χαρακτήρα της ύδρευσης… Ετσι, που το ξεπούλημα να μοιάζει σωτηρία… Ή τουλάχιστον να περνάει χωρίς πολλές ή καθόλου αντιδράσεις… Να γιατί, η ώρα είναι εξαιρετικά κρίσιμη και αποφασιστική. Η υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα της ύδρευσης μαζί με την αίτημα των αναγκαίων αναβαθμίσεων των υποδομών και της επάρκειας -ποσοτικής και ποιοτικής- του προσωπικού πρέπει να λάβει παλλαϊκό χαρακτήρα. Η μάχη για το νερό πρέπει να κερδηθεί. Είναι μάχη από τις τελικές…