Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου, όταν η ανθρωπότητα μάζευε τα κομμάτια της, η κατασκευή σχολείων και η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση παιδιών σε αυτά ήταν μία από τις πιο σημαντικές ελπίδες για πρόοδό… Σήμερα, 80 χρόνια μετά, οι αριθμοί της παγκόσμιας κοινότητας για την διατάραξη ή και την πλήρη στέρηση παιδιών και εφήβων από την βασική εκπαίδευση σχεδόν τρομάζει… Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση σε Ζώνες Κρίσης, υπολογίζει πως περίπου 258 εκατομμύρια παιδιά δεν δέχονται κανονικές υπηρεσίες εκπαίδευσης… Ανάμεσά τους 93 εκατομμύρια, λίγο πάνω από το 1/3 στερείται κάθε επαφής με βασική σχολική παιδεία. Υπάρχουν ακόμη χειρότερα: Οι αριθμοί διογκώνονται εκπληκτικά τον τελευταίο καιρό. Μέσα στους τελευταίους 18 μήνες ο αριθμός της παγκόσμιας ντροπής αυξήθηκε κατά 21 εκατομμύρια… Γενικά, συρράξεις, εκτοπισμοί, κλιματικά σοκ και παρατεινόμενες κοινωνικο-οικονομικές κρίσεις είναι το περιβάλλον της αποκοπής των νέων από το σχολείο στις κρίσιμες ηλικίες. Χαρακτηρ...
Ενας εργάτης λιγότερος στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη
του Περάματος… Που έχει βαρύ ιστορικό… Εδώ η εργασία εξυπηρετεί το πρυτανεύον εφοπλιστικό
κεφάλαιο, που δεν αστειεύεται, δεν παίζει με τα κέρδη του… Από την ίδρυση του
Ελληνικού κράτους ως και τα τώρα…
Γι’ αυτό και η υγεία, η ακεραιότητα, η ασφάλεια και η
ζωή των εργαζόμενων έχει άλλη διαβάθμιση στο χρηματιστήριο αξιών του συστήματος….
Χτες, λοιπόν, ένας εργάτης λιγότερος κατά την διάρκεια
εργασιών υπό συνθήκες εξαιρετικά αμφίβολης ασφάλειας…
Σοκ και αντιδράσεις των πρώτων στιγμών…
Σύσκεψη στο Υπουργείο εμπορικής Ναυτιλίας με μπόλικες συμμετοχές:
του υπουργού, του γενικού γραμματέα Λιμένων, Λιμενικής Πολιτικής και
Ναυτιλιακών Επενδύσεων, της γενικής γραμματέα Εργασιακών Σχέσεων του υπουργείου
Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, του διοικητή της Ανεξάρτητης Αρχής
Επιθεώρησης Εργασίας, υπηρεσιακών εκπρόσωπων και των δύο υπουργείων, εκπροσώπων
των εργαζομένων στις Ναυπηγοεπισκευαστικές Ζώνες Πειραιά-
Δραπετσώνας-Κερατσινίου και Περάματος-Σαλαμίνας.
Ενας ολόκληρος μηχανισμός ενεργοποιήθηκε για να
προλάβει τα επόμενα ατυχήματα… Να τα αποτρέψει… Ενας παρόμοιος θα κινητοποιηθεί
και τότε…
Τότε, που κάποιος επόμενος θα προστεθεί στο μαρτυρολόγιο της εξαρτημένης
εργασίας… Τότε, που πολλοί αρμόδιοι και ειδικοί θα εκφράσουν την βαθιά τους συγκίνηση,
θα αναγγείλουν νέα μέτρα προστασίας και θα τονίσουν, πως βρίσκονται αδιάκοπα
στο πλευρό των εργαζόμενων, πως ενδιαφέρονται πραγματικά για την ασφάλειά τους,
για την ποιότητα της ζωής τους, για την ίδια τους τη ζωή…
Που χωρέσανε, πού χωράνε τόσοι πολλοί αρμόδιοι…
Ο εργάτης, που έφυγε θα χωρέσει σε ένα φέρετρο, σε
έναν τάφο… Εκεί θα χωρέσουν τα όνειρά του, οι επιθυμίες του, οι αγάπες του…
Χωρίς τη ζωή του…