Προς ψεκασμένους, περί νέων ταυτοτήτων επιστολής το ανάγνωσμα

Το κείμενο, που ακολουθεί, διαδικτυακής προέλευσης, μας το κοινοποίησε ο φίλτατος Σπύρος Μονόπωλης και το αναπαράγουμε για όσους θα έχουν την υπομονή και την επιθυμία να εμπλουτίσουν την γνώση τους με τεκμήρια, πως … ο γάιδαρος δεν πετάει. Γιατί κάπου εκεί φτάσαμε… Παραθέτουμε.

 

Από τις 20 Σεπτέμβρη 2023 και έως τον Αύγουστο του 2024 η χώρα μας είναι υποχρεωμένη να εκδώσει νέες ψηφιακές ταυτότητες για κάθε πολίτη, που θα συμφωνούν με όλες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Και όμως με δυσάρεστη έκπληξη πληροφορήθηκα από αναρτήσεις σας, ότι πολλοί συμπολίτες μας δημιουργούν ουρές έξω από αστυνομικά τμήματα, προκειμένου να προλάβουν να ανανεώσουν την Αστυνομική Ταυτότητά τους, όσο ακόμη αυτή μπορεί να εκδοθεί στην «παραδοσιακή» της μορφή, ώστε να αποφύγουν την έκδοση των νέων Αστυνομικών Ταυτοτήτων, που θα περιέχουν "τσιπάκι" και καθώς ισχυρίζονται έτσι θα γλυτώσουν το "τσιπ" του Διαβόλου. Μαθαίνω ότι η κοσμοσυρροή είναι τόση, που τα αστυνομικά τμήματα δυσκολεύονται να εξυπηρετήσουν και περιμένετε στην ουρά, προκειμένου να αποφύγετε τις  νέες ψηφιακές ταυτότητες γιατί  λόγω του τσιπ που θα έχουν θα μπορεί το Κράτος  να παρακολουθεί την κάθε σας κίνηση. 

Άλλοι ισχυρίζονται πως σε αυτά τα τσιπ, αποθηκεύεται ένας αριθμός για κάθε πολίτη. Σε αυτόν τον αριθμό θα είναι κρυμμένη η αριθμητική ακολουθία 666 - το σύμβολο του Σατανά. Πολλοί τονίζουν, πως μίλησαν με τον πνευματικό τους, ο οποίος, όπως είπαν, επιβεβαίωσε τους φόβους τους.

Άλλοι ετοιμάζονται για τα συλλαλητήρια των επόμενων ημερών, φοβερίζοντας μας.

Και αναρωτιέμαι αν όλα αυτά έχουν έστω και την παραμικρή λογική.

▪ Κατ' αρχήν προσπαθείτε τώρα να εκδώσετε μια ταυτότητα, που  πριν χρόνια πολεμούσατε, γιατί δεν ανέγραφε το θρήσκευμά σας (λες και είναι το θρήσκευμα αναγνωριστικό της ταυτότητας). 

Για μία δεκαετία η ισχυρή ορθόδοξη εκκλησία εμπόδιζε την υλοποίηση της μεταρρύθμισης. Όμως εν τέλει το 2001 το Συμβούλιο της Επικρατείας κήρυξε αντισυνταγματική την ανάδειξη του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες. Οι ίδιοι πνευματικοί δεν ήταν και πριν δέκα χρόνια? Τι άλλαξε στην «πνευματική» καθοδήγησή τους και τώρα σας επιτρέπουν να εκδώσετε ταυτότητες χωρίς αναγραφή του θρησκεύματος?

▪ Έχετε smartphone - κινητό τηλέφωνο-, το οποίο έχει μοναδικό αναγνωριστικό αριθμό (ΙΜΕΙ) και κάποιοι από εσάς ανοίγετε το κινητό σας με δακτυλικό αποτύπωμα και αναγνώριση προσώπου.

Το IMEI ή αλλιώς International Mobile Equipment Identity είναι ένας μοναδικός αναγνωριστικός κωδικός αριθμός, ενσωματωμένος σε όλα τα κινητά, που αποτελείται από 15 ψηφία και περιλαμβάνει πληροφορίες για τον κατασκευαστή & το μοντέλο της συσκευής. Το δίκτυο κινητής αναγνωρίζει τη συσκευή μοναδικά.

Το  IMEI υπάρχει γραμμένο στη συσκευασία του κινητού. Μπορεί οποιοσδήποτε να το μάθει πατώντας τα πλήκτρα *#06#  στη συσκευή του.

 

Και φοβάστε το τσιπάκι στη νέα ταυτότητα. Ξεπερνάει τη λογική μου η σκέψη αυτή.

 

▪ Έχετε δώσει τη συγκατάθεσή σας σε πληθώρα εφαρμογών ώστε να επεξεργάζονται τις αποθηκευμένες φωτογραφίες σας, να χρησιμοποιούν το μικρόφωνό σας και να γνωρίζουν την τοποθεσία σας, την οποία επίσης έχετε μονίμως ενεργοποιημένη. Πιο απλά,  να βρίσκεστε στην Καπερναούμ στην οδό Τυχαιόπουλου και από την κεραία κινητής που λαμβάνει ή εκπέμπει εκείνη τη στιγμή το κινητό σας, να εντοπιστεί το στίγμα σας και η θέση σας...

Πηγαίνετε να φάτε σε ένα εστιατόριο ή να πιείτε έναν καφέ και το πρώτο που αφήνετε πάνω στο τραπέζι, δίπλα στο πιάτο σας ή στον καφέ σας,  είναι το κινητό σας, λες και περιμένετε να σας καλέσει ο Μπάϊντεν ή ο Μητσοτάκης για ακρόαση και ανησυχείτε μη χάσετε την κλήση.

Σας ακούει το κινητό όταν έχετε ανοιχτές αυτές και κάποιες άλλες εφαρμογές και σας βγάζει αμέσως μετά διαφημίσεις, γι'αυτά που λέγατε πριν.

Και φοβάστε το τσιπάκι στη νέα ταυτότητα. Ξεπερνάει τη λογική μου η σκέψη αυτή.


▪ Έχετε Διαβατήριο- όσοι έχετε- και αυτό πρέπει να γνωρίζετε ότι περιέχει «τσιπάκι» για να μη πω ...τσιπάρα.

 

Και φοβάστε το τσιπάκι στη νέα ταυτότητα. Ξεπερνάει τη λογική μου η σκέψη αυτή.

 

▪ Κάποιοι φοράτε smartwatch.

Το Smartwatch είναι ένας  φορητός υπολογιστής με τη μορφή ρολογιού. Τα smartwatches παρέχουν λειτουργίες διεπαφής οθόνης αφής για καθημερινή χρήση, ενώ σχετική εφαρμογή για smartphones παρέχει δυνατότητες διαχείρισης και τηλεμετρία (όπως μακροπρόθεσμη βιοπαρακολούθηση, όπως ενδείξεις σφυγμού καρδιάς, βημάτων κλπ). Ενώ τα πρώιμα μοντέλα μπορούσαν να εκτελούν βασικές εργασίες, όπως υπολογισμούς, ψηφιακή ένδειξη ώρας, μεταφράσεις και παιχνίδια, τα smartwatches έχουν δυνατότητες εγκατάστασης εφαρμογών για κινητά, συνδεσιμότητας WiFi/Bluetooth. Επίσης, λειτουργούν ως φορητές συσκευές αναπαραγωγής πολυμέσων και διαθέτουν λειτουργίες κινητής τηλεφωνίας, όπως πραγματοποίηση κλήσεων.

Τα περισσότερα διαθέτουν ηλεκτρονική οπτική οθόνη, είτε με οπίσθιο φωτισμό LCD ή OLED. Τροφοδοτούνται, ως επί το πλείστον, από επαναφορτιζόμενη μπαταρία ιόντων λιθίου. Το smart watch και οι σχετικές με αυτό εφαρμογές μετράνε τους καρδιακούς σας παλμούς γνωρίζοντας πότε ξυπνάτε, πότε κοιμάστε, πότε είστε ζωντανός ή πεθαμένος,  πότε ζορίζεστε,  και σας συμβουλεύουν να σηκωθείτε, να κινηθείτε  προκειμένου να κυκλοφορήσει το αίμα στις φλέβες ή να μη καταλήξετε υπέρβαρος.

Και φοβάστε το τσιπάκι στη νέα ταυτότητα. Ξεπερνάει τη λογική μου η σκέψη αυτή.

 

▪ Διαθέτετε πιστωτική κάρτα,  εφαρμογές i-bank (ηλεκτρονικής τραπεζικής), άλλοι  έχετε δημιουργήσει ένα συναλλακτικό προφίλ και με το κινητό σας και τις εφαρμογές pay πληρώνετε άυλα παντού.

Και φοβάστε το τσιπάκι στη νέα ταυτότητα. Ξεπερνάει τη λογική μου η σκέψη αυτή.


▪ Το email σας (ηλεκτρονικό ταχυδρομείο) έχει κλαπεί από χακερς, όσο και αν  φιλτράρεται για να σας προστατέψει από τις απάτες και τα διάφορα spam και πάλι ακόμα και αυτό δε τα καταφέρνει καλά.

Και φοβάστε το τσιπάκι στη νέα ταυτότητα. Ξεπερνάει τη λογική μου η σκέψη αυτή.

▪ Στο αυτοκίνητο σας χρησιμοποιείτε χάρτες μέσω GPS και έχετε  αποθηκεύσει σχεδόν όλα τα hot points (σπίτι, εργασία, σπίτια φίλων, ιατρεία, κλπ). Όλο το διαδίκτυο γνωρίζει που πηγαίνετε.

 

Και φοβάστε το τσιπάκι στη νέα ταυτότητα. Ξεπερνάει τη λογική μου η σκέψη αυτή.

 

▪ Αποδέχεστε όλα  τα cookies  σε κάθε αναζήτηση σας στο διαδίκτυο και έτσι  γνωρίζουν οι ιθύνοντες τα γούστα σας, τα φετίχ σας, τις ιδιορυθμίες σας...

 

Και φοβάστε το τσιπάκι στη νέα ταυτότητα. Ξεπερνάει τη λογική μου η σκέψη αυτή.


▪ Ανεβάζετε στο Facebook και στο Instagram φωτό των παιδιών σας, του σπιτιού σας, του πλούτου σας, της φτώχιας σας, των κιλών σας, της σωματάρας σας, των φίλων σας, ταγκάροντας καθημερινά τοποθεσίες που πάτε και πως περνάτε. Το Facebook επιπρόσθετα σας αναγνωρίζει αυτόματα στις φωτογραφίες. Η Google, το Viber και όλες οι άλλες εφαρμογές είναι οι πρώτες που σας στέλνουν ευχές για τα γενέθλια και τη γιορτή σας.

 

Και φοβάστε το τσιπάκι στη νέα ταυτότητα. Ξεπερνάει τη λογική μου η σκέψη αυτή.

 

▪ Έχετε  ΑΜΚΑ που τον δίνετε παντού όπου σας τον ζητήσουν, στους γιατρούς, στα Νοσοκομεία και σε κάθε σας κίνηση.

 

Και φοβάστε το τσιπάκι στη νέα ταυτότητα. Ξεπερνάει τη λογική μου η σκέψη αυτή.

 

▪ Έχετε κάρτα εργασίας που δηλώνει την τοποθεσία εργασίας σας, τον εργοδότη σας, πότε πιάνετε δουλειά και ποτέ φεύγετε.

Και φοβάστε το τσιπάκι στη νέα ταυτότητα. Ξεπερνάει τη λογική μου η σκέψη αυτή.

 

▪ Παραγγέλνετε φαγητό διαδικτυακά  από πλατφόρμες που ξέρουν πλέον, που μένετε, τι ώρες τρώτε, τι σας αρέσει να τρώτε  και σας το προβάλλουν στις διαφημίσεις συνεχώς μπροστά σας.

Και φοβάστε το τσιπάκι στη νέα ταυτότητα. Ξεπερνάει τη λογική μου η σκέψη αυτή.

 

▪Επιπλέον πολλοί από εσάς- αν όχι οι περισσότεροι έχετε smart tv, έχετε Netflix,  το Netflix ξέρει τι ταινίες προτιμάτε και σας κάνει προτάσεις ανάλογα με τα ενδιαφέροντα σας και τα ιδιαίτερα γούστα σας.

Και φοβάστε το τσιπάκι στη νέα ταυτότητα. Ξεπερνάει τη λογική μου η σκέψη αυτή.

 

▪Αγοράζετε ότι θέλετε και χρειάζεστε  από διαδικτιακά sites, εταιρείες courier σας φέρνουν τις παραγγελίες στο σπίτι σας, αφού έχετε δώσει στοιχεία τηλεφώνου, κατοικίας,αριθμό πιστωτικής κλπ.

Και φοβάστε το τσιπάκι στη νέα ταυτότητα. Ξεπερνάει τη λογική μου η σκέψη αυτή.

 

Είμαστε όλοι διασυνδεδεμένοι στην κυριαρχία του Υπερκείμενου και αυτό πρέπει να το εμπεδώσουν όλοι καλά μέσα στο μυαλό τους.

Η  ίδια η τεχνολογία του ιστού καθιστά δυνατή τη δημιουργία "υπερκειμένων", μία διασύνδεση δηλαδή πάρα πολλών μη ιεραρχημένων στοιχείων που παλαιότερα ήταν απομονωμένα.

Καλοί μου Άνθρωποι σκεφτείτε λίγο πιο λογικά.

Ο πνευματικός σας είναι για τις υποθέσεις του Θεού και η Τεχνολογία για τις υποθέσεις του ανθρώπου. Μη μπλέκετε το Θεό με τον διάβολο,  τον Θεό με το κινητό σας, το Θεό με την ψηφιακή ταυτότητα σας, το Θεό με την τεχνολογία. 

  

Οι δέκα δημοφιλέστερες αναρτήσεις του τελευταίου μήνα...
🎙️ ΦΑΙΑΚΙΑ PODCAST
🎙️ ΦΑΙΑΚΙΑ PODCAST
✖
Τώρα ακούγεται: -
00:00 00:00
⏮
▶
⏸
⏹
⏭
🔊
🎤 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
📖 ΚΕΙΜΕΝΑ
PODCAST
📻 ΡΑΔIO ΦΑΙΑΚΙΑ
ΡΑΔΙΟ ΦΑΙΑΚΙΑ - ON AIR STUDIO
✖
Τώρα παίζει: -
00:00 00:00
⏮
▶
⏭
⏸
⏹
🔀
🔊
Τραγούδια του κόσμου
Ελληνικά τραγούδια
PLAYLIST



κάποιοι λίγοι στίχοι...

ιδιωτικοποιείστε!!!

Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα,
ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός,
ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας,
ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος,
ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο,
ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο,
ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά.
Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων,
ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη,
παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων
σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό.
Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…
Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε.
Ζοζέ Σαραμάγκου (1922 -2010)

Αυτούς τους έχω βαρεθεί

Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,
τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,
που απ’ τους άλλους θεν παλικαριά
κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,
σ’ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,
τους έχω βαρεθεί.

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,
των γραφειοκρατών η φάρα,
στήνει με ζήλο περισσό,
στο σβέρκο του λαού χορό,
στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή,
την έχω βαρεθεί.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,
τους Γερμανούς, τους προφεσόρους,
που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,
αν δε γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,
υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας νταντάδες,
κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,
κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,
με ιδεώδεις υποτακτικούς,
που είναι στο μυαλό νωθροί,
μα υπακοή έχουν περισσή,
τους έχω βαρεθεί.

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,
κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,
που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,
αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά
κι επαναστάσεις στ’ όνειρά του αναζητεί,
τον έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω βαρεθεί.

Βολφ Μπίρμαν (1936 -

σ τ η θ ά γ χ η

Αν η μισή καρδιά μου βρίσκεται, γιατρέ, εδώ πέρα
η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται
με τη στρατιά που κατεβαίνει προς το Κίτρινο ποτάμι

Κι ύστερα, γιατρέ, την πάσα αυγή
την πάσα αυγή γιατρέ, με τα χαράματα
πάντα η καδιά μου στην Ελλάδα τουφεκίζεται.

Κι ύστερα, να, σαν οι φυλακισμένοι γέρνουνε στον ύπνο
και σβήνουν στο νοσοκομείο τα τελευταία βήματα
τραβάει ολόισια, γιατρέ, η καρδιά μου
τραβάει, γιατρέ, στην Ισταμπούλ, σ’ ένα παλιό ξύλινο σπίτι.

Κι ύστερα, δέκα χρόνια τώρα, να, γιατρέ
που τίποτα δεν έχω μες στα χέρια μου να δώσω στο φτωχό λαό μου
τίποτα πάρεξ ένα μήλο
ένα κόκκινο μήλο, την καρδιά μου.

Κι είναι γιατρέ, απ’ αφορμή όλα τούτα
που μες στα στήθια μου έχω τούτη την αρρώστια
όμως, γιατρέ, και μ’ όλα τα ντουβάρια που μου κάθονται στα στήθια
κοιτάω τη νύχτα ανάμεσα απ’ τα κάγκελα
κι όλη η καρδιά μου αντιχτυπά και στο πιο μακρινό αστέρι.

Ναζίμ Χικμέτ
(1901 - 1963)

μ ι κ ρ ό κ ο σ μ ο ς

Και να, τι θέλω τώρα να σας πω
Μες στις Ινδίες, μέσα στην πόλη της Καλκούτας,
φράξαν το δρόμο σ’ έναν άνθρωπο.
Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο `κει που εβάδιζε.
Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι
να υψώσω το κεφάλι στ’ αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε, τ’ άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόση δα μικρή.

Ε, το λοιπόν, ό,τι και να είναι τ’ άστρα,
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει,
είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.

Ναζίμ Χικμέτ
(1901 - 1963)

Μ ι λ ώ

Μιλώ για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών
Για τα τελευταία κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα
Για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες
Μιλώ για τα λουλούδια που μαραθήκανε στους τάφους και τα σαπίζει η βροχή
Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμένα
Για τα κορίτσια που ζητιανεύουν δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους
Μιλώ για τις ξυπόλυτες μάνες που σέρνονται στα χαλάσματα
Για τις φλεγόμενες πόλεις τα σωριασμένα κουφάρια στους δρόμους
τους μαστροπούς ποιητές που σέρνονται τις νύχτες στα κατώφλια
Μιλώ για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα
Για τα φορτωμένα καμιόνια και τους βηματισμούς στις υγρές πλάκες
Για τα προαύλια των φυλακών και το δάκρυ των μελλοθανάτων

Μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες
Π’ αφήσανε τα δίχτυα τους και πήρανε τα βήματα Του
Κι όταν Αυτός κουράστηκε αυτοί δεν ξαποστάσαν
Κι όταν Αυτός τους πρόδωσε αυτοί δεν αρνηθήκαν
Κι όταν Αυτός δοξάστηκε αυτοί στρέψαν τα μάτια
Κι οι σύντροφοι τους φτύνανε και τους σταυρώναν
Κι αυτοί γαλήνιοι το δρόμο παίρνουνε π’ άκρη δεν έχει
Χωρίς το βλέμμα τους να σκοτεινιάσει ή να λυγίσει
Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους.

Μανώλης Αναγνωστάκης
(1925 - 2005)

Σὲ περιμένω παντοῦ

Κι ἂν ἔρθει κάποτε ἡ στιγμὴ νὰ χωριστοῦμε, ἀγάπη μου,
μὴ χάσεις τὸ θάρρος σου.
Ἡ πιὸ μεγάλη ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ᾿χει καρδιά.
Μὰ ἡ πιὸ μεγάλη ἀκόμα, εἶναι ὅταν χρειάζεται νὰ παραμερίσει τὴν καρδιά του.

Τὴν ἀγάπη μας αὔριο, θὰ τὴ διαβάζουν τὰ παιδιὰ στὰ σχολικὰ βιβλία,
πλάι στὰ ὀνόματα τῶν ἄστρων καὶ τὰ καθήκοντα τῶν συντρόφων.
Ἂν μοῦ χάριζαν ὅλη τὴν αἰωνιότητα χωρὶς ἐσένα,
θὰ προτιμοῦσα μιὰ μικρὴ στιγμὴ πλάι σου.

Θὰ θυμᾶμαι πάντα τὰ μάτια σου, φλογερὰ καὶ μεγάλα,
σὰ δύο νύχτες ἔρωτα, μὲς στὸν ἐμφύλιο πόλεμο.

Ἄ! ναί, ξέχασα νὰ σοῦ πῶ, πὼς τὰ στάχυα εἶναι χρυσὰ κι ἀπέραντα, γιατὶ σ᾿ ἀγαπῶ.

Κλεῖσε τὸ σπίτι. Δῶσε σὲ μιὰ γειτόνισσα τὸ κλειδὶ καὶ προχώρα. Ἐκεῖ
ποὺ οἱ φαμίλιες μοιράζονται ἕνα ψωμὶ στὰ ὀκτώ, ἐκεῖ ποὺ
κατρακυλάει ὁ μεγάλος ἴσκιος τῶν ντουφεκισμένων. Σ᾿ ὅποιο μέρος
τῆς γῆς, σ᾿ ὅποια ὥρα, ἐκεῖ ποὺ πολεμᾶνε καὶ πεθαίνουν οἱ ἄνθρωποι γιὰ ἕνα καινούργιο κόσμο…
ἐκεῖ θὰ σὲ περιμένω, ἀγάπη μου!

Τάσος Λειβαδίτης
(1922 - 1988)

Κι ήθελε ακόμη

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει
όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα,
έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.

Μιλάτε, δείχνετε πληγές, αλλόφρονες στους δρόμους.
Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σαν σημαία
καρφώσατε σ’ εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα.
Η πρόγνωσή σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.

Εκεί, προσεκτικά σε μια γωνιά μαζεύω με τάξη,
φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο.
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω
με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω
με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω
όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.

Μανώλης Αναγνωστάκης
(1925 - 2005)

Ι θ ά κ η

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι να ναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι να ναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου να χεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θα βγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κωσταντίνος Καβάφης
(1863 - 1933)

καπνισμένο τσουκάλι (απόσπασμα)

Καὶ νὰ ἀδελφέ μου ποὺ μάθαμε
νὰ κουβεντιάζουμε ἥσυχα κι ἁπλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα,
δὲν χρειάζονται περισσότερα.
Κι αὔριο λέω θὰ γίνουμε ἀκόμα πιὸ ἁπλοί.
Θὰ βροῦμε αὐτὰ τὰ λόγια ποὺ παίρνουνε
τὸ ἴδιο βάρος σ᾿ ὅλες τὶς καρδιές, σ᾿ ὅλα τὰ χείλη.
Ἔτσι νὰ λέμε πιὰ τὰ σύκα-σύκα καὶ τὴ σκάφη-σκάφη.
Κι ἔτσι ποὺ νὰ χαμογελᾶνε οἱ ἄλλοι καὶ νὰ λένε,
«Τέτοια ποιήματα, σοῦ φτιάχνουμε ἑκατὸ τὴν ὥρα.»
Αὐτὸ θέλουμε κι ἐμεῖς.
Γιατὶ ἐμεῖς δὲν τραγουδᾶμε γιὰ νὰ ξεχωρίσουμε
ἀδελφέ μου ἀπ᾿ τὸν κόσμο.
Ἐμεῖς τραγουδᾶμε γιὰ νὰ σμίξουμε τὸν κόσμο.

...ἔχεις ἀκόμη νὰ κλάψεις πολὺ
ὥσπου νὰ μάθεις τὸν κόσμο νὰ γελάει.


Γιάννης Ρίτσος
(1909 - 1990)

Μαλαματένια λόγια

Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι
τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχθές
τ’ αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι
σου μάθαινε το αύριο και το χθες
μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη
με του καιρού δεμένος τις κλωστές

Τ’ αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία
που στράγγιξες χαμένα μια γενιά
καλύτερα να σ’ έλεγαν Μαρία
και να `σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά
κι όχι να ζεις μ’ αυτή την κομπανία
και να μην ξέρεις τ’ άστρο του φονιά

Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι
απ’ του καιρού την άγρια πληρωμή
στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι
τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή
και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει
και το μαράζι δίχως αφορμή

Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι
τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά
κι απ’ το παλιό μαρτύριο να `χει μείνει
ένα σκυλί τη νύχτα που διψά
γυναίκες στη γωνιά μ’ ασετυλίνη
παραμιλούν στην ακροθαλασσιά

Και στ’ ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια
θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
πώς έγινε με τούτο τον αιώνα
και γύρισε καπάκι η ζωή
πώς το `φεραν η μοίρα και τα χρόνια
να μην ακούσεις έναν ποιητή

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι
ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά
ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη
και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά
μαλαματένια λόγια στο χορτάρι
ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά

Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες
και ξημερώνοντας Παρασκευή
τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες
με πήραν και με βάλαν σε κλουβί
και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες
παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί

Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια
κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής
περνούσα τα δικά σου δικαστήρια
αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις
να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια
και σαν κακούργο να με τιμωρείς


Μάνος Ελευθερίου
(1938 - 2018)

στρατιώτης - ποιητής

Δεν έχω γράψει ποιήματα
μέσα σε κρότους
μέσα σε κρότους
κύλησε η ζωή μου.

Τη μιαν ημέρα έτρεμα,
την άλλην ανατρίχιαζα
μέσα στο φόβο,
μέσα στο φόβο
πέρασε η ζωή μου.

Δεν έχω γράψει ποιήματα,
δεν έχω γράψει ποιήματα,
μόνο σταυρούς
σε μνήματα
καρφώνω.


Μίλτος Σαχτούρης
(1919 - 2005)

δεκαεφτά λαιστρυγόνες

Τι έχει να κάνει πόσοι είναι οι Λαιστρυγόνες
δεκατρείς τρακόσοι, τι έχει να κάνει;
μην είναι σίγουρο που έχω αύριο δυο χέρια ένα κούτελο;
στις φλέβες μου ο ίδιος άνεμος να σμπρώχνει λέξεις
καταπάνω στις οξιές και τα κατάρτια;
Μένω εδώ λοιπόν ξερός. Γέμισε ο τόπος Θερμοπύλες Θεσπιείς, απέναντι με τα ταμπούρλα τους οι Μήδοι,
άχρονα θεωρήματα κυκλώσανε τους λόχους μας,
ποταμός αόμματος έριξε το σπίτι
περνάει, παίρνει
εμένα το κλισιοσκόπιο γωνιά Υμηττού Φορμίωνος
κι εσένα κοφτερή προκήρυξη που σήκωσες οδοφράγματα·
πιασμένοι οι δυο μας χέρι χέρι
τρελοί με τα φωνήεντα των Ελλήνων
δεν περνούνε οι φασίστες…

τώρα νέα μου τρέλα γιος των όρνιων
κυνηγώ αποσιωπητικά, δίνω τα μάτια μου σε αστρίτες,
το στήθος μου εθνόσημο του φεγγαριού,
τελευταίο μου φυσίγγι η πλεξούδα απ’ τα μαλλιά σου.
Ήσουνα τότε στα δεκαεφτά,
δεκαεφτά κουρσάροι λαιστρυγόνες,
μα εγώ ακόμα σύννεφο.
Έκτωρ Κακναβάτος
(1920 - 2010 )

Π ρ ω ι ν ό

Είναι ένα ζεστό πρωϊνό
Ο έρωτας ποτίζει τη μέρα
Το άτακτο φτερό του
Αγγίζει το ποτέ

Φιλέρημος πληγή αθώων

Το λιοντάρι κάθισε στα χαρτιά μου
Μου μίλησε για τη ζητεία Παραδείσου
Και τον συλλογισμένο θάνατο
Που αδίκως ψάχνει
Τη γέννησή του

Τηλέμαχος Χυτήρης
(1945 - )

λ ή θ η

Καλότυχοι οι νεκροί, που λησμονάνε
την πίκρια της ζωής. Όντας βυθίσει
ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήσει,
μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και να ‘ναι!

Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
στης Λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση·
μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,
α στάξει γι’ αυτές δάκρυ, όθε αγαπάνε.
Κι αν πιουν θολό νερό, ξαναθυμούνται,
διαβαίνοντας λιβάδι’ απ’ ασφοδίλι,
πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.

Α δεν μπορείς παρά να κλαις το δείλι,

τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν·

θέλουν – μα δε βολεί να λησμονήσουν.

Λορέντσος Μαβίλης
(1860 - 1912)

στην Πάργα πίσω...

Και μ΄ όλο το τρισκότοδο τους γνώρισα απ΄ αλάργα
στη στράτα και στα ξώστρατα, που παν κατά την Πάργα.

Δεν ήταν ούτε δέκα, ούδ΄ εκατόν. Καθείς στο χέρι εκράτει
κι΄ από ΄να σάκκον τρίχινο, κι΄ οι σάκκοι ήταν γεμάτοι.

Κι΄ εκείνοι σαν να πήγαιναν σε πανηγύρι γάμου,
λες κι΄ είχαν όλοι τους φτερά και δεν πατούσαν χάμου.
-Κι΄ αν είστε και φαντάσματα μπορώ να σας ρωτήσω.
Που πάτε τόσο βιαστικά?

-Πάμε στην Πάργα πίσω.
-Και μες΄ στους σάκκους τι έχετε κρυμμένα, βρυκολάκοι,
-Με πεθαμένων κόκκαλα γεμάτοι είν΄ όλοι οι σάκκοι.
Διαβάτη δεν τα γνώρισες τ΄Αλή-Πασά τα χρόνια.
Σταλμένος απ΄ τα Τάρταρα τα μαύρα καταχθόνια,
σα να βουλήθηκε απ΄ τη γη κάθε καλό να λείψει,
έσπερνε το ξολόθρεμα, το χαλασμό, τη θλίψη.

Τότε στα χέρια του έπεσε κι΄ η Πάργα, η παινεμένη.
Μα η Πάργα κιαν σκλαβώθηκε, ψυχή δεν απομένει.
Άνδρες, γυναίκες και παιδιά και νιοι και γέροι κι΄ όλοι
αφήνοντας παντέρημη τη σκλαβωμένη πόλη,
εξεκινήσαμε μαζί να βρούμε αλλού πατρίδα.

Πως το θυμούμαι! Συμφορές πολλές στον κόσμο είδα
και γνώρισα στη ζήση μου, καμμιά όμως σαν εκείνη,
Μια είν΄ η πατρίδα καθενός, δεύτερη δεν θα γίνει!...

Πριν ξεκινήσουμε μαζί τη νύχτα με φανάρια
στο κοιμητήρι επήγαμε κρατώντας τα΄ αξινάρια,
κι΄ απ΄ άκρη ως άκρη σκάβοντας το κάναμε χωράφι
κι΄ ανοίξαμε τα μνήματα κι΄ έγιναν λάκκοι οι τάφοι,
και πήραμε τα κόκαλα και τους σταυρούς ακόμα,
για να μη μείνει τίποτα στο σκλαβωμένο χώμα

Και φύγαμε. Περνά καιρός και εμείς αγάλι-αγάλι
πεθαίναμε κι η μια γενιά κληρονομάει την άλλη.
Ως ότου χθες μεσάνυχτα, κράζοντας πέρα ως πέρα
μια σάλπιγγα ετρικύμησε τον ξάστερον αγέρα
σαν τα΄ Αρχαγγέλου η σάλπιγγα για την στερνή την κρίση.
Τα κόκαλα, που λευτεριά τους είχαμε χαρίσει
κι΄ ανήσυχα, ανυπόμονα την ώρα καρτερούσαν,
(γιατί στην έρμη ξενιτιά την Πάργα ελαχταρούσαν)
πήραν φωνή, κι΄ ανάκραζαν, φωνή βαθειά μεγάλη:
-«Η Πάργα ξεσκλαβώθηκε, πηγαίνετέ μας πίσω πάλι».

Ιωάννης Πολέμης
(1862 - 1924)





Translate

Ετικέτες

Εμφάνιση περισσότερων
Π ρ ο φ ί λ
προφίλ
Ο Μίλτος Βασιλείου είναι συνταξιούχος αναπληρωτής καθηγητής πνευμονολογίας