Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου, όταν η ανθρωπότητα μάζευε τα κομμάτια της, η κατασκευή σχολείων και η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση παιδιών σε αυτά ήταν μία από τις πιο σημαντικές ελπίδες για πρόοδό… Σήμερα, 80 χρόνια μετά, οι αριθμοί της παγκόσμιας κοινότητας για την διατάραξη ή και την πλήρη στέρηση παιδιών και εφήβων από την βασική εκπαίδευση σχεδόν τρομάζει… Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση σε Ζώνες Κρίσης, υπολογίζει πως περίπου 258 εκατομμύρια παιδιά δεν δέχονται κανονικές υπηρεσίες εκπαίδευσης… Ανάμεσά τους 93 εκατομμύρια, λίγο πάνω από το 1/3 στερείται κάθε επαφής με βασική σχολική παιδεία. Υπάρχουν ακόμη χειρότερα: Οι αριθμοί διογκώνονται εκπληκτικά τον τελευταίο καιρό. Μέσα στους τελευταίους 18 μήνες ο αριθμός της παγκόσμιας ντροπής αυξήθηκε κατά 21 εκατομμύρια… Γενικά, συρράξεις, εκτοπισμοί, κλιματικά σοκ και παρατεινόμενες κοινωνικο-οικονομικές κρίσεις είναι το περιβάλλον της αποκοπής των νέων από το σχολείο στις κρίσιμες ηλικίες. Χαρακτηρ...
Το φαινόμενο δεν είναι πρόσφατο ούτε
τοπικό… Σε ολόκληρη την ‘δημοκρατική’ Ευρώπη οι πολίτες εκφράζουν με τον πιο
φυσικό τρόπο την απαρέσκειά τους στο πολιτικό σύστημα, που διαφεντεύει τις τύχες
τους… Καμία εμπιστοσύνη στην δυνατότητα μετατροπής της ψήφου σε όπλο
διεκδίκησης, βελτίωσης ανέλιξης…
Οσο στενεύουν τα περιθώρια του
συστήματος, όσο κλιμακώνεται η αγριότητα και η βαρβαρότητά του, τόσο οι πολίτες
γυρίζουν τις πλάτες στους κάθε είδους Μαυρογιαλούρους, που θυμούνται τους λαούς
στην διάρκεια του σύντομου προεκλογικού χρόνου. Εχοντας εξασφαλίσει μία μακρόχρονη
εν λευκώ εξουσιοδότηση για να ρυθμίζουν τις ζωές μας σαν χειριστές
μηχανημάτων χαμηλών απαιτήσεων.
Σημαντική αξία έχει το μήνυμα της αποχής
στις αυτοδιοικητικές εκλογές… Η προπαγάνδα για τον αυτόνομο ρόλο της τοπικής
εξουσίας όλο και ξεφτίζει… Συνειδητοποιείται η απόλυτη χειραγώγηση της από το
κέντρο και η πονηρότατη χρησιμοποίησή της ως μηχανισμού είσπραξης φόρων και
τελών μαζί με την καλλιέργεια της φενάκης της πολιτικής της αυτοδυναμίας. Εχει
παρέλθει -και αυτό δεν είναι νίκη για το λαϊκό κίνημα- η εποχή των ουσιαστικών
παρεμβάσεων των δήμων.
Σήμερα η ελπίδα για τους λαούς είναι η
σύνταξη των εκλεγμένων τοπικών αρχόντων και συμβούλων με τις διεκδικήσεις των
λαών για εργασία, παιδεία, υγεία και ειρήνη…
Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των
αυτοδιοικητικών εκλογών. Θετικό ρόλο παίζουν αυτοί που το αποκαλύπτουν…
Εδώ προκύπτει βέβαια το μεγάλο ζήτημα της ευρύτερης πειθούς ώστε η πίκρα, η απογοήτευση και η απόσυρση να μεταλλαχθούν σε ενεργοποίηση και συμμετοχή…
Και μεγάλη προσοχή γιατί καιροφυλαχτεί ο
φασιστικός λαϊκισμός, που μέχρι τώρα σημειώνει ικανοποιητικές γι’ αυτόν
επιδόσεις… Σε ένα πολιτικό κλίμα αβεβαιότητας και κλιμάκωσης των
μεταναστευτικών ροών, που ευνοεί την απήχησή του αν δεν παρέμβει ο ορθολογισμός
της αριστεράς με πειστικότητα…
Είναι θετική εξέλιξη μέσα στην αριστερά η μάλλον
ραγδαία αποκάλυψη του ρόλου της κεντροαριστερής ‘σοσιαλιστικής’ μεταμφίεσης
αλλά από μόνη της δεν φτάνει.
Το μέλλον είναι μπροστά…