Ο Ντόναλντ αισθάνεται αυτοκράτορας. Εχει μία απλή λογική: Οι ΗΠΑ είναι η πρώτη χώρα του κόσμου… Εγώ είμαι ο πρώτος πολίτης των ΗΠΑ. Αρα είμαι ο αυτοκράτορας του πλανήτη… Περιοριζόμαστε στον πλανήτη, γιατί το ζήτημα των εξωγήινων δεν έχει αποσαφηνισθεί ακόμη… Το παραλήρημα μεγαλείου του Ντόναλντ του έχουν αντιληφθεί πολλοί… Οι πιο πολλοί αδιαφορούν και παρακάμπτουν… Ισως γιατί δεν μπορούν να κάνουν τίποτε γι’αυτούς ή για τους άλλους με την βοήθεια του Τραμπ. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στους ανά τον πλανήτη αυλοκόλακες, που αντιλαμβάνονται την παρουσία του Τραμπ στο ‘ύψιστο’ πόστο σαν δική τους ευκαιρία ανέλιξης και κατοχύρωσης… Αυτές οι λίγες γραμμές είναι αφιερωμένες σε δύο φάτσες του καιρού μας. Έχουν δώσει τα διαπιστευτήριά τους στην παγκόσμια κοινότητα αλλά δεν παύουν να αποδεικνύουν το ποιόν τους σε κάθε ευκαιρία. Ο πρώτος είναι ο Τζιάννι Ινφαντίνο Στο βιογραφικό των αξιωμάτων του αναφέρονται: πρόεδρος της FIFA (από 2016) γ...
‘H αυτοκριτική οφείλει να εκκινεί από την λανθασμένη λογική του «ναι» σε όλους και σε όλα την περίοδο 2019-2023’
Αυτή είναι η …βαρυσήμαντη δήλωση του σ. Χαρίτση ενόψει των εργασιών της Πανελλαδικής συνδιάσκεψης της Νέας Αριστεράς…
Εμείς όμως σαν γνωστοί αντιδραστικοί που συνεχώς διαμαρτύρονται, αναρωτιόμαστε σύντροφε: μήπως να φορτώναμε την μπαταρία για να φτάσει το τραινάκι της αυτοκριτικής λίγο πιο πίσω;;;
Ας πούμε π.χ.
Μέχρι τότε, που μετατρέψαμε -πολύ έντεχνα είναι αλήθεια- τον ΣΥΡΙΖΑ, κόμμα στελεχών χωρίς μέλη;;;
Μέχρι τότε, που γράψαμε το ανεπανάληπτο 62% του δημοψηφίσματος σε καμένο χαρτί;;;
Μέχρι τότε, που ανατρέψαμε 180ο τις υποσχέσεις μας και με πρωτοπόρο τον σύντροφο Ευκλείδη υλοποιήσαμε με απίστευτη επιτυχία τις ντιρεκτίβες των Α, Β και Γ. μνημονίων;;;
Μήπως;;;
Γιατί μασκαρεύοντας την υπεκφυγή σε αυτοκριτική μάλλον δεν πάμε κατά μπρος…