Στο νου μας ήλθε το ‘ευλογημένο 1965’… Τότε, που βουλευτές της Ενωσης Κέντρου ανακάλυπταν τα λάθη και τις ευθύνες της κυβέρνησης και ανεξαρτητοποιούνταν από αυτή… Η Ε.Κ. έχασε την δεδηλωμένη και οι διάσημοι ‘αποστάτες’ αναλάμβαναν να φτιάξουν κυβέρνηση με την στήριξη της ΕΡΕ βεβαίως. Σχεδόν όλες οι περιτπώσεις εσόκαραν. Πολιτικοί άνδρες με παρελθόν, ωμνύοντες εις την πίστη τους στο κόμμα και τον αρχηγό, εμφανίζονταν με έτοιμο το φράκο τους την επομένη εις το προαύλιο των ανακτόρων… Εγιναν μία – δύο απόπειρες αποτυχημένες αλλά πέτυχε η τρίτη με τον Στέφανο Στεφανόπουλο διάσημο ως Βούδα. Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους καταγγέλλοντας τα μασκαραλίκια των κοινοβουλευτικών μεταμορφώσεων από την μαγική ράβδο των ανακτόρων και άλλων δυνάμεων… Την λύση έδωσαν οι δύο μεγάλοι της εποχής: ΕΡΕ και ΕΚ... Διαχρονικό φαινόμενο, όπως και την εποχή των μνημονίων… Την ‘τελική λύση’ την έδωσε η ‘επανάστασις’ της 21 ης Απριλίου, που έστειλε του αριστερούς στις φυλακές και τα ξερονήσια ...
Οσο και αν η ψυχή μαυρίζει από τους βόγγους, τις βρισιές,
τους πόνους και τις αδικίες, υπάρχουν στιγμές, υπάρχουν άνθρωποι μέσα σ’ αυτές,
που καθαρίζουν την μαυρίλα και αφήνουν το φως να μπει.
Να, π.χ. τί συνέβη κατά την τελετή των βραβείων όσκαρ.
Πλάι στις λαμπερές στολές και την χλιδή της βραδιάς
υπήρξε η κατάθεση ανθρωπιάς, η καταγγελία και η υψηλή διαμαρτυρία για το
έγκλημα στη Γάζα.
Ο Mark Ruffalo, με την καρφίτσα για την κατάπαυση του
πυρός στη Γάζα στο πέτο, στο Κόκκινο Χαλί των Όσκαρ. Αντίστοιχες κινήσεις από
πλήθος καλλιτεχνών, την ώρα που έξω από το θέατρο, είχε οργανωθεί μεγάλη
διαδήλωση υπέρ του λαού της Παλαιστίνης.
Σημαντική στιγμή στη βραδιά των Όσκαρ, όταν ο εβραϊκής
καταγωγής Τζόναθαν Γκλέιζερ, σκηνοθέτης του «The Zone of Interest»(Ζώνη
Ενδιαφέροντος), ταινία που πραγματεύεται γεγονότα σχετικά με το Ολοκαύτωμα και
το Άουσβιτς, στον λόγο, κατά την παραλαβή του Όσκαρ για την καλύτερη Διεθνή
Ταινία, τοποθετήθηκε ανοιχτά υπέρ του λαού της Παλαιστίνης, αναδεικνύοντας την
ανάγκη να σταματήσει άμεσα η γενοκτονία!
«Όλες μας οι επιλογές έγιναν έτσι, ώστε να
ανταποκρίνονται και να προβληματίζουν το παρόν, όχι απλά για να πούμε «Κοιτάξτε
τι έκαναν τότε», αλλά για να πούμε εμείς «Κοιτάξτε τι κάνουμε τώρα». Η ταινία
μας δείχνει που οδηγεί η απανθρωπιά στα χειρότερα της. Έχει διαμορφώσει όλο το
παρελθόν και το παρόν μας. Αυτή τη στιγμή στεκόμαστε εδώ ως άνθρωποι που
αρνούνται να σφετερίζεται μια Κατοχή την εβραϊκότητά τους και το Ολακαύτωμα»