Ο Ντόναλντ αισθάνεται αυτοκράτορας. Εχει μία απλή λογική: Οι ΗΠΑ είναι η πρώτη χώρα του κόσμου… Εγώ είμαι ο πρώτος πολίτης των ΗΠΑ. Αρα είμαι ο αυτοκράτορας του πλανήτη… Περιοριζόμαστε στον πλανήτη, γιατί το ζήτημα των εξωγήινων δεν έχει αποσαφηνισθεί ακόμη… Το παραλήρημα μεγαλείου του Ντόναλντ του έχουν αντιληφθεί πολλοί… Οι πιο πολλοί αδιαφορούν και παρακάμπτουν… Ισως γιατί δεν μπορούν να κάνουν τίποτε γι’αυτούς ή για τους άλλους με την βοήθεια του Τραμπ. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στους ανά τον πλανήτη αυλοκόλακες, που αντιλαμβάνονται την παρουσία του Τραμπ στο ‘ύψιστο’ πόστο σαν δική τους ευκαιρία ανέλιξης και κατοχύρωσης… Αυτές οι λίγες γραμμές είναι αφιερωμένες σε δύο φάτσες του καιρού μας. Έχουν δώσει τα διαπιστευτήριά τους στην παγκόσμια κοινότητα αλλά δεν παύουν να αποδεικνύουν το ποιόν τους σε κάθε ευκαιρία. Ο πρώτος είναι ο Τζιάννι Ινφαντίνο Στο βιογραφικό των αξιωμάτων του αναφέρονται: πρόεδρος της FIFA (από 2016) γ...
Οσο και αν η ψυχή μαυρίζει από τους βόγγους, τις βρισιές,
τους πόνους και τις αδικίες, υπάρχουν στιγμές, υπάρχουν άνθρωποι μέσα σ’ αυτές,
που καθαρίζουν την μαυρίλα και αφήνουν το φως να μπει.
Να, π.χ. τί συνέβη κατά την τελετή των βραβείων όσκαρ.
Πλάι στις λαμπερές στολές και την χλιδή της βραδιάς
υπήρξε η κατάθεση ανθρωπιάς, η καταγγελία και η υψηλή διαμαρτυρία για το
έγκλημα στη Γάζα.
Ο Mark Ruffalo, με την καρφίτσα για την κατάπαυση του
πυρός στη Γάζα στο πέτο, στο Κόκκινο Χαλί των Όσκαρ. Αντίστοιχες κινήσεις από
πλήθος καλλιτεχνών, την ώρα που έξω από το θέατρο, είχε οργανωθεί μεγάλη
διαδήλωση υπέρ του λαού της Παλαιστίνης.
Σημαντική στιγμή στη βραδιά των Όσκαρ, όταν ο εβραϊκής
καταγωγής Τζόναθαν Γκλέιζερ, σκηνοθέτης του «The Zone of Interest»(Ζώνη
Ενδιαφέροντος), ταινία που πραγματεύεται γεγονότα σχετικά με το Ολοκαύτωμα και
το Άουσβιτς, στον λόγο, κατά την παραλαβή του Όσκαρ για την καλύτερη Διεθνή
Ταινία, τοποθετήθηκε ανοιχτά υπέρ του λαού της Παλαιστίνης, αναδεικνύοντας την
ανάγκη να σταματήσει άμεσα η γενοκτονία!
«Όλες μας οι επιλογές έγιναν έτσι, ώστε να
ανταποκρίνονται και να προβληματίζουν το παρόν, όχι απλά για να πούμε «Κοιτάξτε
τι έκαναν τότε», αλλά για να πούμε εμείς «Κοιτάξτε τι κάνουμε τώρα». Η ταινία
μας δείχνει που οδηγεί η απανθρωπιά στα χειρότερα της. Έχει διαμορφώσει όλο το
παρελθόν και το παρόν μας. Αυτή τη στιγμή στεκόμαστε εδώ ως άνθρωποι που
αρνούνται να σφετερίζεται μια Κατοχή την εβραϊκότητά τους και το Ολακαύτωμα»