Η εκλογή του Ζοχράν Μαμντάνι υπήρξε ένα πολιτικό γεγονός, αρκετά μεγαλύτερης σημασίας από αυτήν, που έχει προσλάβει… Η κυριαρχία των αντίπαλων ΜΜΕ, το Ισραηλινό λόμπυ στην χώρα και ειδικότερα στην μεγαλούπολη αλλά και ο ίδιος ο μέχρι τότε άφθαρτος Ντόναλντ έπεσαν μονοί-διπλοί να τον εξαφανίσουν… Το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς αντίστροφο προς τις επιδιώξεις τους. Και όχι μόνο. Μέσα στο περιβάλλον μίας παγκόσμιας ακροδεξιάς άνθισης, στο κόμμα των δημοκρατικών άρχισε να εμφανίζεται με περισσότερο θάρρος και επιμονή η ‘αριστερή’ πτέρυγα του κόμματος… Ο Ζοχράν Μαμντάνι κατάφερε να επιβιώσει προεκλογικά μιας λυσσασμένης προπαγάνδας διαβολής. Η εκλογή του ‘τρέλανε’ τους αντιπάλους τους ενώ ο ίδιος έβαλε σε εφαρμογή το πρόγραμμά του, που χαρακτηρίζεται από κατοχύρωση δημοκρατικών δικαιωμάτων, φιλική στάση προς το δράμα των Παλαιστινίων, αντισιωνισμό και περισσότερη ‘κοινωνική δικαιοσύνη’. Η έννοια, βέβαια, της κοινωνικής δικαιοσύνης στις ΗΠΑ είναι απολύτως σχετική και απέχει χιλιόμετρα απ...
Ερηνούλα μου, Delenda est !!!
την
Το φευγιό του Δήμου Μούτση είχε μία ‘άλλη’ αντήχηση
στoανοιγο-κλείσιμο των συρταριών της μνήμης μας…
Ηταν τα χρόνια της χούντας, που ακούγαμε στις μπουάτ της
πλάκας τον ‘Αγιο Φεβρουάριο’. Στίχοι γεμάτοι πολιτικο-κοινωνικό συμβολισμό από
τον Μάνο Ελευθερίου, με συγκαλυμμένες αλλά προφανέστατες αναφορές στον πρόσφατο
εμφύλιο…
Με τις φωνές του Δημήτρη Μητροπάνου και της Πέτρης Σαλπέα,
που την είχαμε προλάβει στις μπουάτ προχουντικά… Όπως π.χ. στο Τετράδιο με τον
Γιώρο Ζωγράφο…
Εκεί, λοιπόν στο μισοσκόταδο, με κλειστές πόρτες και
μία αίσθηση μισοπαράνομης μυσταγωγίας, η τέχνη σημάδευε τις νεανικές ψυχές και
επιφόρτιζε με καθήκοντα τις προσδοκίες…
Ο Δήμος Μούτσης είχε ήδη ξεκινήσει
την μουσική του καριέρα πλάι στον Νίκο Γκάτσο, που υπήρξε και ο ‘στιχουργός’
των πρώτων του τραγουδιών… ‘Βρέχει ο Θεός’, ‘Μην μου χτυπάς τα μεσάνυχτα την
πόρτα’, ‘Πειραιώτισσα’, ‘Σ΄ έβλεπα στα μάτια’, ‘Αύριο πάλι’,
‘Με ένα παράπονο’. Και από τότε η παρουσία του στο Ελληνικό τραγούδι
επιβλήθηκε χάρις και στην συνεργασία με μεγάλους εκτελεστές της εποχής
(Κόκκοτας, Μοσχολιού, Μπιθικώτσης, Μητσιάς).
Ο Δήμος,
λοιπόν κερδίζει την ‘έξωθεν μαρτυρία’ ως τραγουδοποιός, την ίδια ώρα, που η
ποιότητά του ως μουσικού επιβεβαιώνεται από τον Μάνο Χατζηδάκι, που του αναθέτει
την ενορχήστρωση στον δίσκο Έπιστροφή’.
Μία
πρόχειρη αναδρομή στην δισκογραφία του περιλαμβάνει τα έργα: «Συνοικισμός Α», «Μαρτυρίες»,
«Τετραλογία», «Εργατική συμφωνία», «Δρομολόγιο», «Φράγμα»,
«Ενέχυρο», «Να!», «Ταξιδιώτης του παντός», «Για
Πούλημα Λοιπόν!»,
Σε όλα αυτά τα ολοκληρωμένα έργα του
Δήμου υπάρχουν δεκάδες τραγούδια, που αγαπήθηκαν ξεχωριστά από το ευρύτατο
κοινό…
Δεν θα τα αναφέρουμε ένα προς ένα… Θέλουμε
όμως να σημειώσουμε, ότι ο Δήμος Μούτσης, ‘εισβάλλει’ στο χώρο την εποχή, που
οικοδομείται η βάση του λαϊκού έντεχνου και πολιτικού τραγουδιού με ξεχωριστή
επιτυχία και σημαδεύει το πέρασμα στον προσωποκεντρικό τραγούδι με το ‘Φράγμα’
σε στίχους Κώστα Τριπολίτη, το 1981… Και έκτοτε βαδίζει με σταθερότητα τον δικό
του ξεχωριστό ποιοτικό δρόμο.
Φεύγοντας, ο Δήμος σίγουρα γνωρίζει, πως
μας έχει γεμίσει με ήχους, με λόγια, με σκέψεις, με οράματα…
Καλό κατευόδιο φίλτατε Δήμο… Φτώχυνε ο
κόσμος μας, ο μικρός ο μέγας με την αποχώρησή σου…
