Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου, όταν η ανθρωπότητα μάζευε τα κομμάτια της, η κατασκευή σχολείων και η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση παιδιών σε αυτά ήταν μία από τις πιο σημαντικές ελπίδες για πρόοδό… Σήμερα, 80 χρόνια μετά, οι αριθμοί της παγκόσμιας κοινότητας για την διατάραξη ή και την πλήρη στέρηση παιδιών και εφήβων από την βασική εκπαίδευση σχεδόν τρομάζει… Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση σε Ζώνες Κρίσης, υπολογίζει πως περίπου 258 εκατομμύρια παιδιά δεν δέχονται κανονικές υπηρεσίες εκπαίδευσης… Ανάμεσά τους 93 εκατομμύρια, λίγο πάνω από το 1/3 στερείται κάθε επαφής με βασική σχολική παιδεία. Υπάρχουν ακόμη χειρότερα: Οι αριθμοί διογκώνονται εκπληκτικά τον τελευταίο καιρό. Μέσα στους τελευταίους 18 μήνες ο αριθμός της παγκόσμιας ντροπής αυξήθηκε κατά 21 εκατομμύρια… Γενικά, συρράξεις, εκτοπισμοί, κλιματικά σοκ και παρατεινόμενες κοινωνικο-οικονομικές κρίσεις είναι το περιβάλλον της αποκοπής των νέων από το σχολείο στις κρίσιμες ηλικίες. Χαρακτηρ...
Το φευγιό του Δήμου Μούτση είχε μία ‘άλλη’ αντήχηση
στo
ανοιγο-κλείσιμο των συρταριών της μνήμης μας…
Ηταν τα χρόνια της χούντας, που ακούγαμε στις μπουάτ της
πλάκας τον ‘Αγιο Φεβρουάριο’. Στίχοι γεμάτοι πολιτικο-κοινωνικό συμβολισμό από
τον Μάνο Ελευθερίου, με συγκαλυμμένες αλλά προφανέστατες αναφορές στον πρόσφατο
εμφύλιο…
Με τις φωνές του Δημήτρη Μητροπάνου και της Πέτρης Σαλπέα,
που την είχαμε προλάβει στις μπουάτ προχουντικά… Όπως π.χ. στο Τετράδιο με τον
Γιώρο Ζωγράφο…
Εκεί, λοιπόν στο μισοσκόταδο, με κλειστές πόρτες και
μία αίσθηση μισοπαράνομης μυσταγωγίας, η τέχνη σημάδευε τις νεανικές ψυχές και
επιφόρτιζε με καθήκοντα τις προσδοκίες…
Ο Δήμος Μούτσης είχε ήδη ξεκινήσει
την μουσική του καριέρα πλάι στον Νίκο Γκάτσο, που υπήρξε και ο ‘στιχουργός’
των πρώτων του τραγουδιών… ‘Βρέχει ο Θεός’, ‘Μην μου χτυπάς τα μεσάνυχτα την
πόρτα’, ‘Πειραιώτισσα’, ‘Σ΄ έβλεπα στα μάτια’, ‘Αύριο πάλι’,
‘Με ένα παράπονο’. Και από τότε η παρουσία του στο Ελληνικό τραγούδι
επιβλήθηκε χάρις και στην συνεργασία με μεγάλους εκτελεστές της εποχής
(Κόκκοτας, Μοσχολιού, Μπιθικώτσης, Μητσιάς).
Ο Δήμος,
λοιπόν κερδίζει την ‘έξωθεν μαρτυρία’ ως τραγουδοποιός, την ίδια ώρα, που η
ποιότητά του ως μουσικού επιβεβαιώνεται από τον Μάνο Χατζηδάκι, που του αναθέτει
την ενορχήστρωση στον δίσκο Έπιστροφή’.
Μία
πρόχειρη αναδρομή στην δισκογραφία του περιλαμβάνει τα έργα: «Συνοικισμός Α», «Μαρτυρίες»,
«Τετραλογία», «Εργατική συμφωνία», «Δρομολόγιο», «Φράγμα»,
«Ενέχυρο», «Να!», «Ταξιδιώτης του παντός», «Για
Πούλημα Λοιπόν!»,
Σε όλα αυτά τα ολοκληρωμένα έργα του
Δήμου υπάρχουν δεκάδες τραγούδια, που αγαπήθηκαν ξεχωριστά από το ευρύτατο
κοινό…
Δεν θα τα αναφέρουμε ένα προς ένα… Θέλουμε
όμως να σημειώσουμε, ότι ο Δήμος Μούτσης, ‘εισβάλλει’ στο χώρο την εποχή, που
οικοδομείται η βάση του λαϊκού έντεχνου και πολιτικού τραγουδιού με ξεχωριστή
επιτυχία και σημαδεύει το πέρασμα στον προσωποκεντρικό τραγούδι με το ‘Φράγμα’
σε στίχους Κώστα Τριπολίτη, το 1981… Και έκτοτε βαδίζει με σταθερότητα τον δικό
του ξεχωριστό ποιοτικό δρόμο.
Φεύγοντας, ο Δήμος σίγουρα γνωρίζει, πως
μας έχει γεμίσει με ήχους, με λόγια, με σκέψεις, με οράματα…
Καλό κατευόδιο φίλτατε Δήμο… Φτώχυνε ο
κόσμος μας, ο μικρός ο μέγας με την αποχώρησή σου…
Αντίο με ένα δικό σου από τα πολλά.