Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου, όταν η ανθρωπότητα μάζευε τα κομμάτια της, η κατασκευή σχολείων και η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση παιδιών σε αυτά ήταν μία από τις πιο σημαντικές ελπίδες για πρόοδό… Σήμερα, 80 χρόνια μετά, οι αριθμοί της παγκόσμιας κοινότητας για την διατάραξη ή και την πλήρη στέρηση παιδιών και εφήβων από την βασική εκπαίδευση σχεδόν τρομάζει… Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση σε Ζώνες Κρίσης, υπολογίζει πως περίπου 258 εκατομμύρια παιδιά δεν δέχονται κανονικές υπηρεσίες εκπαίδευσης… Ανάμεσά τους 93 εκατομμύρια, λίγο πάνω από το 1/3 στερείται κάθε επαφής με βασική σχολική παιδεία. Υπάρχουν ακόμη χειρότερα: Οι αριθμοί διογκώνονται εκπληκτικά τον τελευταίο καιρό. Μέσα στους τελευταίους 18 μήνες ο αριθμός της παγκόσμιας ντροπής αυξήθηκε κατά 21 εκατομμύρια… Γενικά, συρράξεις, εκτοπισμοί, κλιματικά σοκ και παρατεινόμενες κοινωνικο-οικονομικές κρίσεις είναι το περιβάλλον της αποκοπής των νέων από το σχολείο στις κρίσιμες ηλικίες. Χαρακτηρ...
Το άρθρο του φίλτατου Γιώργου Ρούση με τίτλο: Η
σοσιαλδημοκρατία αριστερό δεκανίκι της εξουσίας του κεφαλαίου επιχειρεί
κοινωνιολογική, φιλοσοφική και πολιτική προσέγγιση του ζητήματος των σχέσεων
των δύο ρευμάτων, που στις αρχές του 20ου αιώνα πορεύθηκαν σαν
εναλλακτικές εκφράσεις της εργατικής τάξης αλλά πολύ γρήγορα μέσα στην διαδρομή
του Α’ Παγκόσμιου πολέμου και τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια ξεχώρισαν ριζικά οι
δρόμοι τους… Η άνοδος του φασισμού επέφερε κάποιες αμβλύνσεις αλλά η σοσιαλδημοκρατία
είχε αποφασίσει να ξεκόψει από την ρίζα της: τον Μαρξισμό. Η συνέχεια γνωστή,
ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, όπου η κατάρρευση του ‘υπαρκτού σοσιαλισμού’
έδωσε την ευκαιρία αυτοαποκαλύψεων χωρίς προσχήματα. Η μετάπτωση σε όχι απλά
ρεφορμιστικές αλλά ανοιχτά νεοφιλελεύθερες θέσεις αποδίδει το ιστορικό πολιτικό
στίγμα της σοσιαλδημοκρατίας, που για πολλαπλή φορά αποδεικνύει, ότι πολλές φορές
το όνομα δεν έχει καμία σχέση με την ουσία.
Παραθέτουμε το άρθρο του Γιώργου σε μορφή ηλεκτρονικού
βιβλίου.