Χρειάστηκαν τόσα χρόνια αντιπαραθέσεων, αντιδικιών, καταγγελιών ένθεν κακείθεν για να βρεθεί επιτέλους εν σωτηρίω έτη 2026 ένας άξιος Ιταλός αρχαιολόγος, που το ξεκαθάρισε το ζήτημα ορθά-κοφτά: Τα γλυπτά ανήκουν κεκεί, που ήδη βρίσκονται, δηλαδή στο Βρετανικό Μουσείο!!! Ιδού ένας λαμπρός Ιταλός επιστήμονας, ο Μάριο Τραμπούκο ντελα Τορέτα, που βάζει τα πράγματα στην θέση τους… Ας προσπαθήσουμε να συνοψίσουμε τις ατράνταχτα τεκμηριωμένες θέσεις του: ● Ο Παρθενώνας έχει υπερεκτιμηθεί στην Ευρώπη υπερβολικά. Ένα τοπικό οικοδόμημα ήταν, πιθανότατα ούτε καν ναός!!! Χτίστηκε με λεφτά των συμμάχων της Αθήνας… Κάτι σαν να έφτιαχνε ο Τραμπ την αίθουσα χορού στον Λευκό Οίκο με λεφτά των ΝΑΤΟ… Αν είναι δυνατόν… Αυτό είναι το πρώτο τρανταχτό επιχείρημα, που τεκμηριώνει γιατί τα γλυπτά πρέπει να παραμείνουν στον Βρετανικό Μουσείο… ● Ο Έλγιν δεν τα έκλεψε… A πλά εφάρμοσε το Οθωμανικό δίκαιο της εποχής… Ελαβε ‘κανονική’ άδεια από τις Οθωμανικές αρχές!!! Είναι φανερό, πως ο Ιταλός ‘επιστήμονας΄ έχ...
Φτάσαμε
ως εδώ…
Αρχίσαμε να ψηφίζουμε στα χρόνια της χούντας.
Γεμίσαμε εμπειρίες, χαρές, πίκρες, απογοητεύσεις αλλά πάντα με ελπίδες. Ζήσαμε μία ζωή με σταθερές αναφορές αλλά πολύ πλούσια σε αλλαγές…
Βιώσαμε μελλοντολογικά τεχνολογικά επιτεύγματα
αλλά ζούμε ακόμη στην θηριωδία της εκμετάλλευσης, της πείνας, των επιδημιών και
των πολέμων…
Συνεχίζουμε να οραματιζόμαστε…
Σε περιβάλλον αποκρουστικής αποξένωσης αλλά με ζωντανές και
εύλογες τις προσδοκίες μας…
Βρήκαμε
στο διαδίκτυο μία ‘ρομαντική’ εξιστόρηση της διαδρομής της γενιάς μας καθώς συνεχίζει
σε προχωρημένες δεκαετίες ζωής…
Γεννηθήκαμε
δεκαετίες 40-50-60.
Μεγαλώσαμε στις
δεκαετίες 50-60-70.
Σπουδάσαμε τις
δεκαετίες 60-70-80.
Βγαίναμε στις
δεκαετίες 70-80-90.
Παντρευτήκαμε και
ανακαλύψαμε τον κόσμο τις δεκαετίες 70-80-90.
Τολμήσαμε στα
80s-90s.
Σταθεροποιηθήκαμε τη
δεκαετία του 2000.
Γίναμε σοφότεροι το
2010.
Και προχωράμε
σταθερά πέρα από το 2020.
Σαν να ζούμε σε οκτώ
διαφορετικές δεκαετίες φαίνεται...
ΔΥΟ διαφορετικοί
αιώνες...
ΔΥΟ ξεχωριστές
χιλιετίες...
Από το τηλέφωνο με
έναν υπεραστικό χειριστή έχουμε περάσει στις βιντεοκλήσεις οπουδήποτε στον
κόσμο.
Πήγαμε από τα slides
στο YouTube, δίσκους βινυλίου στη online μουσική, χειρόγραφα γράμματα στο email
και στο WhatsApp.
Από το live game
radio, στην ασπρόμαυρη τηλεόραση, στην έγχρωμη τηλεόραση και στη συνέχεια στην
τηλεόραση 3D HD. Πήγα στο βίντεο κλαμπ και τώρα βλέπω Netflix.
Συναντήσαμε τους
πρώτους υπολογιστές, χτυπήσαμε κάρτες, δισκέτες και τώρα έχουμε gigabytes και
megabytes στα smartphones μας.
Φορούσαμε σορτς σε
όλη την παιδική μας ηλικία και μετά παντελόνια, oxford, ρουκέτες, full shells
και blue jeans.
Αποφύγαμε την
παιδική παράλυση, μηνιγγίτιδα, πολιομυελίτιδα, φυματίωση, γρίπη των χοίρων και
τώρα COVID-19.
Κάποτε κάναμε βόλτα
με πατίνια, τρίκυκλα, ποδήλατα, μοτοποδήλατα, βενζίνη ή diesel αυτοκίνητα και
τώρα οδηγούμε υβριδικά ή ηλεκτρικά αυτοκίνητα.
Ναι, έχουμε περάσει
πολλά, αλλά τι ζωή είχαμε!
Θα μπορούσαν να μας
περιγράψουν ως «δείγματα», ανθρώπους που γεννήθηκαν σε αυτόν τον κόσμο της
δεκαετίας του '50, που είχαν αναλογική παιδική ηλικία και ψηφιακή ενηλικίωση.
Είμαστε σαν "Τα
έχω δει όλα"!
Η γενιά μας έχει
κυριολεκτικά ζήσει και έχει δει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον σε όλες τις
διαστάσεις της ζωής.
Είναι η γενιά μας
που έχει κυριολεκτικά προσαρμοστεί στην "ΑΛΛΑΓΗ. "
Ένα μεγάλο
χειροκρότημα σε όλα τα μέλη μιας πολύ ξεχωριστής γενιάς, που θα είναι ΜΟΝΑΔΙΚΗ