Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου, όταν η ανθρωπότητα μάζευε τα κομμάτια της, η κατασκευή σχολείων και η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση παιδιών σε αυτά ήταν μία από τις πιο σημαντικές ελπίδες για πρόοδό… Σήμερα, 80 χρόνια μετά, οι αριθμοί της παγκόσμιας κοινότητας για την διατάραξη ή και την πλήρη στέρηση παιδιών και εφήβων από την βασική εκπαίδευση σχεδόν τρομάζει… Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση σε Ζώνες Κρίσης, υπολογίζει πως περίπου 258 εκατομμύρια παιδιά δεν δέχονται κανονικές υπηρεσίες εκπαίδευσης… Ανάμεσά τους 93 εκατομμύρια, λίγο πάνω από το 1/3 στερείται κάθε επαφής με βασική σχολική παιδεία. Υπάρχουν ακόμη χειρότερα: Οι αριθμοί διογκώνονται εκπληκτικά τον τελευταίο καιρό. Μέσα στους τελευταίους 18 μήνες ο αριθμός της παγκόσμιας ντροπής αυξήθηκε κατά 21 εκατομμύρια… Γενικά, συρράξεις, εκτοπισμοί, κλιματικά σοκ και παρατεινόμενες κοινωνικο-οικονομικές κρίσεις είναι το περιβάλλον της αποκοπής των νέων από το σχολείο στις κρίσιμες ηλικίες. Χαρακτηρ...
Αυτή η φράση του ημιπαράφρονα ηγέτη της 'εθνοσωτηρίου' συμβολίζει και εκφράζει όλη την κατάσταση της ελληνικής πολιτείας στα μετεμφυλιακά χρόνια.
Κράτος - έθνος παρίας της δυτικής συμμαχίας παραδόθηκε στα χέρια μίας κομπανίας, που ανέλαβε να εκπληρώσει τον διπλό στόχο των αφεντικών: το χτύπημα της κοινωνικής αντίστασης, που δεν γονάτισε παρά την στρατιωτική ήττα στον εμφύλιο και την 'τακτοποίηση' του χάρτη της ανατολικής Μεσογείου, που έφερε την προδοσία στην Κύπρο το 1974.
'Τιμάμε' λοιπόν την ημέρα ανασκαλίζοντας μνήμες και σκέψεις...
Αν θέλετε πατήστε ε δ ώ.