Ρητορικού χαρακτήρα ερώτηση... Γ εωγραφικά δυστυχώς εντοπιζόμαστε στο Ανατολικό… Ομως, ως προς την πολιτική, κοινωνική, ιδεολογική μας τοποθέτηση ουδεμία υπάρχει αμφιβολία… Ακόμη και οι πλέον κακοπροαίρετοι θα δυσκολευτούν να αμφισβητήσουν, πως είμαστε από την σωστή πλευρά της ιστορίας, όπως επανειλημμένα έχει δηλώσει ο πρωθυπουργός μας και οι συν αυτώ. Και προφανώς σωστή πλευρά της ιστορίας σημαίνει δυτικό ημισφαίριο με χέρια και με πόδια… Κανείς δεν θα μπορέσει να αμφισβητήσει την ‘αγωνιστική’ προθυμία των κυβερνητών μας, που φτάνει σε βαθμό ηθικής και πολιτικής ‘απογείωσης’… Βρες τε π.χ. κείμενο από ηγέτη χώρας μέλους της ΕΕ, που να είναι περισσότερο ‘αφοσιωμένο’ στα ιδανικά της ελευθερίας και της δημοκρατίας, που πρεσβεύει ο Αμερικανός αρχι-καουμπόι, ο γκρίγκο αρχινταής της Ουάσιγκτον… Ταυτόχρονα βρέστε ένα κείμενο σαν και εκείνο του πρωθυπουργού μας, που να βάζει …τόσο σωστά τα πράγματα όσον αφορά την βαρβαρότητα, τον αυταρχισμό, την απανθρωπιά του καθεστώτος ...
... τότε, που η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο και το
αστέρι καρφώθηκε στην στέγη του Ράιχσταγκ, απεικονίστηκε μία από τις πιο συγκινητικές
και ελπιδοφόρες στιγμές για το ανθρώπινο είδος.
Η συντριβή του ναζισμού δεν ήταν απλά μία ακόμη νίκη
κάποιου ή κάποιων εναντίον κάποιων άλλων… Ένας πανίσχυρος αρμαγεδώνας από
ανθρωποειδή, πήγε να πνίξει κάθε είδος ελευθερίας και ανθρωπιάς, που μπορεί και πρέπει να μας χαρακτηρίζει…
Γι’ αυτό, ο Μιχαήλ Μίνιν, πάνω στο ναζιστικό
κοινοβούλιο έχει γίνει αιώνιο σύμβολο ενός θριάμβου, που η ανθρωπότητα
κατέχτησε με πολύ αίμα, βάσανο και πόνο για να φτάσει μέχρι τη συντριβή του θηρίου…
Οσες φορές και αν βρεθούμε μπροστά στην απεικόνιση του
Σοβιετικού στρατιώτη την ώρα, που καρφώνει την ‘καρδιά’ του βρυκόλακα
αισθανόμαστε το ίδιο ρίγος, την ίδια συγκίνηση, την ίδια αισιοδοξία για τις προοπτικές
της ανθρωπότητας…
Ο δρόμος βέβαια για την ‘πανανθρώπινη τη λευτεριά’ δεν
είναι εύκολος και η πορεία προς τα εκεί σίγουρα δεν θα είναι γραμμική…
Οι μέρες μας προβληματίζουν με την αναζωογόνηση του
φασιστικού κινδύνου… Γνήσιου τέκνου ενός στριμωγμένου καπιταλισμού με χορηγούς
του πολιτικούς ηγέτες της …δημοκρατικής Δύσης, που υπηρετούν την
στρατιωτικοποίηση σαν γιατρικό των προβληματικών τους οικονομιών.
Εσχατη αλλά χαρακτηριστική ξεφτίλα η άρνησή τους να
παρευρεθούν στην μεγάλη επετειακή παρέλαση στη Μόσχα, παρεμποδίζοντας μάλιστα
όσους από αυτούς θέλουν να την παρακολουθήσουν…
Το ξέρουν καλά, πως η Σοβιετική Ενωση πλήρωσε το ασύγκριτα υψηλότερο τίμημα για την νίκη ολόκληρης της ανθρωπότητας. Με φτηνά κολπάκια, επιχειρούν να υποτιμήσουν ή και να 'εξαφανίσουν' αυτή την συμβολή... Ογδόντα χρόνια μετά, η ηγεσία της Δύσης βαφτίζει το κρέας ψάρι για να μπορέσει να στηρίξει τα προπαγανδιστικά της τερτίπια.
Ο Ολιβερ Στόουν έδωσε συντριπτική απάντηση στις φαιδρότητες
των δυτικών, εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους ταξίδεψε στην Μόσχα για τον
σκοπό αυτό, όπως έχουμε γράψει στην προχθεσινή ανάρτηση της ΦΑΙΑΚΙΑΣ (9η Μάη 1945: Τιμή στους
τιμώντες)
Πλάι στην κατάθεση του μεγάλου Αμερικανού σκηνοθέτη
αξίζει να προσθέσουμε την παλιότερη μαρτυρία ενός άλλου μεγάλου Αμερικανού, του
Ερνεστ Χεμινγουαίη: Κάθε άνθρωπος που αγαπάει την ελευθερία, χρωστάει στον
κόκκινο στρατό περισσότερα από ό,τι μπορεί ποτέ να πληρώσει.
Η υψηλή διαμαρτυρία της ανθρώπινης νόησης μπορεί να υποτάξει
την χυδαιότητα των μικροαπατεώνων της διαστροφής της ιστορίας.
Σχόλια