Ωραία, θα έλεγε στην αφέλειά του ο κατά Βολφ Μπίρμαν ‘παροιμιώδης
μέσος ανθρωπάκος’. Να αξιολογείται ο γιατρός και μάλιστα από αυτούς, που
δέχονται τις φροντίδες του… Τί πιο λογικό, τί πιο θετικό και προοδευτικό…
Οσοι σκέφτονται έτσι έχουν διαπράξει ένα …μικρό λαθάκι…
Στην ουσία μία τεράσια λαθάρα, συνειδητά ή ασυνείδητα…
Χωρίς να φλυαρήσουμε, νομίζουμε, πως όλοι θα
συμφωνήσουμε, πως η ποιότητα και η αποτελεσματικότητα της νοσηλείας είναι απόλυτα
συλλογικό ζήτημα. Από τους φαινομενικά ‘ασχετους’ με το νοσηλευτικό έργο,
τεχνικούς, διοικητικούς μέχρι τους πιο άμεσα εμπλεκόμενους με αυτό
υγειονομικούς…
Ταυτόχρονα, η τεχνολογική υποδομή ενός νοσοκομείου
είναι καθοριστικός παράγοντας για το εύρος, την βαρύτητα και την επιτυχία των
διενεργούμενων ιατρικών πράξεων.
Δεν υπάρχει Ελληνας, που να μην έχει ζήσει την
εφιαλτική ανεπάρκεια της νοσοκομειακής υποδομής της χώρας. Οι εικόνες που περιγράφονται
από την ώρα της εισόδου μέχρι το τέλος της νοσηλείας περιλαμβάνουν είναι σχεδόν
τρομακτικές και σε κάθε περίπτωση απίστευτες… Γιατί πολύ απλά, όσα αναφέραμε
επιγραμματικά για την υλική και οργανική σύνθεση του δημόσιου συστήματος υγείας
δεν έχουν λόγια να περιγραφτούν σε όλο τους το τραγικό βάθος.
Τέτοιοι όροι εργασίας, λοιπόν, θα ορίσουν καθοριστικά
το έργο που μπορούν να προσφέρουν οι υγειονομικοί σε συνθήκες τρομακτικών
ελλείψεων… Αυτό βέβαια δεν αποτελεί άλλοθι για όσους συνειδητά υποβιβάζουν την ενεργό
συμμετοχή τους στο προσφερόμενο έργο… Ασφαλώς δεν μπορεί να αποτελεί
δικαιολογία… Είναι όμως μία θαυμάσια ευκαιρία συγκάλυψης για τις λίγες
περιπτώσεις αδιαφορίας και αδράνειας…
Σε ένα καλοκουρδισμένο οργανικό σύνολο οι λουφαδόροι
αποκαλύπτονται πάραυτα ενώ σε έναν διαλυμένο μηχανισμό έχουν χίλιες αληθοφανείς
δικαιολογίες για να καλύψουν την απουσία τους από την νοσηλευτική δράση…
Όλα αυτά, τα εύκολα και τα αυτονόητα τα γνωρίζουν
άριστα, πρωθυπουργός, υπουργοί και αρμόδιοι παράγοντες… Εμπνεύστηκαν, λοιπόν,
ένα κόλπο, που αν πιάσει θα μας βοηθήσει να εντοπίσουμε τους ενόχους της κακοδαιμονίας
μας στον χώρο της υγείας…
Βέβαια, μετά από τόσες και τόσες ευκαιρίες κατανόησης των
πραγματικών αιτίων της αθλιότητας στα νοσηλευτικά ιδρύματα, αν το κόλπο πιάσει
και συμφωνήσουμε για την πρωταγωνιστική ευθύνη των υγειονομικών, μας αξίζουν
πολύ χειρότερα… Γιατί θα έχουμε αποδείξει, ότι τα χωράει το μυαλό μας και τα σηκώνει η καμπούρα μας...
