Η Μαρία το αποφάσισε… Τόχε αποφασίσει από καιρό αλλά μας τόφερε γλυκά-γλυκά… Η ΦΑΙΑΚΙΑ υποστήριζε όλα τα βήματα της Μαρίας Καρυστιανού, χαροκαμένης μάνας με θύμα στο έγκλημα των Τεμπών… Η δράση του συλλόγου των συγγενών των θυμάτων του οποίου προεδρεύει υπήρξε καταλύτης στις αποκαλύψεις για το άθλιο έργο συγκάλυψης βαρύτατων πολιτικών ευθυνών. Για ένα δυστύχημα με τρομερό τίμημα σε ανθρώπινες του οποίου ακόμα δεν γνωρίζουμε τις τεχνικές του λεπτομέρειες… ‘Άλλες δυνάμεις’ φρόντισαν να λύσουν το ζήτημα με μπάζωμα… Η Μαρία Καρυστιανού μας έδινε την εντύπωση, πως δεν θα ενδώσει στον πειρασμό της κομματικής ανάδειξης και πως θα παραμείνει αφοσιωμένη στην τίμια προσπάθεια του συλλόγου για να μαθευτεί η αλήθεια γύρω από το έγκλημα και τους συντελεστές του… Ο σύλλογος ηγήθηκε στην πανελλαδική ενεργοποίηση με αποτελέσματα συγκλονιστικά και εντελώς απρόσμενα σε μία εποχή που κυριαρχεί η αποχή… Φαίνεται, πως κάπου εδώ ή λίγο μετά χάθηκε το μέτρο… Η αναγνωρισιμότητα, η έκφραση ευρύτατης δη...
Δύο συγκλονιστικά κείμενα διάλεξε ο φίλτατος Γιώργος Ρούσης για να θυμίσει την βαριά ευθύνη, που κουβαλάμε ο καθένας μέσα του και όλοι μαζί. Με την ανοχή μας στις τερατωδίες, που διαδραματίζονται δίπλα μας δίνουμε στο εχθρό χώρο δράσης. ΠΡΟΣΟΧΗ! Μετά από λίγο η ισχύς τους γίνεται ανίκητη…
"Τη πρώτη νύχτα πλησιάζουνε και κλέβουν ένα
λουλούδι
από το κήπο μας και δε λέμε τίποτα.
Τη δεύτερη νύχτα δε κρύβονται πλέον περπατούνε στα
λουλούδια,
σκοτώνουν το σκυλί μας και δε λέμε τίποτα.
Ώσπου μια μέρα-τη πιο διάφανη απ’ όλες-
μπαίνουν άνετα στο σπίτι μας ληστεύουν το φεγγάρι μας
γιατί ξέρουνε το φόβο που πνίγει τη φωνή στο λαιμό
μας.
Κι επειδή δεν είπαμε τίποτα, πλέον δεν μπορούμε να
πούμε τίποτα."
Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι
«Όταν οι ναζιστές ήρθαν για να πάρουν τους
κομμουνιστές, σιώπησα επειδή δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν φυλάκισαν τους σοσιαλδημοκράτες, σιώπησα γιατί
δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους συνδικαλιστές, σιώπησα γιατί
δεν ήμουν συνδικαλιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους σιώπησα γιατί δεν
ήμουν Εβραίος
Όταν ήρθαν να συλλάβουν εμένα, δεν υπήρχε πια κανείς
για να διαμαρτυρηθεί».
Συνήθως αποδίδεται στον Μπρεχτ. Στην πραγματικότητα
όμως είναι του Πάστορα, Martin
Niemöller
Σχόλια