Ενας γόνιμος αντίλογος για την σιδηροδρομική γραμμή Κόρινθος-Καλαμάτα


Πολύ χαρήκαμε, που ο φίλτατος Στέφανος Πάντος με τα κείμενα, που μας έστειλε τροφοδοτεί ένα χρήσιμο διάλογο για την τύχη της εγκαταλειμμένης Κόρινθος-Καλαμάτα…

Στην παράθεση κειμένων προηγείται μία εκτεταμένη  τοποθέτηση του Παναγιώτη Σαββίδη αναρτημένη στο διαδίκτυο στις 10.10.2021.

Ακολουθεί η τοποθέτηση του Στέφανου και στο τέλος μία σύντομη κριτική από την ΦΑΙΑΚΙΑ των θέσεων, που προηγήθηκαν…

 

Μίλτο, σε σχέση με τις αποφάσεις αυτές του ΥΠΕΝ υπάρχει και ο αντίλογος από άλλους οικολόγους και διάφορους φορείς.

Σου στέλνω κάποιες σκέψεις που υπάρχουν στο διαδίκτυο .

« Railbiking στην Ελλάδα: Ποδηλατώντας στις παλιές ράγες της Κακιάς Σκάλας

O σιδηροδρομικός ποδηλατοτουρισμός «ήρθε» στην Ελλάδα, από την Railbiking Greece 

ΑΠΟ ΤΟΝΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ 10 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2021

 

 

Ποδηλατώντας στις παλιές ράγες της Κακιάς Σκάλας 

 

ΚΟΡΙΝΘΙΑ

Τι θα λέγατε για ποδηλασία επάνω σε παλιές ράγες του τρένου, απολαμβάνοντας τη διαδρομή, τη μοναδική θέα στον Αργοσαρωνικό και ιστορίες με τον μυθικό Σκίρωνα και τα γερμανικά πολυβολεία του Β΄ Π.Π. στην φημισμένη Κακιά Σκάλα κοντά στα Μέγαρα;

Αν η σκέψη σάς εξιτάρει, ακολουθήστε τις δράσεις του Γραφείου εναλλακτικού τουρισμού Railbiking in Greece, που πρώτο κάνει πράξη στην Ελλάδα το railbiking tour. Ποδηλασία με ειδικά διαμορφωμένες ποδηλατοδρεζίνες, επάνω στην παλιά μετρική γραμμή του ΟΣΕ για Πελοπόννησο, σε μια περιοχή με μοναδική ομορφιά και έντονη ιστορία, από την αρχαιότητα έως τις μέρες μας.

Το railbiking/τραινοποδήλατο αποτελεί συνδυασμό ποδηλάτου και σιδηρόδρομου με φανατικούς φίλους σε όλο τον κόσμο. Συνδυάζει την άθληση, την αναψυχή και την γνώση και παράλληλα πετυχαίνει τη διάσωση και αξιοποίηση εγκαταλειμμένων σιδηροδρομικών δίκτυών, σε τόπους με φυσική ομορφιά και σημαντικά αξιοθέατα όπου η πρόσβαση -συνήθως- με το αυτοκίνητο είναι αδύνατη.

 

Στα τέλη του 19ου αιώνα, στο πέρασμα της Κακιάς Σκάλας κατασκευάστηκε με πολύ κόπο και ιδρώτα η μετρική γραμμή που ένωσε την Αθήνα και την Αττική, με την Πάτρα και στη συνέχεια με όλη την Πελοπόννησο. Η γραμμή ήταν σε λειτουργία έως τα τέλη της δεκαετίας του 1990, οπότε και κατασκευάστηκε η νέα υπερσύγχρονη γραμμή βορειότερα της σημερινής. Αποτέλεσμα να εγκαταλειφθεί το δίκτυο και σε πολλά σημεία του να έχει λεηλατηθεί από επιτήδειους.

 

Ωστόσο τα τελευταία χρόνια η εταιρεία Railbiking in Greece, που αποτελείται από νέους ανθρώπους που αγαπούν το ποδήλατο, τον σιδηρόδρομο και το παλιό μετρικό δίκτυο στην περιοχή της Κακιάς Σκάλας, κάνει πράξη τον σιδηροδρομικό ποδηλατοτουρισμό, σε όλα τα στάδια. Από την κατασκευή των δρεζινοποδηλάτων, έως το τουριστικό marketing και τις τουριστικές δράσεις.

 

Έδρα της Railbiking in Greece είναι τα Μέγαρα. Οι άνθρωποι της εταιρείας -κατόπιν συνεννόησης- θα σας περιμένουν στον παλιό Σιδηροδρομικό Σταθμό των Μεγάρων, ένα κτήριο ιδιαίτερης ιστορικής και αρχιτεκτονικής αξίας που χρονολογείται από το 1885 οπότε και ξεκίνησε η λειτουργία της γραμμής Σκαραμαγκάς – Κόρινθος, που στη συνέχεια επεκτάθηκε στα δύο άκρα προς Πειραιά και Πάτρα. Ο σταθμός, που σήμερα χρησιμοποιείται για πολιτιστικούς σκοπούς, βρίσκεται στο κέντρο σχεδόν των Μεγάρων και η πρόσβαση σ΄ αυτόν είναι εύκολη, μέσω Ολυμπίας Οδού.

 

Αρχικά θα ενημερωθείτε για τη διαδρομή, και τα όσα θα δείτε, αλλά και για τη συμβολή του σιδηρόδρομου στη βιομηχανική ιστορία της περιοχής. Στη συνέχεια θα καθίσετε αναπαυτικά στις θέσεις σας, για ν’ ακολουθήσει μια σύντομη επίδειξη χειρισμού του δρεζινοποδηλάτου -που είναι σταθεροποιημένο με τέσσερις ρόδες στις ράγες- και για το οποίο δεν απαιτείται ισορροπία, όπως στα κλασικά ποδήλατα. Η λειτουργία του είναι απολύτως ασφαλής, ωστόσο για κάθε ενδεχόμενο υπάρχει μηχανισμός άμεσης ακινητοποίησης. Όσο για την ταχύτητα που αναπτύσσει, είναι ίδια με τα συμβατικά ποδήλατα.

 

Θα ξεκινήσετε την πορεία σας, υπό την επίβλεψη ανθρώπου της εταιρείας ποδηλατώντας νοτιοδυτικά και διασχίζοντας αρχικά τη σιδηροδρομική γέφυρα, επάνω από την υπερσύγχρονη «Ολυμπία Οδό», για να κινηθείτε στη συνέχεια σχεδόν παράλληλα με την παλιά Εθνική Οδό Αθηνών – Κορίνθου.

 

Μοναδική θέα – Μοναδική εμπειρία

 

Η διαδρομή στην απόκρημνη παράκτια περιοχή της Κακιάς Σκάλας θα σας εντυπωσιάσει. Δεν είναι μόνο το απέραντο γαλάζιο του Αργοσαρωνικού με τη θέα να φτάνει έως τη Σαλαμίνα απέναντι, είναι και οι απότομοι βράχοι που ορθώνονται πάνω από τα κεφάλια σας, θαρρώντας πως από κάποια τρύπα τους θα βγει ξαφνικά ο μυθικός Σκίρωνας γνέφοντας.

 

Σύμφωνα με τη μυθολογία ο μεγαλόσωμος Σκίρωνας, έμενε στην Κακιά Σκάλα και συνήθιζε να κρατά τσεκούρι. Όταν περνούσε κάποιος ξένος, ο Σκίρωνας τον έβαζε να του πλύνει τα πόδια και όταν αυτός έσκυβε τον κλοτσούσε και έπεφτε από τα βράχια, ενώ στην ακτή ήταν μια τεράστια θαλάσσια χελώνα που περίμενε το θύμα για να το κατασπαράξει. Τέτοια ήταν η φήμη της τοποθεσίας, που οι αρχαίοι αποκαλούσαν «Σκιρωνίδες πέτρες» από το όνομά του. Ο Θησέας ήταν αυτός κατάφερε και έριξε τον Σκίρωνα στον γκρεμό και απάλλαξε τους ταξιδιώτες από την παρουσία του.

Επιστρέφουμε στην Κακιά Σκάλα του σήμερα, ακολουθώντας την παλιά μετρική γραμμή προς Πελοπόννησο. Στη διαδρομή δεν εντυπωσιάζει μόνο η επιβλητική θέα, ειδικά την ώρα του δειλινού, είναι και όλα όσα θα έχετε την ευκαιρία να δείτε ποδηλατώντας. Τους μισοερειπωμένους σταθμούς και τα «φυλάκια» του πάλαι ποτέ ΣΠΑΠ (Σιδηρόδρομοι Πειραιώς – Αθηνών – Πελοποννήσου), το εγκαταλειμμένο εργοστάσιο ασβέστης -με την εντυπωσιακή ασβεστοκάμινο- στη θέση Στίκα, τη μονάδα με τις ιχθυοκαλλιέργειες, αλλά και τα πολλά πέτρινα πολυβολεία του Β΄ Π.Π. που κατασκεύασαν οι γερμανικές κατοχικές δυνάμεις για την προστασία της σιδηροδρομικής γραμμής, αλλά και για να ελέγχουν το στενό στρατηγικό πέρασμα ανάμεσα στην Πελοπόννησο και την Αττική. Σε κάποια σημεία θα κινείστε παράλληλα με τη νέα υπερσύγχρονη γραμμή, θα δείτε σίγουρα κάποιον συρμό του Προαστιακού να σας προσπερνάει και να σας «χαιρετάει» σφυρίζοντας, ενώ ψηλότερα διέρχεται ο νέος αυτοκινητόδρομος της Ολυμπίας Οδού, με τις μεγάλες σήραγγες και τον έντονο φωτισμό τα βράδια. Κυριολεκτικά στο σημείο αυτό, «διασταυρώνονται» το παλιό οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο, με το σύγχρονο. Το χθες, με το σήμερα και το αύριο.

Το μήκος τη διαδρομής που θ’ ακολουθήσετε αγγίζει τα 7,5 χλμ., 15 χλμ συνολικά με την επιστροφή στα Μέγαρα, και είναι ιδιαίτερα βατή, χωρίς ανηφόρες και δυσκολίες στο πεντάλ. Στις στάσεις που πραγματοποιούνται σε συγκεκριμένα σημεία, με παγκάκια και θέα, οι άνθρωπο της Railbiking in Greece θ’ απαντήσουν σε κάθε απορία σας. Η δράση διαρκεί 2 με 2,5 ώρες και οι τιμές ξεκινούν από 20 ευρώ, ενώ για οικογένειες με παιδιά υπάρχουν ανάλογα πακέτα.

 

Το όραμα της Railbiking in Greece

Ο σιδηροδρομικός ποδηλατοτουρισμός είναι ανεπτυγμένος εδώ και δεκαετίες στο εξωτερικό, όπου ολόκληρα ανενεργά σιδηροδρομικά δίκτυα έχουν μετατραπεί σε railbiking «πάρκα», με οργανωμένες ενοικιάσεις ποδηλατοδρεζινών και διαδρομές σε γραφικές τοποθεσίες. Στις χώρες που συγκαταλέγονται στην ανάπτυξη αυτού του είδους τουρισμού είναι η Γερμανία, το Βέλγιο, η Νέα Ζηλανδία, τα Νησιά Φίτζι και κάποιες πολιτείες των ΗΠΑ

Στην Ελλάδα πρώτη η Railbiking in Greece, όχι μόνο εφάρμοσε αυτού του είδους τη δραστηριότητα, αλλά κατασκεύασε σύμφωνα με τις ελληνικές συνθήκες οχήματα, που κινούνται γρήγορα και με ασφάλεια στο παλαιό μετρικό δίκτυο του ΣΠΑΠ. Πρόκειται για δρεζίνες χαμηλής θέσης, που έχουν το πλεονέκτημα να είναι ελαφριές, να μεταφέρονται και να συναρμολογούνται εύκολα.

Όλα ξεκίνησαν από την αγάπη ενός νεαρού νοσηλευτή, του Αρτέμιου Φιλάτοβ, για το ποδήλατο αλλά και για το σιδηρόδρομο, ως κομμάτι της βιομηχανικής ιστορίας της χώρας. Όπως λέει, το railbiking, αφορά μια ολοκληρωμένη πρόταση εναλλακτικού τουρισμού, αξιοποιώντας, αναδεικνύοντας και διασώζοντας τα εγκαταλειμμένα σιδηροδρομικά δίκτυα, που συνήθως αποψιλώνονται ή λεηλατούνται από κυνηγούς μετάλλων. Ξεκινώντας από το μηδέν, και χωρίς καμία απόλυτη γνώση, κατάφερε να φτάσει στο σημείο να κατασκευάζει ποδηλατοδρεζίνες Made in Greece.

Όσο και αν ακούγεται απίστευτο, λόγω της αιώνιας ελληνικής γραφειοκρατίας, ο ΟΣΕ στάθηκε μ’ ενδιαφέρον στο project της Railbiking in Greece, δίνοντας λύσεις που συνέβαλλαν καθοριστικά στην ώθηση της δραστηριότητας με την εκμίσθωση μέρους του δικτύου στην περιοχή της Κακιάς Σκάλας.

 

Στόχος της Railbiking in Greece είναι να μετατρέψει τα 8 χλμ δικτύου που της έχoυν εκμισθωθεί, σ’ ένα πάρκο σιδηροδρομικού ποδηλατοτουρισμού, που εκτός από άθληση αναψυχή και γνώση θα διασώσει τον παλαιό μετρικό σιδηρόδρομο, αναδεικνύοντάς τον ως κομμάτι της νεότερης βιομηχανικής ιστορίας της χώρας.

Ανενεργά σιδηροδρομικά δίκτυο υπάρχουν στην Πελοπόννησο, στην Θεσσαλία και στη Δυτική Μακεδονία, λόγω κυρίως της οικονομικής κρίσης, αλλά και στην Αττική όπως η παλαιά μετρική γραμμή που έχει εγκαταλειφθεί εξαιτίας νέας χάραξης. Τα δίκτυα αυτά θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για railbiking δράσεις, αποτρέποντας τη λεηλασία τους από «κυνηγούς» μετάλλων που τα αποψιλώνουν προκαλώντας σοβαρές καταστροφές.»

 

___________

 

Και κάποιες σκέψεις δικές μου!

Μίλτο,

η γραμμή Αθήνα-Μέγαρα -Κόρινθος έχει εγκαταλειφθεί και πλέον υπάρχει η νέα ηλεκτροκίνητή γραμμή του προαστιακού που είναι Αθήνα-Μέγαρα-Κόρινθος-Πάτρα.

Η γραμμή Κόρινθος-Καλαμάτα έχει εγκαταλειφθεί από το 2007  και έχει τέτοια σοβαρά θέματα που δεν μπορεί να μετασχηματισθεί σε νέα σιδηροδρομική γραμμή. Οι γραμμές Πελοποννήσου δυστυχώς (παγκόσμια πρωτοτυπία η Ελλάδα) έχουν πλάτος μοναδικό στον κόσμο 0,75 μέτρα. Έχουν προβλήματα σε όλο το μήκος τους . Λόγω χαράξεων δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για σιδηρόδρομους με κανονικές ταχύτητες. Σήμερα στο μεγαλύτερο μέρος τους είναι εντελώς κατεστραμμένες από κατολισθήσεις από αφαίρεση σιδηροτροχιών ,από λάθος έντονων κλίσεων και χαράξεων που δεν επιδέχονται αύξηση πλάτους κλπ κλπ. Η γραμμή αυτή πλέον έχει μόνο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον και αξία με αξιόλογες μεταλλικές και ολολίθινες τοξωτές γέφυρες(πάντα άχρηστες λόγω πλάτους για σύγχρονους σιδηρόδρομους).

Το τεράστιο πρόβλημα είναι ότι ποτέ (ούτε και σήμερα το Ελληνικό κράτος δεν «θέλει» σιδηροδρομική ανάπτυξη, δεν θέλει νέες γραμμές, δεν θέλει γενικά σιδηρόδρομο! Εξυπηρετί άλλα συμφέροντα

Το ζητούμενο δεν είναι να ξαναγίνει με εξωραϊσμό και ανακαίνιση (που θα κοστίσει ακριβώς το ίδιο να μη σου πώ και πολύ πιο πολύ) η άχρηστη εντελώς παλιά σιδηροδρομική γραμμή Κόρινθος -Καλαμάτα.Τεχνικά δεν μπορεί να γίνει.

Το ζητούμενο είναι να γίνει μια νέα με σωστή χάραξη σιδηροδρομική γραμμή (καλύτερα σιδηροδρομικό δίκτυο με σύγχρονες προδιαγραφές) που θα εξυπηρετήσει την Πελοπόννησο και όλη την Ελλάδα.

Το κίνημα πρέπει να έχει στόχο την ανάπτυξη σωστού σύγχρονου σιδηροδρομικού δικτύου.

Οι παλιές γραμμές (ειδικά της Πελοποννήσου) δεν έχουν κανένα μέλλον για κυκλοφορία πάρα μόνο για τουρισμό.

 

Φιλιά!

Στέφανος

___________

Η ΦΑΙΑΚΙΑ δεν διαφωνεί με τα περισσότερα σημεία των δύο παραπάνω τοποθετήσεων, που δεν αντιστρατεύονται την βασική μας άποψη, ότι: η Πελοπόννησος χρειάζεται σιδηροδρομικό δίκτυο. Στον χάρτη παραθέτουμε την άποψή μας για το πώς θα έπρεπε να έχει δομηθεί ενδεικτικά. Πράγματι η διαδρομή Αθήνα-Καλαμάτα με το παλιό δίκτυο του Τρικούπη είναι πανέμορφη και εξαιρετικά αξιοποιήσιμη τουριστικά…

Υπάρχει επίσης το πρόβλημα, που επισημαίνει ο Στέφανος, πως η παλιά αυτή γραμμή δεν είναι επισκευάσιμη και κατάλληλη για σύγχρονες μεταφορές… Βέβαια το 2004 αποφασίστηκε η επισκευή της, που ολοκληρώθηκε το 2008 με τίμημα 80 εκατομμύρια Ευρώ και βάλε… Φυσικά κανένας δεν μας εξήγησε δεν απολογήθηκε για τα πεταμένα λεφτά… Όπως και για την επισκευή της γραμμής Κρυονέρι-Μεσολόγγι-Αγρίνιο, (σιδηρόδρομοι Βορειοδυτικής Ελλάδος) περίπου το ίδιο χρονικό διάστημα…

Πρόβλημα δεν είναι το πλάτος της γραμμής που είναι 1 μέτρο και όχι 0.75 μέτρα. Εξ ου και ο χαρακτηρισμός της ως μετρική)… Το πλάτος των 0.75 μ. ισχύει μόνον για την γραμμή Διακοφτό-Καλάβρυτα ενώ 0.60 μ. είναι το τρενάκι του Πηλίου… Στην Ιαπωνία λειτουργούν ακόμη και μετρικές γραμμές στις οποίες τα τραίνα αναπτύσσουν ταχύτητες μέχρι και 320 χλμ/ώρα. 

Συμφωνώ, πως ‘Το κίνημα πρέπει να έχει στόχο την ανάπτυξη σωστού σύγχρονου σιδηροδρομικού δικτύου’. Πιο σωστά: θα έπρεπε να είχε στόχο... Αλλά …

Μέχρι τότε τμήματα της γραμμής θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για την λειτουργία προαστιακού με εξασφαλισμένη επιτυχία, όπως: Αργος-Ναύπλιο, Καλαμάτα-Μεσσήνη… Και αλλού, όπως Μεσολόγγι-Αγρίνιο, Λάρισσα-Βόλος κ.λ.π.

Η 'κανονική' διπλή γραμμή Αθήνα-Κόριθνος-Πάτρα είναι αμφίβολο αν θα καταφέρει να φτάσει μέχρι το Ρίο... Από εκεί μέχρι την Πάτρα δεν υπάρχει ούτε τελική απόφαση και μάλλον ούτε χρηματοδότηση...

Ενα είναι βέβαιο: Αν οι αρμόδιοι με την τύχη των Ελληνικών σιδηροδρόμων διαβάσουν αυτές τις γραμμές θα ξελιγωθούν στα γέλια…

  

Οι δέκα δημοφιλέστερες αναρτήσεις του τελευταίου μήνα...
🎙️ ΦΑΙΑΚΙΑ PODCAST
🎙️ ΦΑΙΑΚΙΑ PODCAST
✖
Τώρα ακούγεται: -
00:00 00:00
⏮
▶
⏸
⏹
⏭
🔊
🎤 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
📖 ΚΕΙΜΕΝΑ
PODCAST
📻 ΡΑΔIO ΦΑΙΑΚΙΑ
ΡΑΔΙΟ ΦΑΙΑΚΙΑ - ON AIR STUDIO
✖
Τώρα παίζει: -
00:00 00:00
⏮
▶
⏭
⏸
⏹
🔀
🔊
Τραγούδια του κόσμου
Ελληνικά τραγούδια
PLAYLIST



κάποιοι λίγοι στίχοι...

ιδιωτικοποιείστε!!!

Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα,
ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός,
ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας,
ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος,
ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο,
ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο,
ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά.
Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων,
ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη,
παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων
σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό.
Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…
Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε.
Ζοζέ Σαραμάγκου (1922 -2010)

Αυτούς τους έχω βαρεθεί

Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,
τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,
που απ’ τους άλλους θεν παλικαριά
κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,
σ’ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,
τους έχω βαρεθεί.

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,
των γραφειοκρατών η φάρα,
στήνει με ζήλο περισσό,
στο σβέρκο του λαού χορό,
στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή,
την έχω βαρεθεί.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,
τους Γερμανούς, τους προφεσόρους,
που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,
αν δε γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,
υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας νταντάδες,
κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,
κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,
με ιδεώδεις υποτακτικούς,
που είναι στο μυαλό νωθροί,
μα υπακοή έχουν περισσή,
τους έχω βαρεθεί.

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,
κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,
που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,
αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά
κι επαναστάσεις στ’ όνειρά του αναζητεί,
τον έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω βαρεθεί.

Βολφ Μπίρμαν (1936 -

σ τ η θ ά γ χ η

Αν η μισή καρδιά μου βρίσκεται, γιατρέ, εδώ πέρα
η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται
με τη στρατιά που κατεβαίνει προς το Κίτρινο ποτάμι

Κι ύστερα, γιατρέ, την πάσα αυγή
την πάσα αυγή γιατρέ, με τα χαράματα
πάντα η καδιά μου στην Ελλάδα τουφεκίζεται.

Κι ύστερα, να, σαν οι φυλακισμένοι γέρνουνε στον ύπνο
και σβήνουν στο νοσοκομείο τα τελευταία βήματα
τραβάει ολόισια, γιατρέ, η καρδιά μου
τραβάει, γιατρέ, στην Ισταμπούλ, σ’ ένα παλιό ξύλινο σπίτι.

Κι ύστερα, δέκα χρόνια τώρα, να, γιατρέ
που τίποτα δεν έχω μες στα χέρια μου να δώσω στο φτωχό λαό μου
τίποτα πάρεξ ένα μήλο
ένα κόκκινο μήλο, την καρδιά μου.

Κι είναι γιατρέ, απ’ αφορμή όλα τούτα
που μες στα στήθια μου έχω τούτη την αρρώστια
όμως, γιατρέ, και μ’ όλα τα ντουβάρια που μου κάθονται στα στήθια
κοιτάω τη νύχτα ανάμεσα απ’ τα κάγκελα
κι όλη η καρδιά μου αντιχτυπά και στο πιο μακρινό αστέρι.

Ναζίμ Χικμέτ
(1901 - 1963)

μ ι κ ρ ό κ ο σ μ ο ς

Και να, τι θέλω τώρα να σας πω
Μες στις Ινδίες, μέσα στην πόλη της Καλκούτας,
φράξαν το δρόμο σ’ έναν άνθρωπο.
Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο `κει που εβάδιζε.
Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι
να υψώσω το κεφάλι στ’ αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε, τ’ άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόση δα μικρή.

Ε, το λοιπόν, ό,τι και να είναι τ’ άστρα,
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει,
είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.

Ναζίμ Χικμέτ
(1901 - 1963)

Μ ι λ ώ

Μιλώ για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών
Για τα τελευταία κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα
Για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες
Μιλώ για τα λουλούδια που μαραθήκανε στους τάφους και τα σαπίζει η βροχή
Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμένα
Για τα κορίτσια που ζητιανεύουν δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους
Μιλώ για τις ξυπόλυτες μάνες που σέρνονται στα χαλάσματα
Για τις φλεγόμενες πόλεις τα σωριασμένα κουφάρια στους δρόμους
τους μαστροπούς ποιητές που σέρνονται τις νύχτες στα κατώφλια
Μιλώ για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα
Για τα φορτωμένα καμιόνια και τους βηματισμούς στις υγρές πλάκες
Για τα προαύλια των φυλακών και το δάκρυ των μελλοθανάτων

Μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες
Π’ αφήσανε τα δίχτυα τους και πήρανε τα βήματα Του
Κι όταν Αυτός κουράστηκε αυτοί δεν ξαποστάσαν
Κι όταν Αυτός τους πρόδωσε αυτοί δεν αρνηθήκαν
Κι όταν Αυτός δοξάστηκε αυτοί στρέψαν τα μάτια
Κι οι σύντροφοι τους φτύνανε και τους σταυρώναν
Κι αυτοί γαλήνιοι το δρόμο παίρνουνε π’ άκρη δεν έχει
Χωρίς το βλέμμα τους να σκοτεινιάσει ή να λυγίσει
Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους.

Μανώλης Αναγνωστάκης
(1925 - 2005)

Σὲ περιμένω παντοῦ

Κι ἂν ἔρθει κάποτε ἡ στιγμὴ νὰ χωριστοῦμε, ἀγάπη μου,
μὴ χάσεις τὸ θάρρος σου.
Ἡ πιὸ μεγάλη ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ᾿χει καρδιά.
Μὰ ἡ πιὸ μεγάλη ἀκόμα, εἶναι ὅταν χρειάζεται νὰ παραμερίσει τὴν καρδιά του.

Τὴν ἀγάπη μας αὔριο, θὰ τὴ διαβάζουν τὰ παιδιὰ στὰ σχολικὰ βιβλία,
πλάι στὰ ὀνόματα τῶν ἄστρων καὶ τὰ καθήκοντα τῶν συντρόφων.
Ἂν μοῦ χάριζαν ὅλη τὴν αἰωνιότητα χωρὶς ἐσένα,
θὰ προτιμοῦσα μιὰ μικρὴ στιγμὴ πλάι σου.

Θὰ θυμᾶμαι πάντα τὰ μάτια σου, φλογερὰ καὶ μεγάλα,
σὰ δύο νύχτες ἔρωτα, μὲς στὸν ἐμφύλιο πόλεμο.

Ἄ! ναί, ξέχασα νὰ σοῦ πῶ, πὼς τὰ στάχυα εἶναι χρυσὰ κι ἀπέραντα, γιατὶ σ᾿ ἀγαπῶ.

Κλεῖσε τὸ σπίτι. Δῶσε σὲ μιὰ γειτόνισσα τὸ κλειδὶ καὶ προχώρα. Ἐκεῖ
ποὺ οἱ φαμίλιες μοιράζονται ἕνα ψωμὶ στὰ ὀκτώ, ἐκεῖ ποὺ
κατρακυλάει ὁ μεγάλος ἴσκιος τῶν ντουφεκισμένων. Σ᾿ ὅποιο μέρος
τῆς γῆς, σ᾿ ὅποια ὥρα, ἐκεῖ ποὺ πολεμᾶνε καὶ πεθαίνουν οἱ ἄνθρωποι γιὰ ἕνα καινούργιο κόσμο…
ἐκεῖ θὰ σὲ περιμένω, ἀγάπη μου!

Τάσος Λειβαδίτης
(1922 - 1988)

Κι ήθελε ακόμη

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει
όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα,
έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.

Μιλάτε, δείχνετε πληγές, αλλόφρονες στους δρόμους.
Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σαν σημαία
καρφώσατε σ’ εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα.
Η πρόγνωσή σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.

Εκεί, προσεκτικά σε μια γωνιά μαζεύω με τάξη,
φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο.
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω
με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω
με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω
όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.

Μανώλης Αναγνωστάκης
(1925 - 2005)

Ι θ ά κ η

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι να ναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι να ναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου να χεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θα βγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κωσταντίνος Καβάφης
(1863 - 1933)

καπνισμένο τσουκάλι (απόσπασμα)

Καὶ νὰ ἀδελφέ μου ποὺ μάθαμε
νὰ κουβεντιάζουμε ἥσυχα κι ἁπλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα,
δὲν χρειάζονται περισσότερα.
Κι αὔριο λέω θὰ γίνουμε ἀκόμα πιὸ ἁπλοί.
Θὰ βροῦμε αὐτὰ τὰ λόγια ποὺ παίρνουνε
τὸ ἴδιο βάρος σ᾿ ὅλες τὶς καρδιές, σ᾿ ὅλα τὰ χείλη.
Ἔτσι νὰ λέμε πιὰ τὰ σύκα-σύκα καὶ τὴ σκάφη-σκάφη.
Κι ἔτσι ποὺ νὰ χαμογελᾶνε οἱ ἄλλοι καὶ νὰ λένε,
«Τέτοια ποιήματα, σοῦ φτιάχνουμε ἑκατὸ τὴν ὥρα.»
Αὐτὸ θέλουμε κι ἐμεῖς.
Γιατὶ ἐμεῖς δὲν τραγουδᾶμε γιὰ νὰ ξεχωρίσουμε
ἀδελφέ μου ἀπ᾿ τὸν κόσμο.
Ἐμεῖς τραγουδᾶμε γιὰ νὰ σμίξουμε τὸν κόσμο.

...ἔχεις ἀκόμη νὰ κλάψεις πολὺ
ὥσπου νὰ μάθεις τὸν κόσμο νὰ γελάει.


Γιάννης Ρίτσος
(1909 - 1990)

Μαλαματένια λόγια

Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι
τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχθές
τ’ αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι
σου μάθαινε το αύριο και το χθες
μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη
με του καιρού δεμένος τις κλωστές

Τ’ αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία
που στράγγιξες χαμένα μια γενιά
καλύτερα να σ’ έλεγαν Μαρία
και να `σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά
κι όχι να ζεις μ’ αυτή την κομπανία
και να μην ξέρεις τ’ άστρο του φονιά

Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι
απ’ του καιρού την άγρια πληρωμή
στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι
τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή
και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει
και το μαράζι δίχως αφορμή

Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι
τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά
κι απ’ το παλιό μαρτύριο να `χει μείνει
ένα σκυλί τη νύχτα που διψά
γυναίκες στη γωνιά μ’ ασετυλίνη
παραμιλούν στην ακροθαλασσιά

Και στ’ ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια
θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
πώς έγινε με τούτο τον αιώνα
και γύρισε καπάκι η ζωή
πώς το `φεραν η μοίρα και τα χρόνια
να μην ακούσεις έναν ποιητή

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι
ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά
ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη
και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά
μαλαματένια λόγια στο χορτάρι
ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά

Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες
και ξημερώνοντας Παρασκευή
τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες
με πήραν και με βάλαν σε κλουβί
και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες
παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί

Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια
κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής
περνούσα τα δικά σου δικαστήρια
αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις
να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια
και σαν κακούργο να με τιμωρείς


Μάνος Ελευθερίου
(1938 - 2018)

στρατιώτης - ποιητής

Δεν έχω γράψει ποιήματα
μέσα σε κρότους
μέσα σε κρότους
κύλησε η ζωή μου.

Τη μιαν ημέρα έτρεμα,
την άλλην ανατρίχιαζα
μέσα στο φόβο,
μέσα στο φόβο
πέρασε η ζωή μου.

Δεν έχω γράψει ποιήματα,
δεν έχω γράψει ποιήματα,
μόνο σταυρούς
σε μνήματα
καρφώνω.


Μίλτος Σαχτούρης
(1919 - 2005)

δεκαεφτά λαιστρυγόνες

Τι έχει να κάνει πόσοι είναι οι Λαιστρυγόνες
δεκατρείς τρακόσοι, τι έχει να κάνει;
μην είναι σίγουρο που έχω αύριο δυο χέρια ένα κούτελο;
στις φλέβες μου ο ίδιος άνεμος να σμπρώχνει λέξεις
καταπάνω στις οξιές και τα κατάρτια;
Μένω εδώ λοιπόν ξερός. Γέμισε ο τόπος Θερμοπύλες Θεσπιείς, απέναντι με τα ταμπούρλα τους οι Μήδοι,
άχρονα θεωρήματα κυκλώσανε τους λόχους μας,
ποταμός αόμματος έριξε το σπίτι
περνάει, παίρνει
εμένα το κλισιοσκόπιο γωνιά Υμηττού Φορμίωνος
κι εσένα κοφτερή προκήρυξη που σήκωσες οδοφράγματα·
πιασμένοι οι δυο μας χέρι χέρι
τρελοί με τα φωνήεντα των Ελλήνων
δεν περνούνε οι φασίστες…

τώρα νέα μου τρέλα γιος των όρνιων
κυνηγώ αποσιωπητικά, δίνω τα μάτια μου σε αστρίτες,
το στήθος μου εθνόσημο του φεγγαριού,
τελευταίο μου φυσίγγι η πλεξούδα απ’ τα μαλλιά σου.
Ήσουνα τότε στα δεκαεφτά,
δεκαεφτά κουρσάροι λαιστρυγόνες,
μα εγώ ακόμα σύννεφο. >Έκτωρ Κακναβάτος
(1920 - 2010 )

Π ρ ω ι ν ό

Είναι ένα ζεστό πρωϊνό
Ο έρωτας ποτίζει τη μέρα
Το άτακτο φτερό του
Αγγίζει το ποτέ

Φιλέρημος πληγή αθώων

Το λιοντάρι κάθισε στα χαρτιά μου
Μου μίλησε για τη ζητεία Παραδείσου
Και τον συλλογισμένο θάνατο
Που αδίκως ψάχνει
Τη γέννησή του

Τηλέμαχος Χυτήρης
(1945 - )

λ ή θ η

Καλότυχοι οι νεκροί, που λησμονάνε
την πίκρια της ζωής. Όντας βυθίσει
ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήσει,
μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και να ‘ναι!

Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
στης Λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση·
μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,
α στάξει γι’ αυτές δάκρυ, όθε αγαπάνε.
Κι αν πιουν θολό νερό, ξαναθυμούνται,
διαβαίνοντας λιβάδι’ απ’ ασφοδίλι,
πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.

Α δεν μπορείς παρά να κλαις το δείλι,

τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν·

θέλουν – μα δε βολεί να λησμονήσουν.

Λορέντσος Μαβίλης
(1860 - 1912)

στην Πάργα πίσω...

Και μ΄ όλο το τρισκότοδο τους γνώρισα απ΄ αλάργα
στη στράτα και στα ξώστρατα, που παν κατά την Πάργα.

Δεν ήταν ούτε δέκα, ούδ΄ εκατόν. Καθείς στο χέρι εκράτει
κι΄ από ΄να σάκκον τρίχινο, κι΄ οι σάκκοι ήταν γεμάτοι.

Κι΄ εκείνοι σαν να πήγαιναν σε πανηγύρι γάμου,
λες κι΄ είχαν όλοι τους φτερά και δεν πατούσαν χάμου.
-Κι΄ αν είστε και φαντάσματα μπορώ να σας ρωτήσω.
Που πάτε τόσο βιαστικά?

-Πάμε στην Πάργα πίσω.
-Και μες΄ στους σάκκους τι έχετε κρυμμένα, βρυκολάκοι,
-Με πεθαμένων κόκκαλα γεμάτοι είν΄ όλοι οι σάκκοι.
Διαβάτη δεν τα γνώρισες τ΄Αλή-Πασά τα χρόνια.
Σταλμένος απ΄ τα Τάρταρα τα μαύρα καταχθόνια,
σα να βουλήθηκε απ΄ τη γη κάθε καλό να λείψει,
έσπερνε το ξολόθρεμα, το χαλασμό, τη θλίψη.

Τότε στα χέρια του έπεσε κι΄ η Πάργα, η παινεμένη.
Μα η Πάργα κιαν σκλαβώθηκε, ψυχή δεν απομένει.
Άνδρες, γυναίκες και παιδιά και νιοι και γέροι κι΄ όλοι
αφήνοντας παντέρημη τη σκλαβωμένη πόλη,
εξεκινήσαμε μαζί να βρούμε αλλού πατρίδα.

Πως το θυμούμαι! Συμφορές πολλές στον κόσμο είδα
και γνώρισα στη ζήση μου, καμμιά όμως σαν εκείνη,
Μια είν΄ η πατρίδα καθενός, δεύτερη δεν θα γίνει!...

Πριν ξεκινήσουμε μαζί τη νύχτα με φανάρια
στο κοιμητήρι επήγαμε κρατώντας τα΄ αξινάρια,
κι΄ απ΄ άκρη ως άκρη σκάβοντας το κάναμε χωράφι
κι΄ ανοίξαμε τα μνήματα κι΄ έγιναν λάκκοι οι τάφοι,
και πήραμε τα κόκαλα και τους σταυρούς ακόμα,
για να μη μείνει τίποτα στο σκλαβωμένο χώμα

Και φύγαμε. Περνά καιρός και εμείς αγάλι-αγάλι
πεθαίναμε κι η μια γενιά κληρονομάει την άλλη.
Ως ότου χθες μεσάνυχτα, κράζοντας πέρα ως πέρα
μια σάλπιγγα ετρικύμησε τον ξάστερον αγέρα
σαν τα΄ Αρχαγγέλου η σάλπιγγα για την στερνή την κρίση.
Τα κόκαλα, που λευτεριά τους είχαμε χαρίσει
κι΄ ανήσυχα, ανυπόμονα την ώρα καρτερούσαν,
(γιατί στην έρμη ξενιτιά την Πάργα ελαχταρούσαν)
πήραν φωνή, κι΄ ανάκραζαν, φωνή βαθειά μεγάλη:
-«Η Πάργα ξεσκλαβώθηκε, πηγαίνετέ μας πίσω πάλι».

Ιωάννης Πολέμης
(1862 - 1924)





Translate

Ετικέτες

Εμφάνιση περισσότερων
Π ρ ο φ ί λ
προφίλ
Ο Μίλτος Βασιλείου είναι συνταξιούχος αναπληρωτής καθηγητής πνευμονολογίας