Ένα κλειδί χωρίς σπίτι…

Στα Αραβικά η λέξη: νάκμπα σημαίνει καταστροφή, συφορά. Εδώ και 77 χρόνια όμως η ‘νάκμπα’ είναι ταυτισμένη με την συστηματική γενοκτονία των Παλαιστινίων, που ξεκίνησε πριν από τον α’ Αραβοϊσρηλινό πόλεμο (1948) και δεν τελείωσε ποτέ… Τυπικά, βέβαια, μία πρώτη φάση αυτής της καταστροφής ολοκληρώνεται με την επίσημη ανάδειξη και αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (1949), που προέβλεπε ταυτόχρονα και την δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους σε συγκεκριμένη γη πλάι στην εκχωρηθείσα στο Ισραήλ…

Όμως οι Σιωνιστές είχαν μακροπρόθεσμα σχέδια με απώτερο στόχο το μεγάλο Ισραήλ… Ετσι, στιγμή δεν σταμάτησαν να κυνηγάνε, να εκδιώκουν τους Παλαιστινίους από τα σπίτια τους και φυσικά να σκοτώνουν τους πιο απείθαρχους, που αρνιόνταν να αποδεχτούν την …νέα κατάσταση των πραγμάτων. Από τότε οι Παλαιστίνιοι είναι ταυτισμένοι με την προσφυγιά τόσο στην Μέση Ανατολή στις γειτονικές Αραβικές χώρες όσο και πιο πέρα.

Φυσικά ένα μεγάλο μέρος παρέμεινε στη γη του κρατώντας το κειδί από την εξώπορτα του σπιτιού, που του ανήκε και από το οποίο εκπαραθυρώθηκε κακήν κακώς, αν επέζησε…

Τα χρόνια που ακολουθούν είναι χρόνος αδιάκοπης δίωξης, κυνηγητού, φυλακίσεων, βασανισμών και φυσικών εξοντώσεων των Παλαιστινίων από το κράτος του Ισραήλ, που στο μεταξύ έγινε πανίσχυρο με την βοήθεια της πάντοτε αγαθοεργού Δύσης. Αγγλογάλλοι στην αρχή, Αμερικάνοι στην συνέχεια και όλοι μαζί έκτοτε… Αν καταγράψει κανείς νόμους και ενέργειες του Ισραήλ σχετικές με την Παλαιστίνη δεν είναι δύσκολο να διακρίνει πάντοτε την επιδίωξη ελάττωσης του Αραβικού πληθυσμού φυσικής ή άλλης.

Με την τελευταία σύγκρουση, το Ισραήλ αξιοποιεί την στρατιωτική του υπεροχή για να διαλύσει μία από τις ελάχιστες εναπομείνασες εστίες Παλαιστινίων την Γάζα, όπου σχεδόν τρία εκατομμύρια Παλαιστίνιοι ζούσαν ‘σαρδελοποιημένοι’ χάρις στην σκληρή περικύκλωση από τις Ισραηλινές δυνάμεις. Εδώ και τρία χρόνια τώρα το Ισραήλ έχει αναλάβει την …ανακούφιση στην Γάζα… Με πάνω από 80 χιλιάδες καταγεγραμμένους νεκρούς με πολύ περισσότερους αγνοούμενους και εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες η Γάζα …’ευπρεπίζεται’ ανθρωπιστικά… Φυσικά, από την γή που προβλέπονταν για την εγκατάσταση των Παλαιστινίων (1^η άδικη πράξη με την συμμετοχή των μεγάλων δυνάμεων της εποχής) έχουν μείνει μερικοί μικρολεκέδες στον χάρτη…

Την ώρα, που η Γάζα αφανίζεται, η άλλη σημαντική εστία Παλαιστινίων, η Δυτική όχθη χάνεται γι’ αυτούς με την μέθοδο του εποικισμού. Δηλαδή της τοπικής της κατάληψης από έποικους Ισραηλινούς, που χτίζουν εκεί το ‘σπιτάκι τους’ ανενόχλητοι και υπό την άγρυπνη προστασία της Ισραηλινής πολιτιφυλακής. Η τακτική αυτή εφαρμόζεται με συνέπεια εδώ και δεκάδες χρόνια και έχει προσθέσει μπόλικά στρέμματα στον θεωρούμενο ως εθνικό χώρο του Ισραήλ…

Η Νάκμπα, λοιπόν έχει αποκτήσει για τους Παλαιστίνιους ειδική σημασιολογική αξία. Τιμάται ως ημέρα πένθους την 15^η του Μάη κάθε χρόνια από το 1988, όταν την καθιέρωσε ο Γιάσερ Αραφάτ στην 50^η επέτειό της.

Σήμερα η Δυτική ιστοριογραφία με πρωτοπορία την Ισραηλινή κυρίαρχη διανόηση και τους ανά τον κόσμο υποστηρικτές της επιχειρεί να σβήσει από την ιστορική μνήμη την νάκμπα. Αντίθετα, περισσότερο από ποτέ, όπως παρατηρεί ο Νόρμαν Φίλκενσταϊν η ‘βιομηχανία του ολοκαυτώματος’ χρησιμοποιείται περισσότερο από ποτέ επιχειρώντας να δράσει στο υποσυνείδητο της παγκόσμια κοινής γνώμης ως καταπραϋντικό της οργής και ως εξισορροπιστικό μιας λανθάνουσας ανατροπής…

Η συμβολή δύο διανοούμενων, ενός Εβραίου του Αμος Γκόλντμπεργκ και ενός Παλαιστίνιου του Μπασίρ Μπασίρ είναι απίστευτα σημαντική με την από κοινού επιμέλεια του βιβλίου τους: «Το Ολοκαύτωμα και η Νάκμπα: μια νέα γραμματική του τραύματος και της Ιστορίας»

Πρόκειται για μία εξαιρετικά τεκμηριωμένη καταγγελία της μονόπλευρης μνήμης, που βρίσκει πολλά ώτα ανοήτων ή πονηρών στην Δύση…

Η διατήρηση του δικαιώματος του σκέπτεσθαι, μία από τις τελευταίες γραμμές άμυνας στα χρόνια του σκότους, που περνάμε…