Η Μαρία Καρυστιανού είναι μία από τους πονεμένους
συγγενείς των θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών. Εχασε εκεί την κόρη της…
Την γνωρίσαμε όταν πήρε την πρωτοβουλία να κινηθεί
ενάντια στην διαφαινόμενη προκλητική συγκάλυψη δεδομένων και προσωπικών ευθυνών.
Κατήγγειλε τις μεθοδεύσεις και απαίτησε δικαιοσύνη…
Δεν ήταν μόνη. Και άλλοι γονείς και συγγενείς θυμάτων πήραν θάρρος και βγήκαν
να καταγγείλουν τα απίστευτα. Και σιγά-σιγά χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες,
εκατοντάδες χιλιάδες λαού πετάχτηκαν από τον λήθαργο της ανοχής και βροντοφώναξαν
ενάντια στον εμπαιγμό και την αδικία…
Αυτή η ανύψωση του φρονήματος, αυτή η ενεργοποίηση
συνειδήσεων είναι και η μεγαλύτερη συμβολή των πρωτοβουλιών της Μαρίας Καρυστιανού
και των υπόλοιπων που συντάχθηκαν μαζί της… Όμως, η δικαιοσύνη συντάχθηκε
σταθερά με τον κυβερνητικό βηματισμό για προσγείωση στα μαλακά, με ελάχιστους υπηρεσιακούς
υπεύθυνους, με πολιτικούς, που κινδυνεύουν από πταισματάκια και μία χώρα, που
θα αγνοεί τί αληθινά κρύβεται πίσω από το έγκλημα, τί δημιούργησε την
πυρόσφαιρα…
Η ενεργοποίηση του λαού στην πρόσκληση για οργάνωση
διαμαρτυριών σε ολόκληρη την Ελλάδα έφτασε σε απίστευτα ύψη.
Κάπου εδώ ήταν, που ακούστηκε το όνομα της Καρυστιανού
ως υποψήφιας ιδρύτριας πολιτικού κόμματος…
Δεν χρειάζεται βαθιά πολιτική ανάλυση για να καταλάβει
κανείς, πως η πρόθεση των εμπνευστών της ιδέας δεν είναι και τόσο αγνή, τόσο
φιλική, τόσο άδολη… Μία ένταξη της Καρυστινού στο πολιτικό-εκλογικό παιγνίδι δεν
μπορεί παρά να πραγματοποιηθεί -δεδομένων των συνθηκών- με τους χειρότερους
όρους…
Χωρίς προηγούμενη ενεργό πολιτική συμμετοχή και δράση τουλάχιστον ευρείας εμβάλειας, χωρίς εμπειρία και
αναπτυγμένη κρίση, η Καρυστιανού θα είναι ένας ιδανικός διάττοντας αστέρας από
εκείνους, που οι αστοί της καθ’ ημάς δύσης εφευρίσκουν για να εκτονώσουν την λαϊκή
οργή και αντίδραση προς ‘ασφαλείς’ για το σύστημα διεξόδους… Κάτι τέτοιο θα
εξυπηρετούσε η Καρυστιανού πιθανότατα χωρίς τη θέλησή της και με τις αγνότερες
των προθέσεών της…
Η ολόψυχη αφιέρωσή της σε μία υπόθεση με ευρύτερη
σημασία για τη χώρα και το λαό κινδυνεύει να υπονομευθεί από μία κομματική
ένταξη, που απλά θα όξυνε την αμφισβήτηση των προθέσεων της ίδιας και των υπόλοιπων
συγγενών των θυμάτων και αυτόματα θα περιόριζε την ελκυστικότητα και την διεισδυτικότητα
ενός συνεχούς και συνεπούς αγώνα για την αποκάλυψη της αλήθειας πίσω από το
υπαρκτό έγκλημα…
Δικαίωμά της είναι βέβαια, να φτιάξει κόμμα ή να
επιλέξει κάποιο από τα υπάρχοντα, που θα την εκφράζει. Το τελευταίο το
αμφισβήτησε η ίδια… Αλλά αυτό δεν φτάνει… Χρειάζεται σταθερή προσήλωση με την
ίδια σεμνότητα και αφοσίωση στον αγώνα για την αποκάλυψη της πιθανότατα
εξαιρετικά οδυνηρής για υψηλά ιστάμενους αλήθειας…
Είναι σπουδαία η πολιτική, ιστορική και ηθική ευθύνη,
που φορτίζει αυτόν τον αγώνα και πρέπει να υπάρχει μεγάλη προσοχή για αποφυγή
παγίδων στο δύσκολο δρόμο, που συνεχίζεται…
Σχόλια