Εσύ, όμως, πεισματάρης, όπως πάντα, βάλθηκες, να διαψεύσεις
όχι μόνον φίλους και γνωστούς αλλά και την ίδια την κανονικότητα της επιστήμης
και να δηλώσεις με την στάση σου ότι ανήκεις σε ομάδα εκτός της μέσης τιμής…
Και το κατάφερες…
Όπως το κατάφερνες σε όλη την διαδρομή του βίου,
επιδιώκοντας τα πιο δύσκολα, τα πιο απαιτητικά τα πιο ρηξικέλευθα…
Με επιμονή, με οργή αλλά και με χιούμορ…
Δεν γράφω για να ανατρέξω σήμερα στο πλούσιο από κάθε
άποψη βιογραφικό σου… Για την ιδεολογική σου επιλογή και στάση, για την
υπηρεσία σου στον γνωστικό αντικείμενο του επιστητού, που υπηρέτησες…
Θάθελα μόνο να μνημονεύσω το απίστευτο, το μοναδικό, το ανεπανάληπτο θάρρος και τόλμη, που χαρακτήρισαν την στάση σου απέναντι σε σοβαρότατα προβλήματα υγείας, που σε ταλαιπώρησαν την τελευταία 15ετία… Φρόντιζες ανάμεσα στις θεραπείες και τις τεράστιες δυσκολίες της καθημερινότητάς σου να διατηρείς ακέραιο το πρόγραμμα της δραστηριότητάς σου…
Να τολμάς και να
εκπληρώνεις αποστολές, που είχες συνηθίσει πιο πριν. Για σένα αυτό έμοιαζε
δεδομένο… Και ήταν αυτή η στάση, απόδειξη συνέπειας της πραγματικότητάς σου προς
τα ιδανικά σου…
Η δική σου θεώρηση σίγουρα ήταν και πηγή έμπνευσης για
την Μαριλίζ, που απέδειξε με τρόπο μοναδικό την αφοσίωση και την ακλόνητη συνέπειά
της στην αφειδώλευτη, ανυπόκριτη στήριξη που σου παρείχε. Με ‘ευκολία’ σαν να είχε υπερβεί με τρόπο υπερβατικό κάθε δυσκολία και κούραση… Μέχρι την ύστατη ώρα…
Σε χαιρετάω, λοιπόν, πιστεύοντας, πως μας αφήνεις
πλούσια κληρονομιά… Γραπτή με τις τόσο σημαντικές και πρωτότυπες γραφές σου
αλλά και προφορική με το χιούμορ σου αλλά και τις ‘ύβρεις’ σου…
Είναι βέβαιο, πως κατέκτησες την αθανασία στην πιο
ανόθευτη διαλεκτική της προσέγγιση.
Χαίρε…
Σχόλια