Η πατριδοκαπηλία στην …υπηρεσία της ‘τέχνης’

Το ό,τι οι αριστεροί δεν αγαπάνε την πατρίδα είναι …πασίγνωστο. Εξ ού και το εθνικόφρον σύνθημα: αλήτες, προδότες, κομμουνιστές!!! Σύνθημα, που θριάμβευε στα μετεμφυλιακά χρόνια ως εισιτήριο εθνικού …βολέματος… Ηταν και αυτό ένα σοβαρό συστατικό στοιχείο της προπαγάνδας, που συνόδευε την ιστορική ανατροπή μετά την εισβολή των Άγγλων το 1944.

Τότε, που …γύρισε καπάκι η ζωή και ο τόπος γέμισε από δοσίλογους ‘πατριώτες’ και από αγωνιστές ‘προδότες’…

Πέρασαν χρόνια από τότε και το πιπίλασμα τέτοιων εμεσμάτων απέμεινε στα χείλη γόνων και απογόνων της εθνικής κατρακύλας, με την υπαγωγή της χώρας στα Αμερικανονατοϊκά σχέδια. Περίοδος, που σημαδεύτηκε ιδιαίτερα από την ξενοκίνητη εφτάχρονη δικτατορία και την Κυπριακή προδοσία…

Ατυχώς για τους εκστομούντες παρόμοιες χυδαιότητες, ζούμε σε ένα τόπο συγκλονιστικά, μοναδικά πλούσιο σε ιστορικά δεδομένα, που τεκμηριώνουν ισχυρά το ακριβώς αντίθετο από την ευτελή τους συνθηματολογία.

Αυτό, όμως, όπως φαίνεται, δεν τους αναστέλλει στο έργο της φτηνής, κακαίσθητης, κακοποίησης της ιστορίας…

Κάποιοι μάλιστα, μετατρέπουν την ενασχόλησή τους με την τέχνη σε ευκαιρία διατύπωσης κακοηθειών, που η επανάληψή τους τις έχει πλέον αναδείξει σε γελοιότητες πρώτης γραμμής…  

Ετσι, λοιπόν μάθαμε από τον σκηνοθέτη της ταινίας: ’Καποδίστριας’, πως την ταινία του την πολεμάνε οι αριστεροί γιατί αυτός, που κάποτε ήταν …αριστερός, έπαψε να είναι αριστερός… Εγινε πατριώτης και θρήσκος ενώ οι αριστεροί δεν αγαπάνε την πατρίδα…

Σαφής τοποθέτηση, που για κάποιον, που έχει στοιχειώδη επαφή με την αριστερή πολιτική φρασεολογία αντιλαμβάνεται αμέσως, πως ο σκηνοθέτης του Καποδίστρια πρέπει να υπήρξε …πολύ αριστερός… Ευτυχώς, όμως … ανένηψε και ιδού πόσο αντικειμενικός και ψύχραιμος έγινε…

Τώρα, λοιπόν, μπορεί να καμαρώνει την όντως τεράστια επιτυχία του σε εισιτήρια (μόνον ο Άγιος Παίσιος τον ξεπερνάει) προσθέτοντας και ατάκες τέτοιου γνήσιου, σύγχρονου προοδευτικού πατριωτισμού…

Δεν θα ασχοληθούμε με την καλλιτεχνική αποτίμηση του έργου του σκηνοθέτη… Εχουμε άποψη και είναι αυτή, που απέκλειε αυτονόητα να δούμε το έργο…

Το κακό δεν είναι η ήδη γνωστή από προηγούμενες ταινίες του αισθητική του σκηνοθέτη… Είναι η ουσιαστική κακοποίηση της προσωπικότητας του Καποδίστρια και της σημαντικής ιστορικής του συμβολής στον Ευρωπαϊκό χώρο και στην Ελλάδα πολύ περισσότερο…

Οι αριστεροί έχουν το ..κουσούρι να προσεγγίζουν τα ιστορικά δεδομένα διαλεκτικά… Με σεβασμό δηλαδή στον χώρο, στον χρόνο και στις φυσιολογικές αντιφάσεις που ενυπάρχουν στην πραγματικότητα και χαρακτηρίζουν πρόσωπα και γεγονότα… 

Αντίθετα δηλαδή, από τον πρώην αριστερό σκηνοθέτη δεν αρέσκονται σε μεταφυσικές αγιοποιήσεις, που αφαιρούν από την ιστορική δράση την ουσία της, τα αίτια και τα αιτιατά και οδηγούν σε μία …‘ιερή’ απομάκρυνση από αυτήν…

Ο Καποδίστριας άφησε ένα χρονικά σύντομο στίγμα με σαφή όμως εθνικό και κοινωνικό προσανατολισμό. Δεν υπήρξε ασφαλώς Μαρξιστής προ του Μαρξ. Όμως όντας ευφυής και γνώστης των κοινωνικών πραγμάτων στην χώρα, που ανέλαβε να κυβερνήσει, είχε ήδη δει πριν έλθει τον ρόλο των κοτζαμπάσηδων μεγαλοτσιφλικάδων, που γενικά ήταν βολεμένοι στην διάρκεια της τουρκοκρατίας… 

Ένα τέτοιο καθεστώς ονειρεύονταν και για την ‘απελευθερωμένη’ χώρα… Και σ’ αυτό είχαν από την αρχή της επανάστασης φίλους και υποστηριχτές τις ξένες Ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις, που ορέγονταν μία μικρή Ελλάδα, περιορισμένης ανεξαρτησίας σαν οικονομικό και στρατιωτικό προτεκτοράτο… Φόρτωσαν τον τόπο με δάνεια, που κάποια ξεπληρώθηκαν στα τέλη του 20^ου αιώνα!!!

Τέτοια στάση, κράτησαν στα επόμενα διακόσια τόσα χρόνια… Φυσικά με την αγαθή και αμοιβαία στήριξη με τις τοπικές δυνάμεις της ολιγαρχίας. Τσιφλικάδες-κοτζαμπάσηδες και καραβοκυραίοι παλιότερα, μεταπράτες αστοί της κακιάς ώρας αργότερα, αξιοποιούντες τις ευκαιρίες…

Αυτό τον δεσμό επιχείρησε να χαλάσει ο Καποδίστριας σε όφελος του λαού, αφαιρώντας κατά το δυνατόν προνόμια και εξουσίες από τους άρχοντες και δίνοντας στο λαό προϋποθέσεις να ξεφύγει από την φτώχια και την αμάθεια. Φιλοδοξία εξόχως επικίνδυνη για τους έχοντες. Προκάλεσε την ‘ιερή’ τους αγανάκτηση, που συναντήθηκε άριστα με την επιδίωξη των ‘δυτικών’ να ελέγχουν το νέο κρατίδιο…

Ο Καποδίστριας τυπικά δεν ενστερνίζονταν τις αρχές της Γαλλικής επανάστασης. Ουσιαστικά όμως προωθούσε ένα σοβαρό και αποφασιστικό μέρος της ιδεολογίας της, όταν επιδίωκε να φτιάξει ένα ‘αυτόνομο’, παραγωγικά αυτάρκες, σύγχρονο αστικό κράτος της εποχής του…

Ο μεσσιανικός χαρακτήρας, που του αποδίδεται από τους μεταφυσικούς ιστορικούς αφαιρεί αντί να προσθέτει τιμή και αναγνώριση στο έργο του κυβερνήτη… Τον μετατρέπουν σε ένα 'ανεξήγητα' εχθρό των Εγγλέζων, πρότυπο ιδεαλιστή πατριώτη, που αντιλαμβάνεται την ιδέα του έθνους κράτους έξω και πέρα από τον λαό...

Η σύγχρονη Ελλάδα, όπως επανειλημμένα έχουμε γράψει στην ΦΑΙΑΚΙΑ, κάνει πολύ καλά και έχει τον Καποδίστρια στο περιθώριο… Σαν κράτος, σαν κυρίαρχη τάξη, η χώρα αισθάνεται πολύ καλύτερα ως απόγονος του Πετρόμπεη, των Κουντουριώτηδων κ.α. Εντελώς ορθολογική ταξικά η επιλογή τους.

Ο Καποδίστριας δικαιούνται να χαρακτηρισθεί  από τις κοινωνικές του επιδιώξεις ως ‘ταξικός αποστάτης’. Φυσικά με μέγα πλήθος εσωτερικών αντιφάσεων…

Η μελέτη της ζωής και της δράσης του Ιωάννη Καποδίστρια έχει ανάγκη από κριτικές ιστορικές έρευνες και όχι από απονομές… Μία τέτοια προσέγγιση θα είναι πολύ ωφέλιμη και για μας σήμερα…

Κλείνοντας το σύντομο (σε σχέση με το θέμα) σημείωμα θεωρούμε αναγκαίο να παραπέμψουμε σε ένα εξαίρετο άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου στον ‘Ημεροδρόμο’ με τίτλο: ” Ο πατριώτης Σμαραγδής και “οι αριστεροί (που) είναι ενάντια στην πατρίδα…”

Ένα κλικ πάνω στον τίτλο, που παραθέσαμε, σας εξασφαλίζει την σύνδεση… Αξίζει πολύ τον κόπο!!!