Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου, όταν η ανθρωπότητα μάζευε τα κομμάτια της, η κατασκευή σχολείων και η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση παιδιών σε αυτά ήταν μία από τις πιο σημαντικές ελπίδες για πρόοδό… Σήμερα, 80 χρόνια μετά, οι αριθμοί της παγκόσμιας κοινότητας για την διατάραξη ή και την πλήρη στέρηση παιδιών και εφήβων από την βασική εκπαίδευση σχεδόν τρομάζει… Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση σε Ζώνες Κρίσης, υπολογίζει πως περίπου 258 εκατομμύρια παιδιά δεν δέχονται κανονικές υπηρεσίες εκπαίδευσης… Ανάμεσά τους 93 εκατομμύρια, λίγο πάνω από το 1/3 στερείται κάθε επαφής με βασική σχολική παιδεία. Υπάρχουν ακόμη χειρότερα: Οι αριθμοί διογκώνονται εκπληκτικά τον τελευταίο καιρό. Μέσα στους τελευταίους 18 μήνες ο αριθμός της παγκόσμιας ντροπής αυξήθηκε κατά 21 εκατομμύρια… Γενικά, συρράξεις, εκτοπισμοί, κλιματικά σοκ και παρατεινόμενες κοινωνικο-οικονομικές κρίσεις είναι το περιβάλλον της αποκοπής των νέων από το σχολείο στις κρίσιμες ηλικίες. Χαρακτηρ...
Χτες το βράδυ… Με τρόπο άδικο και άδοξο…
Κάθε θανατηφόρο δυστύχημα αιφνιδιάζει και πονάει και
αυτό το βιώνουμε τώρα με την Καίτη…
Πριν απ’ όλους ο Γιάννης, ο σύντροφός της, ο
συνοδοιπόρος της, ο άνθρωπός της για τόσες 10ετίες…
Στα εύκολα και στα δύσκολα ο Γιάννης και η Καίτη
βάδιζαν χέρι-χέρι… Όμως αυτή την ώρα, μία μηχανή αρκετών κυβικών άρπαξε την
Καίτη και την τίναξε μακριά…
Το σενάριο γνωστό… Μεθυσμένος οδηγός… Ένας από δεν ξέρω
πόσους… ‘Καταχτητής’ της ασφάλτου καμαρώνει για τις επιδόσεις του μηχανήματος,
που καβαλάει και δοκιμάζει τα όρια του… Η έστω και μικρή πιθανότητα να βλάψει ή
να αφαιρέσει ζωές έχει εκδιωχθεί από το προσκήνιο ενός άγριου και επικίνδυνου ατομικισμού…
Χτες ήταν η σειρά της Καίτης… Να φύγει τόσο ξαφνικά ένας
άνθρωπος γεμάτος όρεξη για ζωή, πλούσιος σε ενδιαφέροντα, κέφι για τις μικρές
απολαύσεις της καθημερινότητας.
Μόλις, που είχαν ξαναοργανώσει τη ζωή τους στην Αθήνα
μετά την τελευταία τους μετακόμιση… Άφησαν μία όμορφη ζωή στο Ρίο και εγκαταστάθηκαν
στην Αθήνα δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για διαφορετικές ικανοποιήσεις πιο
κοντά στον Αρχιμήδη, το γιό τους… Με την Μαρία αφοσιωμένη στην πανεπιστημιακή της καριέρα στην Ιρλανδία…
Η Καίτη απολάμβανε την δυνατότητά της να παρακολουθεί
σινεμά, θέατρο, εκθέσεις, συναυλίες… Η θετική της προδιάθεση ήταν αρκετή για να
παρακάμπτει τα μειονεκτήματα της Αθήνας σαν τόπου διαμονής και να τα μετατρέπει
σε ευκαιρίες…
Ο Γιάννης, τα παιδιά της, είναι σίγουρα γεμάτοι από μνήμες
με πολλή αγάπη.
Για την Καίτη η ‘μετάβαση’ ήταν άχαρη αλλά ας κρατήσουν
όσοι την αγαπούσαν, την ζωντάνια της, το γέλιο της, τις ατάκες της, την διάθεσή
της για καλομαγειρεμένο φαγητό, τις αναζητήσεις της στην λογοτεχνία, τις κοινωνικοπολιτικές της αναζητήσεις, τις περιβαλλοντικές της ευαισθησίες.
Αντίο Καίτη...