Χρειάστηκαν τόσα χρόνια αντιπαραθέσεων, αντιδικιών, καταγγελιών ένθεν κακείθεν για να βρεθεί επιτέλους εν σωτηρίω έτη 2026 ένας άξιος Ιταλός αρχαιολόγος, που το ξεκαθάρισε το ζήτημα ορθά-κοφτά: Τα γλυπτά ανήκουν κεκεί, που ήδη βρίσκονται, δηλαδή στο Βρετανικό Μουσείο!!! Ιδού ένας λαμπρός Ιταλός επιστήμονας, ο Μάριο Τραμπούκο ντελα Τορέτα, που βάζει τα πράγματα στην θέση τους… Ας προσπαθήσουμε να συνοψίσουμε τις ατράνταχτα τεκμηριωμένες θέσεις του: ● Ο Παρθενώνας έχει υπερεκτιμηθεί στην Ευρώπη υπερβολικά. Ένα τοπικό οικοδόμημα ήταν, πιθανότατα ούτε καν ναός!!! Χτίστηκε με λεφτά των συμμάχων της Αθήνας… Κάτι σαν να έφτιαχνε ο Τραμπ την αίθουσα χορού στον Λευκό Οίκο με λεφτά των ΝΑΤΟ… Αν είναι δυνατόν… Αυτό είναι το πρώτο τρανταχτό επιχείρημα, που τεκμηριώνει γιατί τα γλυπτά πρέπει να παραμείνουν στον Βρετανικό Μουσείο… ● Ο Έλγιν δεν τα έκλεψε… A πλά εφάρμοσε το Οθωμανικό δίκαιο της εποχής… Ελαβε ‘κανονική’ άδεια από τις Οθωμανικές αρχές!!! Είναι φανερό, πως ο Ιταλός ‘επιστήμονας΄ έχ...
Κέντρο του προβληματισμού του Νίκου είναι η συσπείρωση και
η ενεργοποίηση των πολιτών, που αποτελεί την μόνη δύναμη διακοπής της καταστροφικής
πορείας φυσικού και δομημένου τοπίου με ολέθριες συνέπειες στην κοινωνική
συμπεριφορά των πολιτών…
Διαβάζοντας στο τοπικό τύπο τη συνάντηση στην αίθουσα της
Ιατροχειρουργικής Εταιρίας Περιβαλλοντικών Συλλόγων της πόλης μας, προκειμένου
να οργανώσουν μια διασυλλογική συνεργασία και πολύ σωστά κάνουν, ο νους
πηγαίνει μισό αιώνα πίσω…
Στις 24 Μάη του 1976 στην αίθουσα της Ομοσπονδίας
Επαγγελματιών-Βιοτεχνών, έγινε η συνάντηση του Εργατικού Κέντρου με τον Ιάκωβο
Πρωτοψάλτη, της Ένωσης Γεωργικών Συνεταιρισμών με το Τάσο Ζυμάρη, της
Ομοσπονδίας Επαγγελματιών-Βιοτεχνών με τον Νίκο Μητσιάλη και το Σύλλογο
Διπλωματούχων Μηχανικών με το Σπύρο Στογιάννο. Εξουσιοδοτημένοι από τα
διοικητικά τους συμβούλια προχώρησαν στη σύσταση της Επιτροπής Αντιμετώπισης
Κερκυραϊκών Προβλημάτων (Ε.Α.ΚΕ.Π).
Η διασυλλογική αυτή επιτροπή θεωρήθηκε αναγκαία
προκειμένου να αντιμετωπιστούν αγωνιστικά καίρια κερκυραϊκά προβλήματα. Στην
Ε.Α.ΚΕ.Π εντάχθηκαν και άλλες ενώσεις και σωματεία όπως η Ιατροχειρουργική
Εταιρία, η Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης, ο Σύλλογος Δασκάλων, ο Σύλλογος
Φροντιστών Μέσης Εκπαίδευσης, η Καλλιτεχνική Λέσχη και η Καλλιτεχνική Σκηνή.
Η Απριλιανή χούντα είχε δώσει δικαιώματα στους εκλεκτούς
της μεγαλοξενοδόχους να μαντρώσουν τις ακτές ως ιδιόκτητες αυλές τους. Το
άνοιγμα των ακτών ήταν μια από τις πρώτες μάχες της Ε.Α.ΚΕ.Π και πάντα σε
συνεργασία με τους τοπικούς κατοίκους. Ακολούθησαν και άλλες δράσεις για το
πολεοδομικό, τα σχολικά κτίρια κ.λπ.
Στη συνεδρίαση της Ε.Α.ΚΕ.Π που πραγματοποιήθηκε στις 30 Ιουνίου του ΄76
συζητήθηκαν οι πληροφορίες για την απομάκρυνση των Φυλακών Ανηλίκων του Βίδο.
Παράλληλα κυκλοφόρησαν «φήμες» για την τουριστική αξιοποίηση της νησίδας μετά
την οριστική κατάργηση των φυλακών.
Τελικά η «βόμβα» έσκασε με την απόφαση της
Νεοδημοκρατικής κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, η οποία ανακοινώθηκε από
τον τότε ΓΓ του ΕΟΤ Τζαννή Τζαννετάκη, αξιολογώντας το ξεπούλημα Βίδο ως
«τουριστική αξιοποίηση της νήσου» από τον Σαουδαραβικό επενδυτικό όμιλο του
Adnan Khashoggi.
Τα μέλη της Ε.Α.ΚΕ.Π. ξεκίνησαν αμέσως τον αγώνα εναντίον
του ξεπουλήματος του Βίδο στους Σαουδάραβες, καθώς και σε ορισμένους ντόπιους
που διαφήμιζαν τα οφέλη που θα είχε ο τόπος μας από τους «επενδυτές»
Σαουδάραβες.
Τυπώθηκαν αφίσες και φυλλάδια με ενημερωτικά κείμενα
προκειμένου να φθάσουν σε κάθε γωνιά του νησιού και σε κάθε τόπο εργασίας. Αυτό
το ανέλαβαν οι σύλλογοι μέλη της Ε.Α.ΚΕ.Π, ανάλογα με τον χώρο που εκπροσωπούσε
ο καθένας.
Η μεγάλη μάχη δόθηκε με απεργία που κήρυξε το Εργατικό
Κέντρο και η Ομοσπονδία Επαγγελματοβιοτεχνών. Ακολούθησε μεγαλειώδη συγκέντρωση
μέσα και έξω από το κινηματογράφο «Παλλάς»
που οργάνωσε η Ε.Α.ΚΕ.Π και πορεία. Αυτός ο παγκερκυραϊκός ξεσηκωμός
ακύρωσε οριστικά το αποικιακό ξεπούλημα.
Η Ε.Α.ΚΕ.Π. αγωνίσθηκε και για την ίδρυση Πανεπιστημίου
στο νησί μας! Τότε υπουργός παιδείας ήταν Γ. Ράλλης ο οποίος χαρακτήρισε αυτό
το παγκερκυραϊκό αίτημα Αβδηριτισμό, δηλαδή στάση επιπολαιότητας.
Πριν από μισό ακριβώς αιώνα ήταν δυνατόν να
πραγματοποιούνται διασυλλογικές αγωνιστικές συσπειρώσεις με συμμετοχή ακόμα και
δευτεροβάθμιων σωματείων για τη προβολή και την επίλυση προβλημάτων.
Σήμερα, σε μια Κέρκυρα που καταρρέει, παράλληλα και με την αλλοίωση του φυσικού τοπίου της, επικρατεί αδιαφορία με μόνο ενδιαφέρον εκείνο της αύξησης του αριθμού των επισκεπτών, οι οποίοι κάποια στιγμή δεν θα έχουν ούτε και το απαραίτητο νερό για τις καθημερινές ανάγκες τους.
Η Κέρκυρα «μας», μια υπέροχη καλλονή, που φουσκώνει τσέπες με χρήμα, πολύ χρήμα, παρατημένη, βρώμικη, ασφυκτιά σε μια ζούγκλα τραπεζοκαθισμάτων και κυκλοφοριακού αλαλούμ σε δρόμους παγίδες. Με ερειπωμένα τα εμβληματικά της κτίρια-μνημεία, και παρά την αφόρητη κατάντια της, διατηρεί ακόμα τη παλιά γοητεία της. Ίσως μια νέα εκδοχή της Ε.Α.ΚΕ.Π στη σημερινή πραγματικότητα να ήταν απαραίτητη…