Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου, όταν η ανθρωπότητα μάζευε τα κομμάτια της, η κατασκευή σχολείων και η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση παιδιών σε αυτά ήταν μία από τις πιο σημαντικές ελπίδες για πρόοδό… Σήμερα, 80 χρόνια μετά, οι αριθμοί της παγκόσμιας κοινότητας για την διατάραξη ή και την πλήρη στέρηση παιδιών και εφήβων από την βασική εκπαίδευση σχεδόν τρομάζει… Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση σε Ζώνες Κρίσης, υπολογίζει πως περίπου 258 εκατομμύρια παιδιά δεν δέχονται κανονικές υπηρεσίες εκπαίδευσης… Ανάμεσά τους 93 εκατομμύρια, λίγο πάνω από το 1/3 στερείται κάθε επαφής με βασική σχολική παιδεία. Υπάρχουν ακόμη χειρότερα: Οι αριθμοί διογκώνονται εκπληκτικά τον τελευταίο καιρό. Μέσα στους τελευταίους 18 μήνες ο αριθμός της παγκόσμιας ντροπής αυξήθηκε κατά 21 εκατομμύρια… Γενικά, συρράξεις, εκτοπισμοί, κλιματικά σοκ και παρατεινόμενες κοινωνικο-οικονομικές κρίσεις είναι το περιβάλλον της αποκοπής των νέων από το σχολείο στις κρίσιμες ηλικίες. Χαρακτηρ...
Συνέβη, όπως διαβάσαμε κατά την σχολική παρέλαση στον
Βόλο… Την πόλη, με την μεγάλη εργατική και συνδικαλιστική παράδοση, που οι σύγχρονοι
κάτοικοί της έχουν κατά πλειοψηφία εκλέξει δήμαρχό τον κ. Αχιλλέα Μπέο…
Κάποιοι μαθητές φώναξαν χαμηλόφωνα αντιπολεμικά
συνθήματα… Δεν άρεσαν οι αντιπολεμικές νότες σε άλλους. Γαλουχημένοι στο πνεύμα
του μίσους, της σύγκρουσης, της εξόντωσης των διαφορετικών, των εχθρών… Η
απάντηση υπήρξε άμεση και βροντώδης: ‘Αίμα, τιμή, Χρυσή Αυγή’ φώναξε μία
ευάριθμη ομάδα άλλων μαθητών…
Ξαφνιάστηκαν οι περίοικοι… Οι περισσότεροι γέλασαν…
Ελάχιστοι εκνευρίστηκαν και αντέδρασαν… Σε λίγο όλα έληξαν… Ηταν ένα απλό
περιστατικό… Πάει… τέλειωσε…
Η διεύθυνση δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Μαγνησίας
ζήτησε προκαταρκτική εξέταση. Καλά, εντάξει…
Το πιο αστείο που διαβάσαμε: «Παράλληλα, έχουν ήδη
κληθεί οι αρμόδιοι Σύμβουλοι Εκπαίδευσης να συνδράμουν παιδαγωγικά, ενισχύοντας
στους μαθητές και στις μαθήτριες τις αρχές της δημοκρατικής συνείδησης και της
ενεργού πολιτειότητας».
Αλήθεια, πώς πραγματοποιείται στην μαθητική
καθημερινότητα η δημοκρατική αγωγή των νέων μαθητών και αυριανών πολιτών;
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης συντροφιά με τα μέσα
μαζικής ενημέρωσης (;) μεριμνούν με μεγάλη συνέπεια για την μαζική ολική
ισοπέδωση των νέων, μακριά από την γνώση του ιστορικού χωροχρονικού στίγματος,
που θα μπορούσε να γεννήσει σκέψεις, απόψεις, θέσεις και εναντιώσεις καθόλου
αρεστές στο κοινωνικό μας σύστημα…
Μάλλον επικίνδυνες, αφού στην παγκόσμια
ιστορία τα μεγάλα ταρακουνήματα έγιναν όταν η νεολαία πρωτοπόρησε στην διατάραξη
της καθεστηκυίας ισορροπίας…
Αντίθετα, όταν
η δυναμική της διοχετεύτηκε έντεχνα στην δήθεν αμφισβήτηση μέσα από τα κανάλια
του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και του εθνικισμού προέκυψαν καταστάσεις τρόμου,
φόβου, άγριων μαζικών εγκλημάτων, ολοκαυτωμάτων και γενοκτονιών.
Αυτά τα γνωρίζουν οι ταγοί της εξουσίας και τα
αξιοποιούν αναλόγως… Ετσι, η παιδεία χάνει όλο και περισσότερο τον ανθρωπιστικό
της χαρακτήρα, την οικουμενική της διάσταση μέσα από την γνώση των αγώνων για
την κατάχτηση της ελευθερίας και την πολιτικής χειραφέτησης του λαού μας μαζί
με όλους τους λαούς του κόσμου… Ο πατριωτισμός μετατρέπεται σε στείρα
προγονοπληξία, σε αυτάρεσκο αίσθημα φυλετικής υπεροχής και περιφρόνησης κάθε
άλλου, που κατατάσσεται αυτόματα στους εχθρούς …
Μία εκπαίδευση-παιδεία για τον ανταγωνισμό, την
αλληλοεξόντωση, την ‘βάδιση επί πτωμάτων’ στην κοινωνία της νεοφιλελεύθερης
ανάδειξης, πώς μπορεί να ενσταλάξει αρχές αλληλοσεβασμού, υπεράσπισης των
κοινών, ‘τυρανοκτονικό’ πνεύμα στους αυριανούς πολίτες εναντίον των σφετεριστών
των βασικών τους δικαιωμάτων…
Εδώ, που τα λέμε, είναι μάλλον δύσκολο ένα τέτοιο παιδαγωγικό
πνεύμα, όταν θαυμαστές της εξόντωσης των αγωνιστών της εθνικής αντίστασης, όταν
υμνητές της εφτάχρονης προδοτικής δικτατορίας στεγάζονται στο ξεχυλωμένης
ευρύτητας πλαίσιο της ‘κεντροδεξιάς’.Κρατάμε το γέλιο των παρευρισκόμενων… Αυτόματα ήρθαν
στο νου οι στίχοι:
Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
Τις πόρτες σπάσαν οι οχτροί.
Κι εμείς γελούσαμε στις γειτονιές.
Την πρώτη μέρα