Στίχοι του Curtis Mayfield, που υιοθετήθηκαν και από τον Roger
Waters στο κομμάτι του: Ακόμη ένα τούβλο στον τοίχο (The Wall II).
Ο πάντοτε ανατρεπτικός Roger Waters, που τελευταία δραστηριοποιείται ενάντια στην σφαγή
στην Παλαιστίνη στο έργο αυτό καταγγέλλει τον αναχρονισμό του σχολείου της γενιάς
του (1950).
Αν κοιτάξουμε γύρω μας και παρακολουθήσουμε με
σύγχρονα και όχι απολιθωμένα κριτήρια τις τάσεις διαμορφώσεις των μεταφερόμενων
γνώσεων στη νέα γενιά ίσως αναλογιστούμε, πως ο στίχος του Curtis Mayfield ταιριάζει γάντι…
Δεν γίνεται ασφαλώς ένα άρθρο να διεισδύσει σε ένα
θέμα, που απαιτεί τόμους και πολύ περισσότερο έργο πολλών ερευνητών… Οσες
σκέψεις περιλαμβάνονται εδώ είναι προϊόν μίας πρόχειρης ματιάς…
Αναλογιζόμαστε π.χ. πως στα σχολικά μας χρόνια υπήρχε
το μάθημα της Υγιεινής. Λειψό, αποσπασματικό και μάλλον τυπικό… Από τότε η
πρόοδος της γνωστικής αυτής ενότητας είναι τεράστια και παράλληλα πολύ πιο
σημαντική η ανάγκη των πολιτών να κατέχουν και να εφαρμόζουν τις βασικές αρχές της
ατομικής και συλλογικής υγιεινής…
Σε εποχή, που οι μεγα-συγκεντρώσεις ανθρώπων στις
τερατουπόλεις και η ταυτόχρονη επαφή με άγνωστης ανοσολογικής φυσιογνωμίας
οργανισμούς λόγω μαζικής καταστροφής της φύσης, επιβάλλουν ριζικά διαφορετική
συμπεριφορά από αυτήν που μαζικά επέδειξαν κυβερνήσεις και πολίτες στην
διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού…
Ερευνητές στα δάση του Αμαζόνιου και του Κόγκο
διαβεβαιώνουν ότι μέγα πλήθος κορονοϊών θα υποχρεωθεί να φιλοξενηθεί κοντά μας,
δίπλα μας, αφού καταργούμε το γνωστό τους μέχρι τώρα οικοσύστημα…
Αν θέλει κάποιος να αντιληφθεί πόσο κρίσιμη είναι η υγιεινολογική
παιδεία του σύγχρονου πολίτη δεν έχει παρά να θυμηθεί τον ‘πρώτο πολίτη του
πλανήτη’, που είχε τρελάνει τους επιδημιολόγους.
Αμφισβητούσε ό,τι υπήρχε
πανδημία, την ώρα που τα νοσοκομεία πλημύριζαν αρρώστους και τα νεκροταφεία δεν
χώραγαν… Αξέχαστη η σύστασή του για χρήση χλωρίνης ως θεραπευτικού μέσου…
Ένα παράδειγμα δώσαμε από τα δεκάδες, που είναι
μπροστά μας προκλητικά.
Η γνώση των επιτευγμάτων της επιστήμης αλλά και των
επιβαλλόμενων αντιμετωπίσεων στα προβλήματα της εποχής (ρύπανση, κυκλοφορικό,
τροχαία συμπεριφορά) δεν μπορεί να παρέχεται από την οικογένεια. Υπάρχει ανάγκη για ένα βαθύτατα
ανθρωπιστικό σχολείο με αιχμή της παιδαγωγικής του φροντίδας τον homo Universalis. Οφείλει να αναθεωρήσει ριζικά τα προγράμματά του
αλλά και τον τρόπο της διδασκαλίας, που πρέπει να γίνει έντονα διαδραστικός.
Η
συμμετοχή του διδασκόμενου σαν αυτόνομη αξιοσέβαστη προσωπικότητα, μακριά από σαρκασμούς
και ειρωνείες και με πνεύμα προαγωγής των διερευνητικών του ικανοτήτων και
ενδιαφερόντων μπορεί να είναι το λίκνο μίας άλλη κοινωνίας πολιτών, που φυσικά
δεν αρέσει καθόλου στο σύστημα. Γι’ αυτό το σχολείο θα λειτουργεί, όπως ο στίχος του Curtis Mayfield κραυγάζει: εργοστάσιο παραγωγής εκπαιδευμένων ηλίθιων…
Χρειάζεται συνειδητός αγώνας όσων καταφέρουν να ξεφύγουν
από τις νόρμες αυτής της παραγωγής για να ανατρέψουν τον φαύλο κύκλο της υποταγής…
