Σκεφτόμουν με τρόμο και για λίγο – τόσο αντέχεις-
τις καταγγελίες του Παλαιστίνιου Αλ Μπάκρι. Ενός από τους πάρα πολλούς άνδρες
Παλαιστίνιους, που έχουν υποστεί σεξουαλικό βιασμό από άνδρες και γυναίκες
στρατιώτες του Ισραήλ. Εχουμε γράψει λίγες αναρτήσεις πιο πριν.
Ως πράξη έσχατου εξευτελισμού, απόλυτης
ταπείνωσης και εκμηδένισης με τον σιχαμερό βιασμό.
Φανταστείτε, λοιπόν, μία ομάδα ανδρών και
γυναικών. Ας πούμε 5-6… Πρόσωπα σκληρά, κινήσεις κοφτές και επιβλητικές,
εργαλεία βασανισμού…
Ένα ακατάσχετο υβρεολόγιο συνοδεύει κάθε ‘επιτυχία’
της πράξης τους…
Όταν κάποιος βαρεθεί καλεί τον επόμενο…
Μπορεί και κάποιος να σπεύσει και να χαλάσει τη σειρά από …έντονη επιθυμία… Ένα
κουφάρι αλυσοδεμένο δέχεται με γογγυτά, κάθε χτύπημα, κάθε ραβδισμό, κάθε διείσδυση…
Κάποια στιγμή οι στρατιώτες-μέλη του εθνικού
στρατού του κράτους του Ισραήλ βαριώνται ή θεωρούν, πως τέλειωσε ο χρόνος και είναι
σειρά του επόμενου…
Χτυπάνε ο ένας τον άλλο στην πλάτη …φιλικά,
συναδελφικά. Μπράβο καλά του έκανες… Να μάθει το καθίκι… Να μου θέλει και
κράτος ανεξάρτητο. Ας πάρει για την ώρα το π@@@@@ μου…
Γέλιο στην παρέα και προετοιμασία για το επόμενο
…ραντεβού… Αλυσίδες, γάντια, γενετήσια ομοιώματα και άλλα εργαλεία της δουλειάς
έτοιμα…
Αυτά τα οντάρια αν τα δείτε εξωτερικά δεν
διαφέρουν από ανθρώπους… Τί έχει μείνει, όμως, μέσα τους από ανθρωπιά;;;
Την έχουν χάσει σχεδόν από την γέννησή τους.
Από τότε, που ένας ολόκληρος μηχανισμός με οικογένεια, σχολείο, παρέα, κράτος, τους
ξέπλενε τον εγκέφαλο με το απορρυπαντικό του μίσους για τους άλλους τους διαφορετικούς…
Γι’ αυτούς, που δεν έφτανε, ότι τους πήραν τη γη τους και τα σπίτια τους αλλά
έπρεπε να τους χρεώσουν με όλες τις αμαρτίες και τις κατάρες του κόσμου αφού έμπαιναν
εμπόδιο στα σχέδια του …περιούσιου λαού.
Ετσι, σε αυτό το κλίμα της απόλυτης
διαστροφής μεγάλωσαν γενιές και γενιές… Με την απόλυτη οικονομική και πολιτική στήριξη
της παγκόσμιας Ισραηλινής ομογένειας, ιδιαίτερα της Αμερικάνικης κατάφεραν να
στήσουν μία μηχανή με μεγάλη καταστροφική ισχύ. Απολαμβάνουν κάθε πράξη βίας ή
γενοκτονίας σε βάρος των Παλαιστίνιων και ευχαριστούν τον Γιαχβέ, που τους συμπαραστέκεται…
Η επίσημη κυβέρνηση ενέκρινε και επιδοτεί το
διώξιμο των Παλαιστινίων και την εγκατάσταση Εβραίων στην Δυτική όχθη… Σαν λυσσασμένα
θηρία, που μόλις ξέφυγαν από το λουρί τους ορμάνε, διαλύουν τις καλύβες των
παλαιστινίων και κουβαλάνε σκαπτικά μηχανήματα για να χτίσουν την δική του ‘παραδοσιακή’
κατοικία. Που αύριο θα μας λένε, πως εκεί βρισκόταν εδώ και 3 χιλιάδες χρόνια!!!
Υπάρχει ελπίδα με αυτούς;;; Ας μην δώσουμε
την απάντηση, που μας βγαίνει αυθόρμητα. Τόχει πει ο Γκιντεόν Λεβί, ο μεγάλος
αγωνιστής Ισραηλινός δημοσιογράφος… Ξεχάστε το Ιαραήλ. Με αυτό το κράτος δεν
γίνεται τίποτε!!!
Είναι να απορείς, να θαυμάζεις και να
γονατίζεις μπροστά στους αληθινούς ανθρώπους, που μέσα στο απόλυτο σκοτάδι
κράτησαν ανοιχτό το μυαλό και τις αισθήσεις τους… Έδωσαν το χέρι στον
Παλαιστίνιο και τον Άραβα, που υπέφερε… Του άνοιξαν την πόρτα… Βγήκαν μαζί του
στην διαδήλωση ζητώντας ειρήνη τώρα, ανεξαρτησία και ισοτιμία για όλους τους κατοίκους
της γης της επαγγελίας…
Ανθρωποι, που επιβίωσαν από τα στρατόπεδα θανάτου
της Γερμανίας, μπήκαν μπροστά σε ένα σωρό δράσεις στήριξης των καταπιεζόμενων
Παλαιστίνιων…
Ανθρωποι, που κουβαλάνε άρρωστους
Παλαιστίνιους από το χέρι, απαιτώντας ιατρική περίθαλψη γι’ αυτούς…
Άνθρωποι, που καταγγέλλουν με λόγια και με
έργα την βία σε βάρος των Παλαιστίνιων
Γι’ αυτούς εδώ, τί να πεις;;; Άπειρες
ευχαριστίες, γιατί μαρτυρούν, πως το ανθρώπινο είδος δεν έχει ακόμη εξαφανιστεί
μέσα στο πλήθος των εξωτερικά όμοιων και συνεχώς πολλαπλασιαζόμενων σε ολόκληρο
τον πλανήτη ανθρωποειδών…
