Διάβαζα για το έγκλημα μίας
μητέρας και του συντρόφου της, που κακοποίησαν σε σεξουαλικά και σκότωσαν με
φριχτά βασανιστήρια την δίχρονη κορούλα της πρώτης… Το κορμάκι του παιδιού
έφερε 21 κατάγματα…
Τόπος η Μεγάλη Βρετανία
αλλά η αλήθεια είναι πώς τέτοιου τύπου ειδήσεις μαθαίνουμε για όλο τον κόσμο,
ιδιαίτερα τον …δυτικό και …πολιτισμένο…
Είχαμε και μεις πριν λίγο καιρό
τον 3χρονο Αγγελο –όνομα και πράμα- στην Κρήτη, που πρόσφερε τα όργανά του για
μεταμοσχεύσεις μετά από πρωτοφανούς αγριότητας βασανισμό από την ‘μητέρα’ του
και τον σύντροφό της…
Στην πραγματικότητα,
σχεδόν κάθε μέρα έχει να παρουσιάσει τα δικά της αποτρόπαια εγκλήματα. Όπου γης…
Αναρωτήθηκα αυτόματα σε ποιο
τμήμα του πολιτικού φάσματος θα ανήκουν αυτά τα ανθρωποειδή αλλά δεν μου
χρειάστηκε πολύ ώρα να σκεφτώ, πως όντα, που απολαμβάνουν να ζουν μέσα στην φρίκη,
πού αλλού θα ανήκουν εκτός από την άκρα δεξιά…
Γιατί πολύ απλά αυτός είναι
ο χώρος, που ο ευτελισμός, ο βασανισμός, η ανάγκη για καθυπόταξη, η κτηνώδης αδιαφορία
στο πόνο, την οιμωγή και το δάκρυ είναι από τις χαρακτηριστικές ‘αρετές’. Η
απόλυτη συναισθηματική αδιαφορία μπροστά στις έσχατες εκφράσεις απανθρωποποίησης
χρειάζεται σε έναν καλό φασίστα… Από παλιά… Οσοι θυμώνται των ταινία του Bernardo Bertolucci μπορούν
να ανακαλέσουν τα πλάνα εκπαίδευσης του νέου φασίστα, που αναλάμβανε με κεφαλιά
να ξεκοιλιάσει μία ζωντανή γάτα καρφωμένη στον τοίχο…
Σήμερα το φαινόμενο έχει
μαζικοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό, που μοιάζει φυσιολογικό, κοινωνικά ανεκτό.
Παιδιά στην πρώτη γραμμή της
επιθετικότητας και της άγριας βίας κατά συμμαθητών τους οργανώνονται σε
φασιστοειδείς συμμορίες. Για τους πιο προχωρημένους, τους πιο ενεργούς, τους ‘αποδεδειγμένα’
ικανούς το θολό και ασυγκρότητο εποικοδόμημα θα διαμορφωθεί με την βοήθεια των
μυημένων σε απροκάλυπτα εθνικιστική-φασιστική ιδεολογία…
Η κανονικοποίηση της αθλιότητας
της εξαγρίωσης προσφέρει πλούσιο υλικό για τα επόμενα βήματα προς το φασιστικό
σκοτάδι.
Ολοι αυτοί οι εγκληματίες
είναι εκπαιδευόμενοι ή ‘πτυχιούχοι’ φασίστες…
Αντίθετα, ο αλτρουϊσμός, η
συμπαράσταση, η αλληλουποστήριξη, η ανιδιοτελής υπέρβαση του εγώ είναι
ιδιότητες της άλλης πλευράς…
Κάθε πολιτικό φάσμα έχει
απαράβατα την δική του ηθική, που είναι βαθύτατα πολιτική ακόμη και εν αγνοία
των φερόντων.
Το ατύχημα του σήμερα
είναι ακριβώς η ευρύτατη διάδοση της μισάνθρωπης, αλληλοεξοντωτικής και δυστυχώς
αποδεκτής συμπεριφοράς, που διασπείρεται σαν επικίνδυνος θανατηφόρος ιός με υψηλή
μεταδοτικότητα.
Ζούμε, όμως και ελπίζουμε!
Ζούμε για να ελπίζουμε!
