Μέσα στην Ρωσία, πιθανόν και σε επίπεδο ομοσπονδιακής
κυβέρνησης διαμορφώνονται δύο 'τάσεις'. Ας μην τις πούμε ‘γραμμές’ για την ώρα.
Η άλλη πλευρά, που μοιάζει πολυμελής με
διαφορετικές ιδεολογικές και πολιτικές αφετηρίες, αναλύοντας την κατάσταση,
περιγράφει έναν γενικευμένο πόλεμο της Δύσης εναντίον της Ρωσίας, που κατά
συνέπεια και κατά την άποψή τους επιβάλλει αντίστοιχη πολεμική κινητοποίηση.
Χαρακτηριστικά σε Ρωσικό ΜΜΕ ακούστηκε: Αν
δεκάδες χώρες πολεμούν εναντίον μας, τότε αυτός είναι ένας πόλεμος για την
επιβίωση της χώρας μας. Και πρέπει να αρχίσουμε να χτυπάμε με ό,τι έχουμε. Με
ό,τι μπορούμε να φτάσουμε…
Η άποψη αυτή ήταν δημοφιλής ξανά στις αρχές της
σύγκρουσης. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν την αναιρούσε φραστικά αλλά επέμενε κυρίως
στο καθήκον της απελευθέρωσης των Ρωσικών περιοχών (Ντονέτσκ, Λουγκάνσκ) και
την επιδίωξη όρων κατοχύρωσης της ειρήνης μεταξύ των κρατών της περιοχής…
Μία διάσπαση, που ξεκίνησε λίγο πριν στο
Ουκρανικό. Εκεί, που ο Τραμπ αναγνώρισε το δίκιο όλων των θέσεων της Ρωσίας…
Η παρότρυνση προς τον Πούτιν για κλιμάκωση
του πολέμου εναντίον της Ουκρανίας μπορεί να έχει αποτελέσματα αντίθετα από εκείνα
που περιμένουν οι οπαδοί της σκληρότερης σύγκρουσης…Να μας θυμίσει την 'παγίδα του Θουκιδίδη΄.
Το βέβαιο
είναι, πως οι μέχρι τώρα χειρισμοί έχουν ωφελήσει την μεγάλη χώρα, που είχε
καταντήσει περίγελως του κόσμου στα χρόνια της διοίκησης Γιέλτσιν…