Οι μετοχές του ανέβηκαν σημαντικά μεταπολεμικά αφού η Γερμανία έβγαινε για δεύτερη φορά βαριά ηττημένη στην προσπάθειά της να επιβάλλει με την δύναμη των όπλων τα όρια των αγορών της.
Να,
λοιπόν, που ο Walter
γνώριζε
και υπηρετούσε την ουσία των πραγμάτων κι άφηνε για τους προπαγανδιστές ή τους αφελείς.
…Γι’ αυτό και κάθε στάδιο της ευρωπαϊκής ολοκληρώσεως είχε
την ίδια κατεύθυνση. Η κατάργηση των δασμών, η κατάργηση των προστατευτικών
μηχανισμών, η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, η ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων,
η ελεύθερη διακίνηση εργατικού δυναμικού, η κοινή αγορά, το κοινό νόμισμα, η
υπερεθνική νομοθεσία και η συνεχής μεταφορά αρμοδιοτήτων από τα εθνικά
κοινοβούλια προς ευρωπαϊκούς μηχανισμούς δεν ήταν ουδέτερες επιλογές.
Όλες οδηγούσαν προς την ίδια κατεύθυνση. Τη σταδιακή
μεταφορά οικονομικής και πολιτικής ισχύος από τα έθνη σε υπερεθνικά κέντρα
αποφάσεων. Η οικονομική ολοκλήρωση δεν ήταν ο σκοπός. Ήταν το εργαλείο. Το
κοινό νόμισμα υπήρξε το αποφασιστικό βήμα αυτής της διαδικασίας. Από τη στιγμή
που ένα κράτος χάνει το δικαίωμα να εκδίδει το δικό του νόμισμα, παύει να είναι
πλήρως κυρίαρχο. Η νομισματική κυριαρχία δεν είναι μια τεχνική λεπτομέρεια
οικονομολόγων. Είναι θεμελιώδες στοιχείο της πολιτικής ανεξαρτησίας. Η Ευρωζώνη
αφαίρεσε αυτό το εργαλείο από τα κράτη χωρίς να δημιουργήσει ένα αντίστοιχο
ενιαίο πολιτικό κράτος. Το αποτέλεσμα ήταν απολύτως προβλέψιμο.
Οι ισχυρότερες βιομηχανικές οικονομίες απέκτησαν ακόμη
μεγαλύτερο πλεονέκτημα. Οι ασθενέστερες οικονομίες έχασαν σταδιακά την
παραγωγική τους βάση. Η παραγωγή συγκεντρώθηκε στον πυρήνα. Η κατανάλωση
μεταφέρθηκε στην περιφέρεια. Οι βιομηχανίες έκλεισαν. Η μεταποίηση
συρρικνώθηκε. Η γεωργία προσαρμόστηκε στις κοινοτικές πολιτικές και όχι στις
ανάγκες των εθνικών οικονομιών. Οι τοπικές οικονομίες μετατράπηκαν σε
οικονομίες υπηρεσιών, τουρισμού και εισαγωγών. Αυτή δεν ήταν μια δυσάρεστη
παρενέργεια. Ήταν η φυσική συνέπεια του μοντέλου.
