Κάποτε
οι Ηνωμένες πολιτείες όριζαν τα δυτικά τους σύνορα μέχρις εκεί, που έφτανε το
τραίνο… Γιατί το τραίνο υπήρξε πραγματικό εργαλείο πολεοδομικής και οικονομικής
ανάπτυξης…
Η
ανάπτυξη της τεχνολογίας παρέα με τον καπιταλισμό έφεραν το αυτοκίνητο και
φυσικά τις αυτοκινητοβιομηχανίες… Οι οποίες, όπως είναι απολύτως φυσιολογικό
και σύμφυτο με τον καπιταλισμό έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια τις φυσικές
ανάγκες και προτεραιότητες της κοινωνίας… Ετσι, διαμόρφωσαν το νέο πρότυπο του
πετυχημένου Αμερικάνου με την κουρσάρα του, που καμαρώνει πάνω στην άσφαλτο τα
πολλά του άλογα και ας του χρειάζεται απίστευτα πολύ χρόνος ακόμη και για
μικρού μήκους διαδρομές…
Σύντομα
οι ΗΠΑ με αυτό το μοντέλο συγκοινωνιακής ανάπτυξης πέρασαν στη λίστα των χωρών
με τα πιο ανεπαρκή μέσα μαζικής μεταφοράς και τους χειρότερους (μεγαλύτερους) απαιτούμενους χρόνους διαδρομής ανά χιλιόμετρο
αυτοκινητοδρόμου.
Το
σιδηροδρομικό δίκτυο των ΗΠΑ παρέμεινε ανεπαρκέστατο ποιοτικά και ποσοτικά. Σε
μία χώρα που οι τεχνογνωσία και ο πλούτος της επέτρεπαν να αναπτύξει …το
ιπτάμενο τραίνο, υπάρχουν γραμμές που πολύ θυμίζουν ελληνικούς σιδηροδρόμους…
Αυτή
η ‘ανταγωνιστικότητά’ μας με τις ΗΠΑ σε θέματα μαζικών μεταφορών δεν είναι
τυχαία… Εκεί κάνουν κουμάντο οι αυτοκινητοβιομηχανίες, εδώ είναι πανίσχυροι οι
εφοπλιστές αλλά και οι κλάδοι χερσαίων μεταφορών πληθυσμού και εμπορευμάτων.
Να
γιατί τα τελευταία πολλά χρόνια, ιδιαίτερα μετά τον εμφύλιο καραβοκυραίοι, φορτηγατζήδες
και ΚΤΕΛατζήδες έβρισκαν ανταπόκριση στα αιτήματά τους ενώ το κράτος εγκατέλειψε
προκλητικά κάθε προσπάθεια ανάπτυξης αστικών και υπεραστικών μέσων σταθερής
τροχιάς…
Να
γιατί, το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας είναι σήμερα μικρότερο σε μήκος από
εκείνο της εποχής του Τρικούπη με συνεχείς ελαττώσεις σε εξέλιξη…
Να
γιατί τραμ, ελαφρό μετρό, προαστιακές γραμμές είναι παντελώς άγνωστες για το
σύνολο των Ελληνικών πόλεων με εξαίρεση την Αθήνα και πολύ πρόσφατα την
Θεσσαλονίκη, όπου και πάλι τα δίκτυα είναι θεαματικά μικρότερα των απαραίτητων…
Και
μιλάμε για μία χώρα, που στις αρχές του 20ου αιώνα διέθετε τραμ σε 7
πόλεις της (Αθήνα, Πειραιάς, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Βόλος, Καλαμάτα και Καρλόβασι της
Σάμου).
Στο Τέξας υπάρχουν αυτοκινητόδρομοι με 28 (!) λωρίδες, που ανεπαρκούν για να λύσουν
το κυκλοφοριακό και οι Αμερικανοί αρχίζουν να καταλαβαίνουν πως δεν λύνουν το
πρόβλημα οι περισσότερες λωρίδες αλλά τα περισσότερα και καλύτερα μέσα μαζικής
μεταφοράς…
Μία
πληροφορία πολύ χρήσιμη και για τους εδώ ασχολούμενους με το αντικείμενο αφού
εμφανίστηκαν σκέψεις για μετατροπή του Κηφισού σε αυτοκινητόδρομο ημίκλειστο
τύπου Αττικής οδού…
Ο
υπογραφόμενος είχε προβλέψει το μπούκωμα στην ίδια την Αττική οδό, αφού ως
γνωστό η αύξηση του αριθμού των οχημάτων είναι εκθετική στο λεκανοπέδιο αλλά
και στην χώρα γενικά… Ενδεικτικά, τα κυκλοφορούντα στην Αττική οχήματα διπλασιάστηκαν
μέσα στην τελευταία 7ετία! Πού θα γίνουν οι δρόμοι, που αντιστοιχούν σε
τέτοιους ρυθμούς αύξησης των οχημάτων;
Σκέψεις
στραμμένες σε αυτή την κατεύθυνση μοιάζουν αρκετά πονηρές γιατί ουσιαστικά
προβλέπουν το πέταμα ενός σκασμού χρημάτων στο πιθάρι των Δαναΐδων. Εχοντας
υπόψη της δυνατότητες της Ελληνικής οικονομίας αλλά και τις συστημικές
κατευθύνσεις για την χώρα δεν είναι υπερβολικό να πούμε ότι η Αθήνα
κυκλοφοριακά …τετέλεσται…
Εξίσου
φρικαλέο είναι, πως ανυπέρβλητα συγκοινωνιακά προβλήματα, αντιμετωπίζουν τουλάχιστον
10-15 πόλεις της Ελληνικής περιφέρειας. Αν είχε υπάρξει πρόβλεψη και σχεδιασμός
στις μεταπολεμικές 10ετίες θα μπορούσαν να είχαν αποκτήσει ένα δίκτυο επίγειων
μέσων σταθερής τροχιάς (τραμ, ελαφρό μετρό). Σήμερα, κάποιες από αυτές έχουν
ουσιαστικά περάσει σε κατάσταση ανάγκης υπόγειου δικτύου… Δηλαδή …καλά κρασιά…
Αν
υπάρχει κάτι ‘ευχάριστο’ σε όλα αυτά είναι πως βαδίζουμε σταθερά στα πρότυπα,
που έχει χαράξει η μεγάλη υπερατλαντική μας προστάτιδα…
Αντε
γειά…
