Στο
νου μας ήλθε το ‘ευλογημένο 1965’… Τότε, που βουλευτές της Ενωσης Κέντρου ανακάλυπταν
τα λάθη και τις ευθύνες της κυβέρνησης και ανεξαρτητοποιούνταν από αυτή… Η Ε.Κ.
έχασε την δεδηλωμένη και οι διάσημοι ‘αποστάτες’ αναλάμβαναν να φτιάξουν
κυβέρνηση με την στήριξη της ΕΡΕ βεβαίως. Σχεδόν όλες οι περιτπώσεις εσόκαραν.
Πολιτικοί άνδρες με παρελθόν, ωμνύοντες εις την πίστη τους στο κόμμα και τον αρχηγό,
εμφανίζονταν με έτοιμο το φράκο τους την επομένη εις το προαύλιο των ανακτόρων…
Εγιναν
μία – δύο απόπειρες αποτυχημένες αλλά πέτυχε η τρίτη με τον Στέφανο Στεφανόπουλο
διάσημο ως Βούδα.
Ο
κόσμος βγήκε στους δρόμους καταγγέλλοντας τα μασκαραλίκια των κοινοβουλευτικών
μεταμορφώσεων από την μαγική ράβδο των ανακτόρων και άλλων δυνάμεων… Την λύση
έδωσαν οι δύο μεγάλοι της εποχής: ΕΡΕ και ΕΚ...
Διαχρονικό φαινόμενο, όπως και
την εποχή των μνημονίων… Την ‘τελική λύση’ την έδωσε η ‘επανάστασις’ της 21ης
Απριλίου, που έστειλε του αριστερούς στις φυλακές και τα ξερονήσια και τους συναλαχθέντες
για ‘κοινοβουλευτικές λύσεις στα σπίτια τους προσφέροντάς τους εύσημα
αντίστασης…
Γιατί
τα θυμηθήκαμε όλα αυτά τώρα; Ισως φταίει ο μήνας, που χρεώνεται με πολλές αμαρτίες…
Διασημότερες τα ‘Ιουλιανά’, που μόλις περιγράψαμε και η κωλοτούμπα του Alexis…
Μας
τα θύμισαν όμως και οι συνεχείς διαδρομές κοινοβουλευτικών προσώπων από κόμματα
προς την ανεξαρτησία και τούμπαλιν. Δηλαδή από ανεξαρτητοποιημένοι προς κόμματα…
Διαφορετικά ασφαλώς από εκείνα από τα οποία προήλθαν… Είναι τέτοια η κινητική
του φαινομένου, που δυσκολευόμαστε να σας μιλήσουμε για την ακριβή κοινοβουλευτική
δύναμη των κοινοβουλευτικών κομμάτων…
Οι
αποχωρήσεις και ανεξαρτητοποιήσεις έχουν ποικίλλουσα ένταση επιχειρημάτων… Τα
περισσότερα προκαλούν την νοημοσύνη μας… Ανακαλύπτεται π.χ. η απομάκρυνση του
κομματικού φορέα από τις προγραμματικές θέσεις και τις ιδρυτικές αρχές, η
ανάγκη της ανανέωσης και της εξυγίανσης της πολιτικής ζωής… Όλα αυτά σε ένα
βράδυ δήθεν…
Πιο
γραφικές περιπτώσεις αυτοί που κουράστηκαν στο … ενδοκοινοβουλευτικό ταξίδι και
χρειάστηκαν ενδιάμεσες στάσεις… Μία ή κι περισσότερες… Αυτοί, είναι υποχρεωμένοι
να δώσουν περισσότερες εξηγήσεις, πολλές φορές αλληλοαποκλειόμενες… Το καλό γι’
αυτούς είναι πως το γενικότερο κλίμα της εποχής δείχνει περισσή ανεκτικότητα στις
Οβιδιακές μεταμορφώσεις της πολιτικής…
Μία
μικρή αποστασιοποίηση από τα δρώμενα, μας επιτρέπει –αν θέλουμε- να αντιληφθούμε
το μέγεθος του ευτελισμού της πολιτικής ζωής, που πραγματοποιείται κυρίως στο ‘προοδευτικό’
χώρο. Αν τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων είναι αληθινά –το αμφισβητούμε- τότε το
μέγεθος της ηθικής κατρακύλας των πρωταγωνιστών πολιτευόμενων και των
ανεχόμενων πολιτών είναι απύθμενον.
