Το
2030 δεν αναμένεται το τέλος του κόσμου από καμία γνωστή τελολογική προφητεία…
Δευτερεύουσας σημασίας στόχοι, όμως, έχουν οριακό έτος λήξης το
2030. Για την Ελλάδα π.χ. είναι η χρονιά, που η εξέλιξη των ενόπλων της δυνάμεων
θα είναι τέτοια ώστε να καταστεί ο καλύτερα οργανωμένος στρατός της περιοχής…
Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες ούτε του σχεδιασμού ούτε του ακριβούς στόχου.
Κάποια
άλλα πράγματα, όμως θα συμβούν σχεδόν νομοτελειακά… Δηλαδή ανεξάρτητα από σχεδιασμούς
αλλά με τήρηση των σημερινών όρων παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης…
Το
2030, λοιπόν το χρέος των ΗΠΑ θα φτάσει στο δυσθεώρητο ύψος των 50 τρισεκατομμυρίων
δολαρίων…
Μάλλον
πρέπει να απαλείψουμε τον προσδιορισμό ‘δυσθεώρητο’
αφού εδώ και λίγες μέρες ξεπέρασε το ύψος των 40 τρις !!!
Κάποιοι
είναι λιγότερο αισιόδοξοι πιστεύοντας, πως η αποπαραγωγικοποιημένη Αμερικάνικη
οικονομία θα φτάσει τον ‘πάτο’ των 50 τρις πιο γρήγορα ακόμα… Πόσο μάλλον αν
λάβει κανείς υπόψη του την πιθανότητα έκρηξη φούσκας στον τομέα της ΑΙ.
Η
πρόβλεψη για το χρέος των 50 τρις είναι ταυτόχρονα μήνυμα κατάρρευσης της Αμερικάνικης
οικονομίας, που κάτω από αυτές τις συνθήκες η σύγκρουση με τον μεγάλο αντίπαλο,
την Κίνα γίνεται καθημερινά υπό τoυς
δυσμενέστερους όρους για τις ΗΠΑ…
Πώς
να βγουν από το τέλμα της καταργημένης παραγωγής, όταν συνειδητά και υπό την καθοδήγηση
των μεγάλων φιλελεύθερων οικονομολόγων τους οδηγήθηκαν σε αυτήν;
Στις ΗΠΑ το ελκυστικό
μοντέλο ‘ανάπτυξης’ περιέλαβε σχεδόν αποκλειστικά τις χρημοτοπιστωτικές
επενδύσεις… Σε μία χώρα, που η ατομική βούληση είναι υπεράνω όλων, ο
ανορθολογισμός ή οι ακροβατισμοί του καθενός επενδυτή δεν θα εξισορροπηθεί από κρατική ή άλλη
παρέμβαση αλλά θα προστεθεί στον αντίστοιχο παραλογισμό του άλλου, συνεργάτη ή
αντίπαλου.
Ακριβώς αυτό, που στην Κίνα αντιμετωπίζεται με οργανωμένο κρατικό διορθωτικό
παρεμβατισμό, στις ΗΠΑ μέχρι τώρα αφήνεται στις ‘μεταφυσικές’ δυνάμεις της αγοράς…
Λέμε
‘μέχρι τώρα’ γιατί είναι σχεδόν αστείο το γεγονός, ότι ο ασυγκράτητα φιλελεύθερος
Ντόναλντ Τραμπ επιχειρεί δυναμική παρέμβαση στην οικονομική δομή της χώρας…
Σχεδόν
αστείο, γιατί ο Πρόεδρος, που είναι εξαιρετικά έμπειρος σε επιχειρήσεις Real estate και
σε χρηματιστηριακές δραστηριότητες μάλλον δεν είναι ο καταλληλότερος για την ανασυγκρότηση
της παραγωγικής βάσης. Αυτό δηλαδή που μέχρι τώρα ξόρκιζε…
Από
την άλλη το χρέος της Κίνας βρίσκεται σε υποτετραπλάσιο ύψος από το αντίστοιχο
των ΗΠΑ. Βρίσκεται δηλαδή υπό απόλυτο έλεγχο ενώ η Κίνα και οι εταίροι της στους
BRICS φροντίζουν
να αντικαθιστούν το δολάριο ως συναλλακτικό νόμισμα. Ταυτόχρονα φροντίζουν να
απαλλάσσονται προοδευτικά από τα δολάρια, που έχουν στο χρηματοκιβώτιό τους.
Χρειάζονται
βέβαια λεπτές κινήσεις… Μία επίσπευση των σχετικών διεργασιών θα διακινδύνευε να
αφήσει τα ταμεία των BRICS
γεμάτα
χαρτοποιημένα δολάρια!
Η
Κίνα έχει υιοθιετήσει τον ορθολογισμό και στις εξωτερικές της σχέσεις… Μία
σειρά χωρών της Ασίας και της Αφρικής υποστηρίζονται στην εγκατάσταση και την
ανανέωση των υποδομών τους από Κινεζικές επενδύσεις, που ασφαλώς υπακούουν στην
λογική του κέρδους, χωρίς να είναι αναγκαίο να ξεζουμίσουν το συναλλασσόμενο
κράτος, όπως συνήθιζε σταθερά και μεθοδικά ο Δυτικο-ευρωπαϊκός καπιταλισμός… Όλα
αυτά δεν κάνουν την Κίνα σοσιαλιστική… Εξάλλου καπιταλιστικές ήταν οι διακρατικές
σχέσεις και όταν υπήρχε το μπλοκ των Ανατολικών χωρών. Γιατί, πολύ απλά, δεν γίνεται αλλιώς μέχρι οι σχέσεις παραγωγής
να αλλάξουν σε ΟΛΟΚΛΗΡΟ τον πλανήτη…
Το
2030 ή λίγο πριν ή λίγο μετά ή -πιο σωστά- καθημερινά θα είμαστε μάρτυρες
εξελίξεων στο παγκόσμιο γίγνεσθαι…
Εκείνο,
που λείπει είναι η αποφασιστική παρέμβαση των λαών και των οργανωμένων τους πολιτικών
δυνάμεων στην διαμόρφωση μίας σταθερά φιλειρηνικής, αντιϊμπεριαλιστικής,
φιλολαϊκής κατεύθυνσης των κρατικών πολιτικών στην υφήλιο…
