Όταν
ξεκίνησε η εντελώς εξωφρενική επέμβαση ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν, κατ’ απαίτηση
του τελευταίου, όλοι οι ‘αντικειμενικοί’ παρατηρητές μιλούσαν για έναν υγιεινό
περίπατο…
Ο
ίδιος ο Τραμπ μιλούσε για επιθέσεις 2-3 εβδομάδων, που θα αρκούσαν για να:
•Συντριβεί
η πολεμική μηχανή του Ιράν σε στεριά, θάλασσα και αέρα.
•Αλλάξει το καθεστώς από την ρίζα του
•Καταστραφεί κάθε πιθανότητα απόκτησης πυρηνικού οπλοστασίου.
Η
δολοφονία του υποτίθεται καλά φυλασσόμενου θρησκευτικού ηγέτη Αλί Χοσεϊνί
Χαμενεΐ στις πρώτες μέρες του πολέμου έδωσαν την εντύπωση, πως οι επιδιώξεις
του Αμερικανο-Ισραηλινού άξονα θα ήταν εφικτές…
Ακολούθησε
όμως η απάντηση του Ιράν, που ήταν εξαιρετικά σκληρή για όλες τις Αμερικάνικες
βάσεις της ευρείας περιοχής αλλά και τις χώρες, που τις φιλοξενούν… Ειδικότερα ο βομβαρδισμός της βάσης στο Μπαχρέιν ήταν στρατηγικής σημασίας γιατί δημιούργησε αξεπέραστα προβλήματα ανεφοδιασμού στους Αμερικανούς.
Ταυτόχρονα το
Ιράν έκλεισε τα στενά του Ορμούζ και ο πλανήτης γη άρχισε να αντιμετωπίζει απίστευτο
ενεργειακό πρόβλημα. Οι τιμές εκτοξεύονταν σχεδόν καθημερινά με μικρές ανάσες,
όταν κάποιες εξελίξεις του πολέμου ερμηνεύονταν σαν σημάδια ειρηνικής
προοπτικής.
Ο
Ντόναλντ, ως συνήθως μας χάρισε στιγμές απόλαυσης. Ξεκίνησε λέγοντας, πως δεν
τον απασχολεί καθόλου το ζήτημα των τιμών των πετρελαιοειδών. Είχε την σιγουριά
για την μικρή διάρκεια των επιχειρήσεων…
Μετά μας μίλησε για την 'ικανοποίσή' του,γιατί με το ανέβασμα των τιμών επωφελήθηκαν οι μεγάλες εταιρείες πετρελαίου
και κατ’ επέκταση η οικονομία των ΗΠΑ… Σιγά-σιγά, το άνοιγμα των στενών του
Ορμούζ για ελεύθερη ναυσιπλοΐα των δεξαμενοπλοίων υγρών καυσίμων έγινε κυρίαρχο
ζήτημα και απαίτηση της παγκόσμιας οικονομίας. Το καθεστώς του Ιράν απέδειξε
την σταθερότητά του κατά τρόπο αναμφισβήτητο ενώ το πυρηνικό δυναμικό του Ιράν
παραμένει αλώβητο…
Ο
Τραμπ έδειξε να λογικεύεται αρκετές φορές και επεδίωξε την συνεννόηση με την
ηγεσία του Ιράν. Ο φίλος του, Μπίμπι, όμως, που πιθανότατα έπεισε τον Αμερικανό
Πρόεδρο για αυτή την περιπέτεια δεν θέλει συμβιβασμό. Επιδιώκει την ‘τελική
λύση’, που σημαίνει τουλάχιστον ολοκληρωτική συντριβή του Ιράν σε βάθος χρόνου…
Στο
εξάμηνο αυτής της πολεμικής επιχείρησης φάνηκε, πως τα συμμφέροντα ΗΠΑ και
Ισραήλ δεν ταυτίζονται απόλυτα στο ζήτημα του Ιράν αλλά και της ευρύτερης Μέσης
Ανατολής. Οι ΗΠΑ φαίνονται πιο ‘μετριοπαθείς’ αφού ένα σύμφωνο με το Ιράν
εξασφαλίζει πολιτικο-οικονομικά πλεονεκτήματα για αυτές…
Και
βέβαια δεν είναι μόνον αυτό… Κανένας από τους αρχικούς στόχους των ΗΠΑ-Ισραήλ
δεν έχει επιτευχθεί… Το Ιράν αποδεικνύει καθημερινά ότι έχει ακέραιη την
ικανότητα αντίδρασης ενώ ταυτόχρονα εξασφάλισε τον έλεγχο των στενών του
Ορμούζ, που το καθιστούν κρίσιμο ρυθμιστή της παγκόσμιας ενεργειακής τροφοδοσίας…
Για
τις ΗΠΑ και την Δύση γενικότερα το ζήτημα της ελεύθερης διέλευσης των στενών
του Ορμούζ από δευτερεύον και αδιάφορο έχει καταστεί πρωταρχικής σημασίας. Δεν
το κρύβουν ούτε ο πρόεδρος Τραμπ ούτε ο αντιπρόεδρος Βανς, που εμφανίζεται διαχρονικά
προθυμότερος και κατάλληλος για συνομιλίες με την Ιρανική ηγεσία.
Αυτό,
που δεν υπήρχε καν στους αρχικούς στόχους εμφανίζεται τώρα να κυριαρχεί στις επιδιώξεις
της Αμερικανικής διπλωματίας. Μην ξεχνάμε, πως ο Νοέμβρης των ενδιάμεσων
εκλογών πλησιάζει και εδώ βρίσκεται η μέγιστη προτεραιότητα του Ντόναλντ Τραμπ.
