Το μεταφράσαμε στην διάθεση των φίλων της ΦΑΙΑΚΙΑΣ, γιατί μας φωτίζει τον δρόμο που βαδίζει η χώρα στον τομέα της παροχής υγειονομικών υπηρεσιών…
Χωρίς αυταπάτες και πολλά λόγια: Εκεί θα καταλήξουμε αν συνεχιστεί η σημερινή πολιτική…
Το επιχείρημα, πως ξεκινήσαμε από διαφορετικές αφετηρίες είναι αίολο
αφού η κυβέρνηση τονίζει, πως έχει πέσει με τα μούτρα για να καλύψει … αδυναμίες,
ολιγωρίες και καθυστερήσεις 10ετιών… Και το δείχνει ότι δεν αστειεύεται… Γκρεμίζει
ολονυχτίς και ολημερίς ότι καταχτήθηκε με αίμα πόνο και ιδρώτα στην διαδρομή
του χρόνου…
Όλοι θα νιώσουν τις περικοπές ύψους 1
τρισεκατομμυρίου δολαρίων στο Medicaid. Ένας εποικοδομητικός διάλογος με την
Julie Donohue
Συχνά γίνεται λόγος για το Medicaid σαν να αφορά μόνο ένα μικρό τμήμα του πληθυσμού. Στην πραγματικότητα, αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες του συστήματος υγείας των ΗΠΑ, παρέχοντας ασφαλιστική κάλυψη σε 1 στους 5 κατοίκους της χώρας και διαδραματίζοντας καθοριστικό ρόλο στην υποδομή της υγειονομικής περίθαλψης. Αυτός ο πυλώνας κλονίζεται σοβαρά από τις επερχόμενες αλλαγές που επιφέρει ο νόμος «One Big Beautiful Bill Act» (OBBBA) — ένας νόμος που ο διακεκριμένος οικονομολόγος υγείας David M. Cutler χαρακτήρισε ως «τη χειρότερη νομοθετική ρύθμιση για την υγεία που έχει υπάρξει ποτέ»1. Εκτιμάται ότι ο OBBBA θα μειώσει τις δαπάνες για το Medicaid κατά σχεδόν 1 τρισεκατομμύριο δολάρια έως το 2034 και θα οδηγήσει στην απώλεια της κάλυψης για εκατομμύρια δικαιούχους. Σε αυτό το επεισόδιο της εκπομπής «Healthy Dialogue», συζητήσαμε με την Julie Donohue (PhD), καθηγήτρια και επικεφαλής του τμήματος Πολιτικής και Διοίκησης Υγείας στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ, αναπληρώτρια αρχισυντάκτρια του JAMA Health Forum και ειδική με μακρόχρονη ενασχόληση με το Medicaid. Συζητήσαμε για τη φύση του προγράμματος, τις ομάδες πληθυσμού που καλύπτει, καθώς και για το πώς οι προτεινόμενες περικοπές του νόμου OBBBA θα μπορούσαν να έχουν εκτεταμένες επιπτώσεις σε ασθενείς, επαγγελματίες υγείας, νοσοκομεία και κοινότητες.
«Τα μισά παιδιά. Τα μισά.»
Το
Medicaid αποτελεί μέρος της ζωής στις ΗΠΑ από το 1965. Σήμερα, είναι το
μεγαλύτερο πρόγραμμα ασφάλισης υγείας βάσει αριθμού δικαιούχων, καλύπτοντας
περίπου 74 εκατομμύρια άτομα.2 Στον αριθμό αυτό περιλαμβάνεται το
40% των γεννήσεων, περίπου τα δύο τρίτα των ατόμων που διαμένουν σε μονάδες
φροντίδας ηλικιωμένων και —σε συνδυασμό με το Πρόγραμμα Ασφάλισης Υγείας για
Παιδιά (Children’s Health Insurance Program)— τα μισά παιδιά των ΗΠΑ.3
Το πρόγραμμα συμβάλλει στην κάλυψη των κενών που αφήνουν η ασφάλιση που
παρέχεται από εργοδότες και το Medicare. Μάλιστα, πολλοί δικαιούχοι του
Medicaid εργάζονται για μερικούς από τους μεγαλύτερους εργοδότες της χώρας,
αλλά δεν κερδίζουν αρκετά χρήματα ώστε να έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν
ακόμη και τα πιο οικονομικά προγράμματα ασφάλισης.4 Για πολλές
οικογένειες, το Medicaid καθίσταται απαραίτητο σε κρίσιμες στιγμές της ζωής,
όπως σε περιπτώσεις αναπηρίας, σοβαρής ασθένειας ή ανάγκης για μακροχρόνια
φροντίδα.
«Η επέκταση του Medicaid υπήρξε καθοριστική
για» τη μείωση του αριθμού των ανασφάλιστων πολιτών
Η
επέκταση του Medicaid, στο πλαίσιο του νόμου Affordable Care Act, διαδραμάτισε
σημαντικό ρόλο στη μείωση του αριθμού των ανασφάλιστων κατοίκων των ΗΠΑ. Στις
πολιτείες που επέλεξαν να επεκτείνουν την κάλυψη, πολλοί εργαζόμενοι ενήλικες
χαμηλού εισοδήματος απέκτησαν πρόσβαση σε ασφάλιση για πρώτη φορά. Αυτή η
επέκταση, όπως επισημαίνει η Donohue, αποτέλεσε έναν από τους βασικούς
παράγοντες βελτίωσης της κάλυψης σε εθνικό επίπεδο.
«Οι αντιλήψεις για το Medicaid είναι ίσως
ατυχείς και αβάσιμες»
Το
Medicaid αντιμετωπίζει ορισμένες συχνές επικρίσεις: οι αμοιβές που προσφέρει
είναι χαμηλές, συνοδεύεται από κοινωνικό στίγμα και —ιδιαίτερα το τελευταίο
διάστημα— έχει βρεθεί στο επίκεντρο κατηγοριών για απάτη. Η Donohue υποστηρίζει
ότι, αν και τα προβλήματα που αφορούν τις πληρωμές και την πρόσβαση είναι
πραγματικά, πολλές πολιτείες έχουν καταβάλει προσπάθειες για τη βελτίωση των
αποζημιώσεων και την ενίσχυση της πρόσβασης στο πρόγραμμα. Τονίζει επίσης ότι
το στίγμα που περιβάλλει το Medicaid είναι αβάσιμο. Το στίγμα αυτό είναι τόσο
έντονο, ώστε πολλές πολιτείες έχουν μετονομάσει τα προγράμματα Medicaid που
διαθέτουν. Για παράδειγμα, στην Οκλαχόμα το πρόγραμμα ονομάζεται SoonerCare και
στη Μασαχουσέτη MassHealth. Ωστόσο, αυτές οι αλλαγές ονομασίας ενδέχεται να
έχουν ως αποτέλεσμα πολλοί δικαιούχοι να μην γνωρίζουν ότι είναι ενταγμένοι στο
Medicaid και ότι οι αλλαγές που απορρέουν από τον νόμο OBBBA μπορεί να
επηρεάσουν την κάλυψή τους. Επιπλέον, σχεδόν όλα τα προγράμματα ασφάλισης
υγείας στις ΗΠΑ επιδοτούνται με κάποιον τρόπο, συμπεριλαμβανομένων των
φορολογικών ελαφρύνσεων ύψους άνω των 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως που
παρέχει η αμερικανική κυβέρνηση για την ασφάλιση που χορηγείται μέσω εργοδοτών.5
Σε αντίθεση με την πρόσφατη ειδησεογραφία που υποδηλώνει ότι η απάτη στο
Medicaid διαπράττεται από τους δικαιούχους, στην πραγματικότητα είναι
πιθανότερο η απάτη να διαπράττεται από επαγγελματίες υγείας και οργανισμούς
παροχής υπηρεσιών υγείας που λαμβάνουν αποζημιώσεις από το Medicaid. Η Donohue
σημείωσε επίσης ότι οι κρατικές υπηρεσίες αφιερώνουν σημαντικούς πόρους στον
εντοπισμό και την αντιμετώπιση της απάτης, καθώς και ότι τα προβλήματα
σπατάλης, απάτης και κατάχρησης δεν είναι ούτε αποκλειστικά ούτε συχνότερα στο
Medicaid σε σύγκριση με άλλα προγράμματα.
«Εκατομμύρια άνθρωποι θα χάσουν την κάλυψη
του Medicaid»
Ο νόμος OBBBA επιβάλλει διάφορες αλλαγές στο Medicaid, συμπεριλαμβανομένων σημαντικών αυξήσεων στον όγκο των γραφειοκρατικών διαδικασιών που απαιτούνται από τους δικαιούχους. Για παράδειγμα, ο νόμος θεσπίζει νέες απαιτήσεις συμμετοχής στην κοινότητα ή απασχόλησης, οι οποίες πρέπει να επαληθεύονται ανά εξάμηνο· αυτό είναι πιθανό να οδηγήσει σε απώλεια της κάλυψης για άτομα που είναι επιλέξιμα, λόγω του διοικητικού φόρτου. Συνολικά, το ακομμάτιστο Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου (Congressional Budget Office) εκτιμά ότι ο OBBBA θα οδηγήσει σε μείωση κατά 10,5 εκατομμύρια του αριθμού των ατόμων που λαμβάνουν κάλυψη έως το 2034· η πλειονότητα αυτών θα ήταν θεωρητικά επιλέξιμη, αλλά δεν θα μπορούσε να ολοκληρώσει τις απαιτούμενες γραφειοκρατικές διαδικασίες.6
Ο νόμος εισάγει επίσης τη συμμετοχή στο κόστος, περιορίζει τη φορολογία για διάφορους οργανισμούς υγειονομικής περίθαλψης (η φορολόγηση ποικίλλει ανά πολιτεία) και θέτει ανώτατα όρια στις πληρωμές που κατευθύνονται από τις πολιτείες. Συνδυαστικά, αυτά τα μέτρα ενδέχεται να αναγκάσουν τις πολιτείες να εξετάσουν το ενδεχόμενο μείωσης της κάλυψης και των ποσοστών αποζημίωσης, θέτοντας σε κίνδυνο οργανισμούς υγειονομικής περίθαλψης που λειτουργούν ήδη με περιορισμένα περιθώρια βιωσιμότητας.
Το Medicaid δεν είναι ένα πρόγραμμα που αφορά «κάποιον άλλον». Αποτελεί πηγή υγείας και οικονομικής ασφάλειας που επηρεάζει οικογένειες σε βάθος γενεών. Είτε πρόκειται για κάλυψη κατά την παιδική ηλικία, για περιπτώσεις αναπηρίας, εγκυμοσύνης ή μακροχρόνιας φροντίδας, πολλοί κάτοικοι των ΗΠΑ ενδέχεται να βασιστούν σε αυτό κάποια στιγμή στη ζωή τους.
Αναφορές
1.
2.
3.
American Hospital Association.
Fact sheet: Medicaid. March 2026. Accessed July 31, 2026. https://www.aha.org/fact-sheets/2026-03-02-fact-sheet-medicaid
4.
Cervantes S, Tolbert
J. Medicaid workers
and job-based insurance: who is offered, eligible, and enrolled? KFF. March 5,
2026. Accessed July 31, 2026. https://www.kff.org/medicaid/medicaid-workers-and-job-based-insurance-who-is-offered-eligible-and-enrolled/
5.
Tax Policy Center. Which tax
provisions subsidize the cost of health care? Updated January 2024. Accessed
July 31, 2026. https://taxpolicycenter.org/briefing-book/what-tax-provisions-subsidize-cost-health-care
6.
Congressional Budget Office.
Re: information concerning Medicaid-related provisions in Title IV of HR 1.
June 24, 2025. Accessed July 31, 2026. https://www.cbo.gov/system/files/2025-06/Arrington-Guthrie-Letter-Medicaid.pdf
