Πέρασαν στο Πανεπιστήμιο αλλά δεν τους αφήνουν να μπουν !

Υπάρχουν ειδήσεις που δεν πρέπει να περνούν... Ιδού μία τέτοια.

Στο Πανεπιστήμιο Πατρών, 372 νέοι και νέες που πέτυχαν στις Πανελλαδικές του 2026 δεν ολοκλήρωσαν την εγγραφή τους. Και δεν μιλάμε μόνο για σχολές που δυσκολεύονται να προσελκύσουν φοιτητές. Εννέα είχαν πετύχει στην Ιατρική. Άλλοι σε υψηλόβαθμα πολυτεχνικά τμήματα. 

Δεν απέτυχαν στις Πανελλαδικές. Απέτυχε η κοινωνία να τους εξασφαλίσει τη δυνατότητα να σπουδάσουν.

Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών συνδέει το φαινόμενο με περισσότερους παράγοντες, μεταξύ των οποίων το κόστος στέγασης και μετακίνησης και οι οικονομικές δυσκολίες των οικογενειών.

Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: η φοίτηση σε μια άλλη πόλη σημαίνει, για πολλές οικογένειες, τη δημιουργία ενός δεύτερου νοικοκυριού. Ενοίκιο, Ρεύμα, Φαγητό, Μετακινήσεις, Βιβλία, Ταξίδι για να επιστρέφει το παιδί στο σπίτι.

Και όλα αυτά πάνω στο ήδη υπάρχον οικογενειακό κόστος ζωής.

Ο ίδιος ο πρύτανης αναφέρει ότι τα φοιτητικά ενοίκια στην Πάτρα ξεπερνούν τα 500 ευρώ και ότι το συνολικό μηνιαίο κόστος μπορεί να προσεγγίσει τα 1.000 ευρώ.

Εδώ βρίσκεται το πραγματικό σκάνδαλο. Λέμε στα παιδιά:

«Διάβασε. Πέτυχε. Μπες στο Πανεπιστήμιο. Σπούδασε. Προχώρα.»

Και όταν το παιδί κάνει ακριβώς αυτό, έρχεται η πραγματικότητα:

«Ωραία. Τώρα βρες 800 ή 1.000 ευρώ τον μήνα.»

Και αν η οικογένεια δεν τα έχει;

Η θέση στο Πανεπιστήμιο υπάρχει. Το παιδί όμως όχι.

Αυτό δεν είναι δωρεάν παιδεία.  Η

δωρεάν παιδεία δεν μπορεί να σημαίνει μόνο ότι δεν πληρώνεις δίδακτρα (αν και αυτά μπαίνουν σιγά-σιγά από το παράθυρο).

Πρέπει να σημαίνει ότι ο νέος άνθρωπος έχει πραγματική δυνατότητα να παρακολουθήσει, να στεγαστεί, να σιτιστεί και να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Διαφορετικά δημιουργούμε ένα καινούργιο, ταξικό φίλτρο:

•Οι Πανελλαδικές αποφασίζουν ποιος μπορεί να μπει. 

•Το οικογενειακό εισόδημα αποφασίζει ποιος τελικά θα πάει.

Φυσικά, αυτό δεν είναι μόνον πρόβλημα της Πάτρας. Δεν γνωρίζουμε ακόμη την πλήρη εικόνα των άλλων περιφερειακών πανεπιστημίων… Όμως το πρόβλημα είναι πανελλαδικό ως προς τις συνθήκες που το παράγουν.

Ο ΟΟΣΑ καταγράφει ότι περίπου 70% των νέων 18–24 ετών στην Ελλάδα ανησυχούν για την εξασφάλιση επαρκούς στέγης, ενώ οι νέοι 18–29 ετών δαπανούν κατά μέσο όρο πάνω από 60% του εισοδήματός τους για κατοικία.

Και η χώρα έχει ήδη ένα τεράστιο πρόβλημα δημογραφικής συρρίκνωσης.

Άρα τι κάνουμε;

Διώχνουμε από τα περιφερειακά πανεπιστήμια τα παιδιά που θα μπορούσαν αύριο να γίνουν γιατροί, μηχανικοί, επιστήμονες, εκπαιδευτικοί;

Πρόκειται για ένα 'αριστούργημα' οργανωμένης ταξικής πολιτικής: Κυνηγητό της δημόσιας κρατικής Παιδείας με κάθε τρόπο και προώθηση της Ιδιωτικής με απίστευτη πρεμούρα, που επέβαλλε την ανωτατοποίηση κολλεγίων πριν ακόμα πέσει και ο φερεντζές, δηλαδή η κατάργηση του άρθρου 16 του Συντάγματος.

Ιδού, γιατί φεύγουν οι νέοι στο εξωτερικό. Γιατί δεν κάνουν οικογένεια. Γιατί καθυστερούν να αυτονομηθούν. Γιατί το δημογραφικό χειροτερεύει. Γιατί η χώρα γερνάει.

Δεν είναι διαφορετικά προβλήματα. Είναι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας.

Το κράτος δεν μπορεί να μετράει μόνον τις θέσεις των εισακτέων

«Τόσες χιλιάδες θέσεις στα Πανεπιστήμια.»

Πόσοι μπορούν πραγματικά να τις αξιοποιήσουν;  Πόσοι μπορούν να νοικιάσουν σπίτι; Πόσοι έχουν πρόσβαση σε φοιτητική εστία;

Πόσοι μπορούν να τραφούν αξιοπρεπώς; Πόσοι αναγκάζονται να δουλεύουν παράλληλα; Πόσοι εγκαταλείπουν; Πόσοι δεν εγγράφονται καν;

Αυτοί είναι οι πραγματικοί δείκτες της πρόσβασης στην Παιδεία.

Ο ΟΟΣΑ αναφέρει ότι περίπου 450.000 φοιτητές είναι δυνητικά δικαιούχοι στέγασης, ενώ οι δωρεάν φοιτητικές εστίες παρέχουν περίπου 13.000 κλίνες πανελλαδικά.

Η απόσταση ανάμεσα στις ανάγκες και στις διαθέσιμες υποδομές είναι από μόνη της πολιτικό μήνυμα.

‘Ενας νέος, που πέρασε Ιατρική δεν είναι ‘χαμένη θέση’… Είναι ένας άνθρωπος. Ένα παιδί που διάβασε χρόνια. Μια οικογένεια που πιθανότατα έκανε θυσίες.

Ένας νέος άνθρωπος που, αν είχε τις οικονομικές προϋποθέσεις, θα μπορούσε σε λίγα χρόνια να προσφέρει στην κοινωνία ως γιατρός.

Τώρα η θέση του μένει κενή. Όχι επειδή δεν είχε τα μόρια…  Δεν έχει την οικονομική δυνατότητα.

Αν αυτή η εικόνα γενικευτεί, δεν θα έχουμε απλώς πρόβλημα Πανεπιστημίων. Θα έχουμε πρόβλημα παραγωγής επιστημόνων, στελέχωσης της χώρας, κοινωνικής κινητικότητας και δημογραφικού μέλλοντος.  

Όλα αυτά θα ενδιέφεραν μία κοινωνία που ενδιαφέρονταν πραγματικά για τις ανάγκες των μελών της σε συνδυασμό με τις ανάγκες του συνόλου… 

Δεν αφορούν καθόλου την κοινωνία του ανταγωνισμού, της αλληλοεξόντωσης, της παγερής αδιαφορίας για τον διπλανό… Την κοινωνία που αφήνεται μετά πολλών επαίνων στην αγκαλιά των νόμων της ελεύθερης αγοράς, της προσφοράς και της ζήτησης… Οι άνθρωποι σαν μονάδες οικονομικών δεικτών…

Με αυτούς τους νόμους και τους αντίστοιχους πολιτικούς θεσμούς βρεθήκαμε παγιδευμένοι στην μέγγενη των μνημονίων, στο ομιχλώδες τοπίο της σημερινής και μελλοντικής ανασφάλειας, της μαζικής μετανάστευσης του καλύτερου δυναμικού του τόπου, της κλιμακούμενης βίας στην καθημερινότητα, των θλιβερών προβλέψεων… Με οδηγό τους νεοφιλελεύθερους εκσυγχρονισμούς πιάσαμε πάτο…

Το κακό για μας και φυσικά το καλό γι’ αυτούς είναι πως γενικά δεν παίρνουμε χαμπάρι… Πονάμε ειδικά και μεμονωμένα. Αντιδρούμε ασύνταχτα και ασυντόνιστα.