Αυτό το σημείωμα δεν γράφεται για να τιμήσει το
συγγραφικό έργο του Διονύση Χαριτόπουλου… Γιατί υπάρχουν ειδικότεροι, που έχουν
κιόλας μιλήσει γι’ αυτό…
Το έργο του: ’Αρης ο αρχηγός των ατάκτων’
κατέχει πρυτανεύουσα θέση στην βιβλιογραφία την σχετική με τον μεγάλο αγωνιστή…
Για να πούμε, όμως την αλήθεια, το πρώτο του έργο, που διαβάσαμε ήταν το: τη νύχτα που έφυγε ο Μπούκοβι.
Πρόκειται για μία
αριστουργηματική απόδοση της κοινωνικής ατμόσφαιρας στον ευρύτερο Πειραιά. Τα
Μανιάτικα, τα Ταμπούρια, τα Καμίνια, η Φρεατίδα, ο Άγιος Διονύσιος, η Τρούμπα,
η Καστέλα, ο ΟΛΠ, οι λιμενεργάτες υπάρχουν όλα στα διηγήματα του βιβλίου. Και ταυτόχρονα
υπάρχει πίσω και πλάι απ΄όλα ο Ολυμπιακός. Πάθος και καημός… Σιδέρης και
Μπούκοβι…
Ο ‘πατέρας’, που ήλθε μετά τα 6 στείρα χρόνια για να ξαναδώσει στην
ομάδα την αίγλη της… Και το σπουδαιότερο: ΔΕΝ υπόγραψε υποταγή στους συνταγματαρχαίους,
που του ζητούσαν να αποκηρύξει το καθεστώς στην πατρίδα του… Ο Μάρτον έμεινε
αταλάντευτος και γι’ αυτό υποχρεώθηκε να φύγει ρίχνοντας σε πένθος τους οπαδούς
του Θρύλου…
Όλα αυτά υπάρχουν χωρίς να πολυφαίνονται. Με τον
μοναδικό τρόπο γραφής του Διονύση, που γεμίζει το κείμενο του με ολόκληρους
διαλόγους περιορίζοντας στο ελάχιστο την δική του περιγραφή… Οι ήρωες περνάνε ατόφιοι και με την λιγότερη δυνατή επεξεργασία…
Αυτή είναι μία εξαιρετική και σπάνια αρετή της γραφής
του Διονύση σε όλα του τα έργα…
Όμως το κείμενο δεν γράφτηκε γι’ αυτό. Εκείνο, το εντυπωσιακό, που θέλει η γραφή αυτή να μνημονεύσει ήταν η φυσική, η ανεπιτήδευτη σεμνότητα του Διονύση…
Τον θυμάμαι στις τελευταίες στιγμές του
Βασίλη Ραφαηλίδη σε μια γωνιά έξω από την ΜΕΘ του Ερυθρού να περιμένει χωρίς να
ζητάει… Διάφοροι επώνυμοι είχαν προστρέξει για να πάρουν μέρος από την αχλή,
που περιέβαλλε τον Βασίλη. Φιγουράριζαν συζητώντας φωναχτά ή περιφέροντας την κατά
κανόνα επιτηδευμένη θλίψη τους για να δηλώσουν την στενή σχέση τους με τον
άρρωστο…
Τον πλησίασα γιατί κατάλαβα, πως αυτό που περίμενε και δεν το ζητούσε
ήταν να δει τον φίλο του για λίγο…
Διονύση θέλεις να δεις τον Βασίλη; Τον ρώτησα. Μάλιστα, μου απάντησε… Τον πήρα μαζί και πήγαμε στο κρεβάτι του Βασίλη, που ήταν αρκετά βυθισμένος… Τον κοίταζε χωρίς να μιλάει…
Ο Βασίλης βγήκε για μία στιγμή από τον λήθαργο και μας έκανε
και καλαμπούρι… Καλώς τους Ολυμπιακούς είπε και άφησε ένα αχνό χαμόγελο…
Ο Διονύσης του έσφιξε το χέρι και φύγαμε…
Ο Διονύσης πέρασε την Αχερουσία, όπως θα κάνουμε όλοι
τηρώντας έναν αυστηρό κανόνα, που δεν έχει καμία εξαίρεση… Το καλό είναι, πως η
διέλευση από τον Αχέροντα δεν εμποδίζει την μνήμη των άλλων να κρατούν, να αξιολογούν
και να τιμούν ανάλογα…
Αυτή είναι η αθανασία, που ανήκει και στον Διονύση
Χαριτόπουλο…
