Όταν η προειδοποίηση γίνεται μέρος της φρίκης
Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα ξεπερνά
ακόμη και τις πιο σκοτεινές περιγραφές της. Όχι επειδή η βία είναι κάτι
καινούργιο, αλλά επειδή επινοούνται τρόποι να περιβληθεί με το προσωπείο της
ανθρωπιάς.
Πρόσφατο δημοσίευμα της αραβικής εφημερίδας Asharq
Al-Awsat, που αναπαράχθηκε και από ισραηλινά μέσα, περιγράφει μια τέτοια
περίπτωση στη Χαν Γιουνίς της Γάζας.
Ο Μοχάμαντ αλ-Μπαγιούκ, σύμφωνα με το
δημοσίευμα, δέχθηκε τηλεφώνημα από Ισραηλινούς αξιωματούχους ασφαλείας πριν από
την επίθεση εναντίον του. Το μήνυμα φέρεται να ήταν σαφές: μπορούσε να
παραμείνει με την οικογένειά του, διακινδυνεύοντας να σκοτωθούν όλοι, ή να
απομακρυνθεί και να αποτελέσει μόνος του τον στόχο της επίθεσης.
Ο Αλ-Μπαγιούκ ανέβηκε στην ταράτσα. Εκεί
σκοτώθηκε από ισραηλινό πλήγμα. Η θεία του, που προσπάθησε να τον συγκρατήσει,
τραυματίστηκε σοβαρά.
Η ισραηλινή στρατιωτική πρακτική των
προειδοποιήσεων πριν από βομβαρδισμούς παρουσιάζεται συχνά ως μέτρο προστασίας
των αμάχων. Λες και η προειδοποίηση είναι η μαγική λέξη που εξαγνίζει μια
επίθεση ενώ δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα διάτρητο άλλοθι.
Η Επιτροπή Έρευνας του ΟΗΕ, εξετάζοντας τις
ισραηλινές προειδοποιήσεις και την πρακτική των λεγόμενων «χτυπημάτων στην
οροφή» (roof knocking), είχε ήδη επισημάνει ότι η μέθοδος δεν αποτελεί
αποτελεσματική προειδοποίηση όταν προκαλεί σύγχυση και δεν αφήνει επαρκή χρόνο
διαφυγής. Τόνισε επίσης ότι ακόμη και μια αποτελεσματική προειδοποίηση δεν
απαλλάσσει τον επιτιθέμενο από την υποχρέωση να διακρίνει τους στρατιωτικούς
στόχους από τους αμάχους και να τηρεί την αρχή της αναλογικότητας.
Στην περίπτωση που περιγράφει η Asharq
Al-Awsat, η προειδοποίηση αποκτά μια ακόμη πιο ανατριχιαστική διάσταση: δεν
καλείται ο άνθρωπος να σωθεί. Καλείται να επιλέξει τον τρόπο με τον οποίο θα
πεθάνει, προσπαθώντας να σώσει τους συγγενείς του.
Δεν πρόκειται, δηλαδή για ανθρωπιστική
μέριμνα. Πρόκειται για εξαναγκασμό υπό την απειλή θανάτου.
Όλα αυτά συμβαίνουν μέσα σε μια Γάζα που έχει
υποστεί καταστροφή ασύλληπτης έκτασης.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που μετέδιδε η
παλαιστινιακή WAFA στις 26 Οκτωβρίου 2026, οι νεκροί είχαν φτάσει τους 74.555
και οι τραυματίες τους 175.727. Πίσω από αυτούς τους αριθμούς βρίσκονται
οικογένειες που χάθηκαν, παιδιά που έμειναν χωρίς γονείς, άνθρωποι που
ακρωτηριάστηκαν, σπίτια και υποδομές που ισοπεδώθηκαν. Και οι αριθμοί αυτοί δεν
αποτυπώνουν πλήρως όσους εξακολουθούν να βρίσκονται κάτω από τα ερείπια ή δεν
έχουν καταγραφεί.
Ο ΟΗΕ, οι υπηρεσίες ανθρωπιστικής βοήθειας
και οι διεθνείς οργανώσεις έχουν επανειλημμένα καταγγείλει τις επιπτώσεις των
στρατιωτικών επιχειρήσεων στον άμαχο πληθυσμό, τις αναγκαστικές εκτοπίσεις, την
καταστροφή κατοικιών και την παρεμπόδιση της ανθρωπιστικής βοήθειας.
Η ανθρωπιστική προστασία δεν είναι ένα
τηλεφώνημα πριν από τον βομβαρδισμό. Απαιτεί να μην αποτελεί ο άμαχος πληθυσμός
το τίμημα μιας στρατιωτικής επιχείρησης.
Ακόμη και αν κάποιος αποδεχθεί την ισραηλινή
επιχειρηματολογία ότι οι επιχειρήσεις αποσκοπούν στην εξουδετέρωση στελεχών της
Χαμάς, παραμένει ένα τεράστιο ερώτημα: ποιο είναι το στρατιωτικό και πολιτικό
αποτέλεσμα αυτής της μεθόδου;
Η εξόντωση προσώπων δεν εξαφανίζει τις αιτίες
μιας σύγκρουσης. Οι βομβαρδισμοί δεν δημιουργούν ασφάλεια για τους πληθυσμούς.
Η καταστροφή μιας κοινωνίας δεν αποτελεί σχέδιο ειρήνης.
Βέβαια, η υπόθεση ‘ειρήνη’ καθόλου δεν
ενδιαφέρει την επίσημη πολιτική του Ισραήλ. Επιδίωξή της είναι ο με κάθε τρόπο μεγαλύτερος
δυνατός αφανισμός των Παλαιστινίων… Γιατί αυτό μεταφράζεται σε μεγαλύτερη
αρπαγή εδαφών.
Αυτό το σχέδιο υλοποιείται με ‘συνέπεια’ από
το 1948 και δεν έχει ορατό τέλος στις Σιωνιστικές φιλοδοξίες. Το γνωρίζουν καλά
οι Ιμπεριαλιστές, που συμπαραστέκονται στα πολιτικά επιτελεία του Τελ Αβίβ, που
σιωπούν προκλητικά μπροστά στην γενοκτονία και επικαλούνται ανενδοίαστα το
δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ.
Ίσως το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο η ίδια
η πρωτοφανέρωτη βία. Είναι η προσπάθεια να αποκτήσει η βία μια γραφειοκρατική,
τεχνική, σχεδόν πολιτισμένη εμφάνιση.
Ένα τηλεφώνημα. Μια προειδοποίηση. Μια
επιλογή. Μια «στοχευμένη επιχείρηση».
Πίσω από αυτές τις λέξεις μπορεί να κρύβεται
ένας άνθρωπος που ανεβαίνει στην ταράτσα γνωρίζοντας ότι πηγαίνει προς τον
θάνατο, μια θεία που προσπαθεί να τον σταματήσει, μια οικογένεια που περιμένει
να μάθει αν θα ξαναδεί τον δικό της άνθρωπο.
Αυτός είναι ο εκφυλισμός του ανθρωπισμού: να
μετατρέπεται η προστασία της ανθρώπινης ζωής σε επικοινωνιακή τεχνική, η
προειδοποίηση σε μέθοδο εξαναγκασμού και η εκτέλεση σε δήθεν ανθρωπιστική
επιλογή.
Δεν είναι απλώς επιστροφή στη βαρβαρότητα.
Είναι η βαρβαρότητα που προσπαθεί να εμφανιστεί ως πολιτισμός.
κάποιοι λίγοι στίχοι... 
