Χρειάστηκαν τόσα χρόνια αντιπαραθέσεων, αντιδικιών, καταγγελιών ένθεν κακείθεν για να βρεθεί επιτέλους εν σωτηρίω έτη 2026 ένας άξιος Ιταλός αρχαιολόγος, που το ξεκαθάρισε το ζήτημα ορθά-κοφτά: Τα γλυπτά ανήκουν κεκεί, που ήδη βρίσκονται, δηλαδή στο Βρετανικό Μουσείο!!! Ιδού ένας λαμπρός Ιταλός επιστήμονας, ο Μάριο Τραμπούκο ντελα Τορέτα, που βάζει τα πράγματα στην θέση τους… Ας προσπαθήσουμε να συνοψίσουμε τις ατράνταχτα τεκμηριωμένες θέσεις του: ● Ο Παρθενώνας έχει υπερεκτιμηθεί στην Ευρώπη υπερβολικά. Ένα τοπικό οικοδόμημα ήταν, πιθανότατα ούτε καν ναός!!! Χτίστηκε με λεφτά των συμμάχων της Αθήνας… Κάτι σαν να έφτιαχνε ο Τραμπ την αίθουσα χορού στον Λευκό Οίκο με λεφτά των ΝΑΤΟ… Αν είναι δυνατόν… Αυτό είναι το πρώτο τρανταχτό επιχείρημα, που τεκμηριώνει γιατί τα γλυπτά πρέπει να παραμείνουν στον Βρετανικό Μουσείο… ● Ο Έλγιν δεν τα έκλεψε… A πλά εφάρμοσε το Οθωμανικό δίκαιο της εποχής… Ελαβε ‘κανονική’ άδεια από τις Οθωμανικές αρχές!!! Είναι φανερό, πως ο Ιταλός ‘επιστήμονας΄ έχ...
...στη γη των Φαιάκων.
Εποχή που αναδεικνύει όλες τις ομορφιές της. Αλλά και τις ασχήμιες της.
Όχι δικές της... Δικές μας. Δικό μας έργο. Ή καλύτερα αυτών που εξουσιάζουν τον τόπο. Για χρόνια πολλά. Τόσα όσα χρειάστηκαν για να ολοκληρώσουν το ανοσιούργημά τους.
Που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά, γιατί η φαιακία γη διαθέτει την μοναδική ικανότητα να αποσβένει τις αθλιότητες των ανθρώπων.
Παραμένουν φωναχτές οι παρεμβάσεις στο οικιστικό περιβάλλον. Κακοποιητικές στο μέγιστο βαθμό. Για την παράδοση την ιστορία αλλά και τη σημερινή εικόνα. Τα ερείπια σημαντικών χώρων και σπουδαίων αρχιτεκτονημάτων παραμένουν γκρέμια.
Πώς να σωθούν άλλωστε, όταν απέναντί τους έχουν την κακαισθησία πολλών. Την αδιαφορία πολλών. Τις τρικλοποδιές αρμοδίων, γραφειοκρατίας και πολιτείας.
Η πόλη χάνει αργά και σταθερά την ιστορική και αρχιτεκτονική της φυσιογνωμία. Οι ρυθμοί βέβαια υπερβαίνουν τους ανθρώπινους. Έτσι, η οποία προειδοποίηση μοιάζει γκρίνια και μεμψιμοιρία.
Εξάλλου είναι τόσα πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν, ώστε το μέγα κόστος οποιασδήποτε παρέμβασης αποτελεί το άλλοθι της αποφυγής.
Ο τόπος χρειάζεται μία στροφή 180° στην νοοτροπία εξουσιαστών και εξουσιαζόμενων. Δύσκολα πράγματα. Μάλλον απίθανα ή καλύτερα αδύνατα.
Χρειάστηκαν περίπου 20 λεπτά για να φτάσουμε από το λιμάνι στο πλατύ καντούνι. Διαδρομή σαφώς μικρότερη των 2 χιλιομέτρων. Απίστευτο κυκλοφοριακό χάος. Η λύση απλή και καθιερωμένη για πόλεις με ιστορικό κέντρο: αποκλεισμός της ευρείας κυκλοφορίας, περιφερειακοί επαρκείς χώροι σταθμευσης, εύκολη και συχνή μεταφορά με δημόσια μέσα συγκοινωνιών από την περιφέρεια προς το κέντρο. Θα το τολμήσουν κάποτε;
Οι υποσχέσεις κρατούν δεκαετίες! Όπως και η σχετική ανδράνεια.
Τουλάχιστον λίγο νοικοκυριό, λίγη τάξη στην κυκλοφορία, επίλυση του προβλήματος του νερού. Βασικές προϋποθέσεις μιας βασικής ποιότητας ζωής.
Δύσκολα θα διεκδικηθούν αποφασιστικά όταν το ενδιαφέρον εστιάζεται αποκλειστικά στον προσπορισμό εσόδων με όποιο τίμημα.
Όμως φτάσαμε.
Έχουμε να θυμηθούμε, έχουμε να γκρινιάξουμε όπως το κάναμε κιόλας, έχουμε να διεκδικήσουμε και να ελπίζουμε...