Από τα πιο ταιριαστά κείμενα για την ημέρα, το έργο του Κώστα Βάρναλη , που υπερβαίνει δογματικά θεολογικά ζητήματα και στέκεται με σεβασμό μπροστά στην υπέρτατη μάνα… Αυτήν, που συμβολίζει την κάθε μάνα, που το παιδί της επέλεξε συνειδητά τον δρόμο του μαρτυρίου και του πόνου αντί της προσαρμογής και του συμβιβασμού… Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1922 στην Αλεξάνδρεια, μέρος της συλλογής ‘Το φως που καίει’ με το ψευδώνυμο: Δήμος Τανάλιας Πάντα θυμόμαστε τον λόγο του ποιητή αυτές τις μέρες κι με αυτόν τιμάμε την ουσία των ημερών: Τα Πάθη και την αισιοδοξία της ανάστασης...
Διαβάζουμε στο διαδίκτυο πως Ελληναράς, προφανώς, σωστός πατριώτης είχε προσλάβει μετανάστη ως εργάτη στο συνεργείο… Τον είχε, λοιπόν στην επιχείρηση για να δουλεύει 12 με 15 ώρες την ημέρα.
Ο θρασύτατος, όμως μετανάστης, αντί να είναι ευγνώμονας για την πρόσληψη, ήθελε και να πληρώνεται κιόλας για την εργασία, που πρόσφερε…
Μπροστά σ’ αυτή την ξεδιαντροπιά σπάσανε τα νεύρα του αφεντικού και τί να κάνει… Του έριξε ένα καλό μπερντάκι του αλήτη του μετανάστη και στην συνέχει τον χτύπησε με το αυτοκίνητό του…
Ο μετανάστης βρέθηκε στο Νοσοκομείο της Βούλας για τα …περαιτέρω… Αλλά αντί να τελειώσουν όλα εδώ, υπάρχουν κάτι ανθέλληνες κω@@παιδα, που ζητάνε την τιμωρία του αφεντικού…
Δεν πάμε καλά μου φαίνεται… Καθόλου καλά… Αντί να φάει ο μετανάστης ένα σουτ και να βρεθεί από εκεί που ήρθε, το περιποιόμαστε στο Νοσοκομείο και ο συμπατριώτης μας κινδυνεύει με δικαστικές ταλαιπωρίες…
Ας το προσέξουν το περιστατικό οι υγιείς δυνάμεις του τόπου (Ελληνική λύση, Νίκη, Σπαρτιάτες, Φωνή λογικής, κάμποσοι από την ΝΔ κ.λ.π.). Ολοι πλάι στον άξιο συμπατριώτη μας…
Σχόλια