Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου, όταν η ανθρωπότητα μάζευε τα κομμάτια της, η κατασκευή σχολείων και η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση παιδιών σε αυτά ήταν μία από τις πιο σημαντικές ελπίδες για πρόοδό… Σήμερα, 80 χρόνια μετά, οι αριθμοί της παγκόσμιας κοινότητας για την διατάραξη ή και την πλήρη στέρηση παιδιών και εφήβων από την βασική εκπαίδευση σχεδόν τρομάζει… Το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση σε Ζώνες Κρίσης, υπολογίζει πως περίπου 258 εκατομμύρια παιδιά δεν δέχονται κανονικές υπηρεσίες εκπαίδευσης… Ανάμεσά τους 93 εκατομμύρια, λίγο πάνω από το 1/3 στερείται κάθε επαφής με βασική σχολική παιδεία. Υπάρχουν ακόμη χειρότερα: Οι αριθμοί διογκώνονται εκπληκτικά τον τελευταίο καιρό. Μέσα στους τελευταίους 18 μήνες ο αριθμός της παγκόσμιας ντροπής αυξήθηκε κατά 21 εκατομμύρια… Γενικά, συρράξεις, εκτοπισμοί, κλιματικά σοκ και παρατεινόμενες κοινωνικο-οικονομικές κρίσεις είναι το περιβάλλον της αποκοπής των νέων από το σχολείο στις κρίσιμες ηλικίες. Χαρακτηρ...
Ένα κορίτσι κατανάλωσε αλκοόλ, που προμηθεύτηκε σε
κεντρικό μπαρ στο Γκάζι… Σε λίγο έπεσε κάτω… Πρόλαβε να πει: Σας αγαπώ όλους…
Δεν πρόλαβαν να την σώσουν… Τριακόσιοι πενήντα νέοι έχουν μέχρι τώρα προσφύγει στα
επείγοντα νοσοκομείων την τρέχουσα χρονιά σε κατάσταση βαριάς αλκοολικής
δηλητηρίασης…
Κατά τα άλλα, όμως όλα καλά…
Σε τέτοια ηλικία περίπου 57 άνθρωποι ταξίδευαν με το
τραίνο στην μοναδική σιδηροδρομική γραμμή της χώρας: Αθήνα-Θεσσαλονίκη… Δεν έφτασαν
ποτέ… Αλλοι κάηκαν… Άλλοι εξαχνώθηκαν… Σε άλλους εξαφανίστηκε το Οξυγόνο από το
εισπνεόμενο μίγμα αέρα… Δύο χρόνια μετά στην ίδια μοναδική γραμμή της χώρας συμβαίνει
περίπου καθημερινά ένα ατύχημα. Κανείς, όμως δεν παραιτείται… Κανείς δεν
ντρέπεται…
Όμως, κατά τα άλλα πάμε καλά…
Με τέτοιες σιδηροδρομικές συγκοινωνίες εδώ και αρκετές
δεκαετίες φτιάξαμε την κατάλληλη κουλτούρα και δεν παρατάμε το ΙΧ μας ούτε
μέχρι το περίπτερο… Ετσι, και μπούμε μέσα, του κόσμου είμαστε βασιλιάδες κι
αυτοκράτορες… Και …όποιον πάρει ο χάρος… Έναν-δύο-τρείς… Αγριες δολοφονίες πάνω
στην άσφαλτο, που δεν διδάσκουν κανέναν…
Κατά τα άλλα όμως τέλεια.
Αυτοκινητάρες και μηχανάρες να σου φύγει ο …τάκος. Με
αυτά πάμε παντού σαν τους Κολοκοτρωναίους. Κι’ ας καταναλώνουμε 1.5 – 2 ώρες
την ημέρα σε μετακίνηση από και προς τον τόπο δουλειάς… Για εμάς όλα καλά…
Τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας, όποια ‘λεβεντιά’ μάθουν από τα γεννοφάσκια
τους σε παιγνίδια ή τηλεοράσεις την εφαρμόζουν από τα 10, 11, 12 τους χρόνια…
Πρακτική εξάσκηση για αυριανούς αγώνες αλληλοεξόντωσης, όπως επιτάσσει το
σύστημα…
Κατά τα άλλα, καλά… Πολύ καλά…
Στην Αθήνα, στην Θεσσαλονίκη και τώρα πια και σε όλες τις
μεγάλες πόλεις της χώρας, το πράσινο βρίσκεται σε απόλυτη ανεπάρκεια. Θυσιάστηκε
στον βωμό του τσιμέντου, της αυθαιρεσίας και της αντιπαροχής… Δύσκολο να βρεις
περιβάλλον, που να ξεκουράζεται το σώμα και το πνεύμα σου… Στην τσίτα και
έτοιμοι για σύγκρουση.
Κατά τα άλλα όμως καλά…
Εκτός από τις μεταφορές είναι και οι όροι εργασίας που
τελευταία έχουν εκσυγχρονισθεί θεαματικά… Απολύσεις στο άψε-σβήσε και 13ωρα
δουλείας μας έχουν κάνει πρώτους σε όλη την Ευρώπη… Και σε αυτό τον κρίσιμο
τομέα, όλα καλά.
Όλα αυτά τα μικροπροβληματάκια δεν έχουν καμία αξία,
κανένα βάρος μπροστά στον μεγάλο νεοφιλελεύθερο εκσυγχρονισμό που πραγματώνεται
κάθε μέρα… Novartis,
ΟΠΕΚΕΠΕ, Τέμπη, συνακροάσεις συνθέτουν την πολιτική μας φυσιογνωμία στον δρόμο της
…’ανάπτυξης’…
Αν το σκεφτούμε καλύτερα, πιο ψύχραιμα, πιο βαθιά, ελάχιστες
αδυναμίες παρουσιάζουμε…
Κατά τα άλλα, όλα καλά!