21.4.1967. Περισσότερη μνήμη!!!

Δεν έχουμε κάτι καινούργιο να πούμε φέτος για την αποφράδα επέτειο της 21 ης του Απρίλη... Μόνο να θυμηθούμε και να θυμόμαστε συνέχεια... Κάθε χρόνος που περνάει ξεθωριάζει γεγονότα και καταστάσεις… Οι φόνοι έγιναν …θάνατοι… Τα ξερονήσια …διώξεις. Τα βασανιστήρια …πόνοι και αρθριτικά… Ακόμη και στην Κύπρο ξεχνάνε… Εκεί, που υπέφεραν στο πετσί τους τους Αττίλες, τους βιασμούς, τον ξεριζωμό, σηκώνει κεφάλι το φασιστικό φίδι με την μορφή του …πατριωτισμού. Αν είναι δυνατόν!!! Πατριωτισμός από αυτούς, που δούλεψαν μία ολόκληρη επταετία και βάλε για να ετοιμάσουν τον δρόμο στους Τούρκους εισβολείς… Δεν ήταν άφρονες, όπως συνηθίζει η νεοδεξιά να τους αποκαλεί… Ηταν συνειδητοί πράκτορες και προδότες… Αποφασισμένοι να κάνουν το θέλημα του ΝΑΤΟ προκειμένου να κάνει δικό του το νησί σαν αβύθιστο αεροπλανοφόρο στην Ανατολική Μεσόγειο.  Κέντρο ενός κύκλου, που η περιφέρειά του περνάει από όλες τις κρίσιμες περιοχές του αιώνα… Πράξη προβλεπτική των 'συμμάχων' το στήσιμο της χούντας...

Ωραίες οι γιορτές…


Κυριακή, γιορτή και σχόλη νάταν η ζωή μας όλη!!!

Αυτούς τους στίχους του Αλέκου Σακελάριου σε μουσική Γιώργου Ζαμπέτα τραγουδούσε η Αλίκη Βουγιουκλάκη… Ονειρο τρελό σε μία εποχή, που η συμμετοχή στη δουλειά ήταν μέγιστο ιδανικό. 

Και σήμερα ακόμη περισσότερο αφού ο βραχνάς της ανεργίας μετατρέπει εκατομμύρια σύγχρονων προλεταρίων σε άνεργους δούλους επιζητώντες με πάθος τα δεσμά τους… Αυτά τα δεσμά είναι και το απαραίτητο διαβατήριο της επιβίωσης… Αυτών και των δικών τους… Κι’ όταν τα δεσμά είναι εξασφαλισμένα (ποτέ δεν είναι, ιδιαίτερα σήμερα) τότε η χαρά της σχόλης γίνεται όνειρο ζωής… 

Γιορτή χωρίς υποχρεωτικό αλλά χαρούμενο ξύπνημα με τα παιδιά και τα εγγόνια ολόγυρα. Με διάθεση για παιγνίδι και βόλτα. Με το τραπέζι στολισμένο και με όλη την οικογένεια ολόγυρα…

Το πιο τρελό για να σκεφτείς είναι πως η ανθρωπότητα με το δικό της αίμα και μόχθο έχει κατακτήσει τις υλικές προϋποθέσεις να ζει σχεδόν έτσι την καθημερινότητά της. 

Εχουν περάσει κάπου τριάντα χρόνια από τότε, που ο Ignatio Ramonet τεκμηρίωνε ότι ο σύγχρονος (τότε) πολίτης θα μπορούσε να δουλεύει 16 ώρες την εβδομάδα για 22 χρόνια εργασίας και να διαθέτει το υλικό ισοδύναμο κύριας και εξοχικής κατοικίας, δύο αυτοκινήτων και ενός μικρού σκάφους… Και όλα αυτά με ΜΙΑ και ΜΟΝΟΝ προϋπόθεση: την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής.

Προφανώς αυτή η προϋπόθεση καθόλου δεν αρέσει στα αφεντικά και γι’ αυτό αγωνίζονται με νύχια και με δόντια να μείνει έξω από τις δυνατότητες των εργαζόμενων. Τους οποίους φροντίζουν με συνεχή και αδυσώπητη πλύση εγκεφάλου να κρατούν μακριά από τέτοια οράματα, επιδιώξεις και αγωνιστικές διεκδικήσεις…

Η Τεχνητή νοημοσύνη ανοίγει διάπλατες καινούργιες άγνωστες λεωφόρους ‘εύκολης’ προσέγγισης στα απαραίτητα για την επιβίωση, την ανάπτυξη αγαθά… Μία συνολική ασύλληπτη πρόοδος βρίσκεται μπροστά μας με κύριο αν όχι μοναδικό εμπόδιο την πεισματική άρνηση των ολίγων να στερηθούν τα εντελώς άδικα προνόμιά τους…

Η ιστορία, βέβαια έχει σκαμπανεβάσματα και πισωγυρίσματα αλλά τελικά μία και μόνον δυναμική κατεύθυνση: προς τα μπρος… Για την παγκόσμια γιορτή…

 

  

Ετικέτες

Εμφάνιση περισσότερων