Φ Α Ι Α Κ Ι Α

Εχουν περάσει πάνω από δύο χρόνια από τότε, που ο Alexis άφησε στα χέρια του Στέφανου τα ηνία της ...'πρώτη φορά αριστερής' αξιωματικής αντιπολίτευσης και είναι αλήθεια, πως μας πρόσφερε άφθονο γέλιο με τα καμώματα του διαδόχου του, που τον ξεπέρασε σε ιλαρότητα...  Σήμερα κοιτάζοντας τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, διακρίνεις τον ΣΥΡΙΖΑ μόλις πάνω από την ίσαλο γραμμή του 3% το δε κίνημα δημοκρατίας περί το 1%. Στο ίδιο δυσθεώρητο βάθος βρίσκεται και η Νέα αριστερά των ωψίμως ταχθέντων αριστερότερα του Alexis. Μεταξύ των χώρων υπάρχει μία εύθυμη κινητικότητα, που υπογραμμίζεται με διαγραφές ή ακόμη και διασπάσεις.   Κρίμα ... Και είναι και μεγάλα παιδιά... Πίσω από την πανθομολογούμενη διαλυτική κρίση του χώρου, που δεν θυμάται ούτε την ταυτότητά του -όπως γίνεται μετά από γερά τρακαρίσματα-  εμφανίζεται μία διάθεση ...'αυτοκριτικής'. Εντός πολλών εισαγωγικών... Κατά κανόνα πρόκειται για έναν άχρωμο, θολό, απροσδιόριστου νοήματος βερμπαλισμό... Άλλοθι για 'αριστ...