ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

Τράπεζα Αττικής, όπως Τράπεζα Κρήτης;;;

Γράφει σχετικά ο Γιώργος Δελαστίκ και αντιγράφουμε από το ΠΡΙΝ.

ΤΙ ΤΡΕΧΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΤΤΙΚΗΣ;
Είναι προφανές ότι κάτι βρόμικο συμβαίνει με την Τράπεζα Αττικής – βρόμικο τόσο στο πολιτικό όσο και φυσικά στο οικονομικό πεδίο. Γιατί, άραγε, επιχειρείται να αποδοθούν στο ΣΥΡΙΖΑ οι ευθύνες της πολιτικής που άσκησαν μέσω της Τράπεζας Αττικής – της Attica Bank, όπως τη βλέπουμε γραμμένη πλέον – οι κυβερνήσεις του Γιώργου Παπανδρέου και τωνΣαμαρά – Βενιζέλου, συμπεριλαμβανομένης βεβαίως και της κυβέρνησης τουΑλέξη Τσίπρα τον τελευταίο ενάμιση και πλέον χρόνο;
Υπάρχει ένα καθοριστικό στοιχείο που είναι άγνωστο στο ευρύ κοινό. ΟΓιάννης Γαμβρίλης υπήρξε πρόεδρος της Τράπεζας Αττικής από το Μάρτιο του 2010 μέχρι τον Ιούνιοτου 2016. Υπήρξε, δηλαδή, πρόεδρος και επί κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, οπότε και τοποθετήθηκε στη θέση αυτή, και επί κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου και επί κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ, τον τελευταίο σχεδόν ενάμιση χρόνο, αφού παραιτήθηκε μόλις προ τριμήνου. Η Τράπεζα Αττικής χαρακτηρίζεται από μία σοβαρότατη ιδιομορφία. Κύριος μέτοχός της είναι το ΤΣΜΕΔΕ, δηλαδή το ταμείο των ασφαλισμένων μηχανικών. Από το 1997, όταν το ΤΣΜΕΔΕ απέκτησε το 34% των μετοχών της Τράπεζας Αττικής, η κατάσταση μεταβλήθηκε άρδην. Το 1999, για παράδειγμα, τα γενικά διοικητικά έξοδα της Attica Bank ανέρχονταν σε μόλις 1,1 εκατομμύρια ευρώ. Επτά χρόνια αργότερα όμως, το2006, τα έξοδα είχαν απογειωθεί κατά... τριάντα (!) φορές και ανέρχονταν πλέον σε 35 εκατομμύρια ευρώ. Μόλις πέρασαν επτά ακόμη χρόνια και φτάσαμε στο 2013, παρά τις τρομερές δυσκολίες του χρηματοπιστωτικού συστήματος που είχε βυθιστεί στην κρίση, τα γενικά διοικητικά έξοδα είχαν φτάσει στα45 εκατομμύρια ευρώ.
Ο Γιάννης Γαμβρίλης παρέμεινε τόσα χρόνια πρόεδρος της Τράπεζας Αττικής γιατί ήταν ταυτόχρονα και πρόεδρος του ταμείου των μηχανικών, του ΤΣΜΕΔΕ. Οι στενότατες σχέσεις της Τράπεζας Αττικής με τους μηχανικούς και, πρωτίστως, με τις κατασκευαστικές εταιρείες ακινήτων εξηγεί εν μέρει και το γιατί τα «κόκκινα» ανοίγματα της τράπεζας έχουν εκτοξευτεί στο 58% (!) των δανείων που έχει συνολικά χορηγήσει, την ώρα που και οι τέσσερις συστημικές τράπεζες έχουν ποσοστό «κόκκινων» δανείων κάτω από 40%. Οι κατασκευαστικές εταιρείες, έχοντας μια τράπεζα «δική τους», την οποία ελέγχουν άμεσα ή έμμεσα μέσω γνωριμιών, απολύτως λογικό και αναμενόμενο ήταν να την αξιοποιήσουν προς όφελός τους, παίρνοντας δάνεια, τα οποία είτε αδυνατούσαν είτε αδιαφορούσαν να πληρώσουν, λόγω τηςκρίσης.
Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης ισχυρίστηκε σε συνέντευξή του προς τον φιλικό προς την κυβέρνηση Τσίπρα διαδικτυακό τηλεοπτικό σταθμό TVXS, ιδιοκτησίας Στ. Κούλογλου, ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, ότι «για μακρά περίοδο η Τράπεζα Αττικής λειτούργησε ως «παραμάγαζο» του ΠΑΣΟΚ αλλά και της ΝΔ». Δεν αμφισβητούμε αυτό που λέει, αλλά αν ίσχυε μόνο αυτό, η κυβέρνηση γιατί δεν προσπάθησε να αλλάξει τη διοίκηση της τράπεζας επί ενάμιση χρόνο, κάτι που έκανε μόλις προ τριμήνου; «Όπως ενημέρωσε η Τράπεζα Αττικής, το δάνειο του κ. Καλογρίτσα είναι ενήμερο και καλυμμένο. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τα δάνεια της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Ούτε κάλυψη έχουν ούτε εξυπηρετούνται. Πρέπει να διαθέτουν αρκετό θράσος για να λένε όσα λένε και να μην απαντούν για το εάν και πότε θα εξοφλήσουν τα δάνειά τους τα δύο αυτά κόμματα», πρόσθεσε ο Γ. Δραγασάκης. Επειδή όμως ο Χρ. Καλογρίτσας συνδέεται πολιτικά με τονΣΥΡΙΖΑ, είναι εξόφθαλμο ότι αντιμετωπίστηκε ευνοϊκά η εταιρεία του από την Τράπεζα Αττικής – και αυτό ίσως εξηγεί γιατί η κυβέρνηση δεν φάνηκε εχθρική προς τη διοίκηση Γαμβρίλη που είχε κάνει την τράπεζα «παραμάγαζο του ΠΑΣΟΚ αλλά και της ΝΔ». Πάντως, το 2015 η εταιρεία Καλογρίτσα πήρε από την Τράπεζα Αττικής δάνεια ύψους 50,5 εκατομμυρίων ευρώ, παρόλο που βρισκόταν στην ένατηχειρότερη θέση της δεκάβαθμης κλίμακας (AA, A, BB, B, C, D, E, F, G, H), αξιολογούμενη με G.
Παρόλα αυτά, η Τράπεζα Αττικής από 10 εκατομμύρια ευρώ που ήταν το ανώτατο όριο πιστοληπτικής της ικανότητας τον Ιούνιο του 2014, στις 21 Ιουλίου 2015 (αφού ο ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή είχε κερδίσει τις εκλογές) το... πενταπλασίασε (!) ανεβάζοντάς το στα 50 εκατομμύρια ευρώ και μόλις 16 μέρες αργότερα το διπλασίασε και πάλι, ανεβάζοντάς το στα 100 εκατομμύρια!

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016

Πικρές αλήθειες, που δεν μπορούν και δεν πρέπει να αγνοούνται...

Από τον Ερίκ Τουσσέν, ειδικό σε θέματα χρέους, που έχει δώσει συμμετάσχει στο έργο της επιτροπής για το δημόσιο χρέος της χώρας, τα συμπεράσματα της οποίας πέταξε στα σκουπίδια πανηγυρικά η για πρωτοδεύτερη φορά αριστερή κυβέρνηση της χώρας, που θα το ...ξέσκιζε το χρέος... Αντιγράφουμε από την ISKRA.

ΠΩΣ Ο ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑΣ ΕΘΑΨΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΗ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΕΣ


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΕΡΙΚ ΤΟΥΣΕΝ ΣΤΟΝ BENJAMIN LEMOINE, ΕΡΕΥΝΗΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΟ CNRS, ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΥΣΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΚΡΑΤΩΝ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑΤΟΠΣΤΩΤΙΚΩΝ ΘΕΣΜΩΝ 
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΠΑΝΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ: ΣΤΑΘΗΣ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗΣ
Η βαθύτερη κατανόηση των αιτιών που οδήγησαν στην συνθηκολόγηση της ελληνικής κυβέρνησης τον Ιούλιο του 2015 και στην υπογραφή ενός επαίσχυντου τρίτου Μνημονίου αποτελεί ένα από τα κεντρικά επίδικα αυτής της περιόδου. Επίδικο όχι μόνο ιστορικού αλλά άμεσα πολιτικού χαρακτήρα. Είναι προφανές ότι μια τέτοιου μεγέθους συντριβή δεν μπορεί να εξηγηθεί με όρους ψυχολογίας, ούτε με όρους απλών λαθών, ούτε αποκλειστικά με όρους προσώπων, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν προσωπικές ευθύνες, και μάλιστα τεράστιες, από την πλευρά όσων ηγήθηκαν αυτής του εγχειρήματος.
Η μαρτυρία του Ερίκ Τουσέν αποτελεί πολύτιμη συμβολή σ’αυτήν την προσπάθεια. Το ελληνικό κοινό γνώρισε τον Τουσέν όταν ανέλαβε τον επιστημονικό συντονισμό της Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος που συγκροτήθηκε τον Απρίλιο του 2015 υπό την αιγίδα της τότε προέδρου της Βουλής Ζωής Κωνσταντοπούλου. Ο Τουσέν αριθμεί όμως πολλές δεκαετίες δουλειάς και δράσης πάνω στα ζητήματα του δημόσιου χρέους, και, πριν από την Ελλάδα, είχε συμβάλει στις διαδικασίες λογιστικού καιπολιτικού έλέγχου του χρέους σε χώρες της Λατινικής Αμερικής (Ισημερινός, Παραγουάη, Βραζιλία), της Ασίας (Ανατολικό Τιμόρ) καθώς και στο πλαίσιο οργανισμών όπως η Αφρικανική Ενωση. Χάρη σ’αυτήν την πλούσια διεθνή εμπειρία βρισκόταν σε προνομιακή θέση όχι μόνο για να συμβάλει στην έρευνα για τις αιτίες που οδήγησαν την Ελλάδα στα νύχια της ευρωπαϊκής και διεθνούς «χρεοκρατίας» αλλά και για ναεκτιμήσει τις πολιτικές στρατηγικές που ακολούθησαν σ’αυτό το κομβικής σημασίας πεδίο οι πρωταγωνιστές της νέας ελληνικής τραγωδίας.
Η σημασία της μαρτυρίας του βρίσκεται ακριβώς εδώ. Από την σκοπιά του, αυτήν ενός εξωτερικού παίκτη που βρέθηκε όμως από την αρχή στην πρώτη γραμμή του μετώπου της ελληνικής κρίσης, είχε άμεση γνώση του τρόπου με τον οποίο προσέγγισε το θέμα του χρέους η πολιτική δύναμη που σύντομα αναδείχθηκε ως ο βασικός πρωταγωνιστής των εξελίξεων, ο ΣΥΡΙΖΑ και ειδικότερα ο ηγέτης του, ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτό που αποκαλύπτει στο κείμενο που ακολουθεί, απόσπασμα μιας ευρύτερης αφήγησης που αξίζει να μεταφραστεί στα ελληνικά και να διαβαστεί ολόκληρη, είναι ότι η μετατόπιση στο θέμα του χρέους, από την αρχική θέση για διαγραφή και λογιστικό έλεγχο σε λογικές «συναινετικών» και παντελώς ανέφικτων όσο και ανιστόρητων λύσεων τύπου «συμφωνία του Λονδίνου 1953», δεν είναι κάτι που συνέβη όταν ανέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ την κυβερνητική εξουσία αλλά πολύ νωρίτερα, και πιο συγκεκριμένα την επαύριο των εκλογών της άνοιξης του 2012, όταν το κόμμα γίνεται αξιωματική αντιπολίτευση και τα ηγετικά του κλιμάκια αυτονομούνται από τον κομματικό οργανισμό και αρχίζουν ουσιαστικά να λειτουργούν ως «σκιώδη κυβέρνηση».
Ο Τουσέν είναι απολύτως ξεκάθαρος ως προς τους λόγους αυτής μετατόπισης. Οπως δηλώνει στην συνέντευξη που ακολουθεί πρόκειται για «μια συγκεκριμένη επιλογή» που έκαναν ο Τσίπρας και ένας στενός ηγετικός πυρήνας γύρω του με προεξάρχοντα τον Γιάννη Δραγασάκη και συνίσταται στο ότι «πρέπει πάση θυσία να αποφύγουμε τη σύγκρουση με το εγχώριο μεγάλο κεφάλαιο, τους έλληνες τραπεζίτες και εφοπλιστές. Τα συμφέροντα των δύο τελευταίων είναι διαπλεκόμενα και αλληλοεξαρτώμενα. Παρομοίως, ο ίδιος στενός πυρήνας ήταν αποφασισμένος να αποφύγει κάθε αντιπαράθεση με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς». Οπως ξέρουμε η δέσμευση για μη-ρήξη πάση θυσία με την ευρωζώνη και η απόλυτη υποταγή στα ΝΑΤΟϊκά πλαίσια αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος αυτής της επιλογής.
Για να μπορέσει να παρέμβει με την μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στο δικό του πεδίο, το δημόσιο χρέος, ο Τουσέν πολύ ορθά δεν θέλησε τότε να μπει στην συζήτηση για το ευρώ. Σήμερα, όπως τονίζει στην αμετάφραστη ακόμη συνέχεια αυτής της συνέντευξης, θεωρεί την έξοδο από το ευρώ αναγκαίο βήμα για μια χώρα της ευρωπαϊκής περιφέρειας που θέλει να ανατρέψει της πολιτικής λιτότητας και να σπάσει τα δεσμά της χρεοκρατίας. Αυτή η σχετική απόσταση όμως από την αντιπαράθεση γύρω από το θέμα του ευρώ είναι που δίνει ακόμη μεγαλύτερο βάρος στην μαρτυρία του. Διότι δείχνει ότι η επί της ουσίας εγκατάλειψη της θέσης «καμμιά θυσία για το ευρώ», που συνέβη ακριβώς την ίδια στιγμή, την επαύριο των διπλών εκλογών του 2012, δεν ήταν ούτε τακτική κίνηση, ούτε προϊόν μιας απλής ευρωπαϊστικής ιδεοληψίας (αν και αναμφισβήτητα υπήρξε και αυτό για μεγάλο τμήμα στελεχών αλλά και απλών μελών του ΣΥΡΙΖΑ). Οι όρκοι πίστης στο ευρώ και εμμονική άρνηση κάθε εναλλακτικού σχεδιασμού δεν ήταν παρά η άλλη όψη μιας στρατηγικής επιλογής μη-σύγκρουσης τόσο με την εγχώριο αστισμό όσο και με τις κυρίαρχες τάξεις της Ευρώπης και τους πολιτικούς μηχανισμούς της κυριαρχίας τους, δηλαδή την ΕΕ και τις αποφύσεις της.
Αυτή ακριβώς η επιλογή, που ποτέ βεβαίως δεν παρουσιάστηκε δημόσια ως τέτοια, καθόρισε και το απαρέγκλιτο πλαίσιο στο οποίο κινήθηκε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ Γενάρη και Ιούλη του 2015, με εξαίρεση το δημοψήφισμα του Ιούλη, το οποίο δεν μπορούσε όμως, εντός αυτού του πλαισίου, παρά να είναι μια ύστατη σπασμωδική κίνηση πριν την συνθηκολόγηση. Η κατάληξη είναι γνωστή και οι συνέπειές της βιώνονται καθημερινά από τον ελληνικό λαό αλλά και από το σύνολο των αριστερών δυνάμεων της Ευρώπης (και πέρα από αυτήν) για τις οποίες η Ελλάδα μετατράπηκε εντός λίγων μηνών από φάρος ελπίδας σε ανοιχτό τραύμα.
Μετά από μια ιστορική ήττα, απαραίτητη προϋπόθεση ενός νέου ξεκινήματος είναι η εξαγωγή τωναναγκαίων συμπερασμάτων. Ο Ερίκ Τουσέν στάθηκε πολύτιμος συμμέτοχος και αρωγός του αγώνα του ελληνικού λαού όλα τα προηγούμενα χρόνια. Με την τωρινή κατάθεσή του δείχνει ότι τόσο η δική του συμβολή όσο και ο αγώνας αυτός συνεχίζονται και θα συνεχιστούν μέχρι την δικαίωσή τους.  
ΣΤΑΘΗΣ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗΣ
Στη συνέχεια, ακολουθεί η συνέντευξη του Ερίκ Τουσέν στον Benjamin Lemoine,ερευνητή κοινωνιολογίας στου CNRS με ειδίκευση στο Δημόσιο Χρέος και τις σχέσεις μεταξύ κρατών και χρηματοπιστωτικών θεσμών και η οποία έχει ως εξής :  
Πώς η ιδέα του λογιστικού ελέγχου του χρέους μεταλαμπαδεύτηκε στην Ελλάδα; Ποια ήταν τα πολιτικά στηρίγματα στη χώρα και πώς ήλθατε σε επαφή με φορείς που θα μπορούσαν να υλοποιήσουν μια τέτοια διεκδίκηση;

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Ετσι, για να μην ξεχνιόμαστε...

Η στάση των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών μπροστά στην Διατλαντική Συμφωνία (CETA) δεν μας δημιουργεί καμμία έκπληξη... Είναι όμως χρησιμότατη για να μην λησμονάμε, που οδηγούν αυτές οι "εκσυγχρονιστικές" πολιτικές και - κατ' επέκταση- τι δικαιούνται κανείς να περιμένει από αυτές και εκείνους, που τις υλοποιούν... Βοηθάει το σχετικό άρθρο του Γιώργου Κολέμπα στον ιστότοπο TVXS. 

Πράσινο φως για τη CETA. Το SPD «τσίμπησε», εμείς όχι!

Το SPD (Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Γερμανίας) θα μπορούσε να σταματήσει CETA - αλλά δεν τόλμησε. Και αυτό παρά τη κριτική που ασκεί σαν κόμμα στη CETA. Το κίνημα ενάντια στις διατλαντικές συμφωνίες στη Γερμανία είναι απογοητευμένο – αλλά δεν το βάζει κάτω, είναι καλά προετοιμασμένο για περαιτέρω αντιμετώπιση

Η Επιτροπή Ηθικής, οι δικηγόροι, οι Νέοι Σοσιαλιστές, πάρα πολλές τοπικές και περιφερειακές οργανώσεις του κόμματος, η εργατική πτέρυγα, το γυναικείο τμήμα του, ακόμα και αρκετές οργανώσεις των κρατιδίων είχαν πάρει θέση ενάντια στη CETA. Παρ 'όλα αυτά, οι εκπρόσωποι στο «μικρό συνέδριο» του κόμματος στο Wolfsburg, ενέκριναν κατά 2/3 την πρόταση της ηγεσίας.

Ο αντικαγκελάριος, ομοσπονδιακός υπουργός και ηγέτης του κόμματος Sigmar Gabriel, δεν εντυπωσιάσθηκε ούτε από τις αντιδράσεις των μελών του κόμματος, ούτε των Γερμανών Πολιτών, που κατέβηκαν κατά χιλιάδες το περασμένο Σάββατο σε διαδηλώσεις ενάντια στη συμφωνία(έως 350.000 διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους του Βερολίνου, της Φρανκφούρτης και πέντε άλλων πόλεων της Γερμανίας: http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/-ceta6355253). Υπερασπίστηκε τη συμφωνία με το επιχείρημα ότι αν αποτύχει η CETA, τότε θα πήγαινε πίσω για δεκαετίες και η προσπάθεια να ολοκληρωθεί η παγκοσμιοποίηση, κάνοντας σαφές ότι είναι δεσμευμένος απέναντι στις πολυεθνικές και τους διεθνείς επενδυτές να προωθήσει με κάθε τρόπο τις διατλαντικές συμφωνίες για την ολοκλήρωση της παγκοσμιοποίησης και την επιβολή «παγκόσμιων μνημονίων» στις κοινωνίες. Αυτός ήταν και είναι ο ρόλος της διεθνούς Σοσιαλδημοκρατίας τα τελευταία χρόνια, παρόλο που ισχυρίζεται ότι θέλει να εξασφαλίσει τα δικαιώματα των εργαζομένων και ότι η CETA είναι ένα βήμα για αυτό.

Έτσι το SPD θα συνηγορήσει υπέρ της συμφωνίας που προτείνεται στο Συμβούλιο Υπουργών, ακόμη και στην προσωρινή εφαρμογή της συμφωνίας. Αυτή η απόφαση είναι πολύ απογοητευτική και ακατανόητη για το γερμανικό κίνημα, που είχε ελπίσει ότι θα σκόνταφταν οι συμφωνίες και στο κόμμα αυτό που συμμετέχει στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Γερμανίας και έτσι θα μπορούσε να πιέσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Δεν χωρά αμφιβολία: Η σοσιαλδημοκρατία, με πρώτη τη γερμανική, έριξε λευκή πετσέτα στους διεθνείς επενδυτές. Το ευρωπαϊκό κίνημα ενάντια στις συμφωνίες δε μπορεί να στηριχθεί και να κτίσει πάνω της για την απόρριψή τους. Ο αγώνας πρέπει και θα συνεχισθεί σε όλες τις χώρες επικεντρώνοντας σε άλλα σημεία. Ακόμα και τώρα μπορεί να αποτρέψει την επικίνδυνη συμφωνία. Το πόσο αποφασισμένο και ισχυρό είναι το κίνημα -ιδίως το γερμανικό- το έδειξε το Σάββατο.

Το πλάνο για τις επόμενες εβδομάδες και μήνες είναι:

• Μετά την έγκριση της CETA στο συμβούλιο Υπουργών, η συμφωνία θα πρέπει επίσης να επικυρωθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να τεθεί σε ισχύ. Θα πιέσει λοιπόν ενωμένο όλους τους ευρωβουλευτές να αντιληφθούν τις αδυναμίες της συμφωνίας και θα απαιτήσει την απόρριψη από αυτούς.

• Ως μικτή συμφωνία η CETA πρέπει να επικυρωθεί, για να μπει τελικά σε ισχύ, από τα εθνικά κοινοβούλια ( στη Γερμανία πρέπει να επικυρωθεί από την ομοσπονδιακή και την κάτω βουλή-Bundesrat). Το γερμανικό κίνημα θεωρεί ότι η καλύτερη ευκαιρία για αυτό είναι στο Bundesrat. Οι Πράσινοι συμμετέχουν σε 10 από 16 πολιτειακές κυβερνήσεις - μετά την εκλογή του Βερολίνου, ενδεχομένως έως 11. Σχεδόν παντού οι Πράσινοι έχουν καταστήσει σαφές ότι δεν θα συμφωνήσουν με τη CETA στη Bundesrat. Μόνο στη Βάδη-Βυτεμβέργη, στην Έσση και το Αμβούργο αμφιταλαντεύονται. Κατά τους προσεχείς μήνες, θα πρέπει να διασφαλισθεί ότι και εκεί θα πάρουν θέση ενάντια στη CETA.

• Μέχρι σήμερα, στα άλλα δύο κόμματα που σχηματίζουν τη γερμανική κυβέρνηση, δηλαδή στη CDU(Χριστιανοδημοκράτες) και CSU(Χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας) κατάφερε η ηγεσία τους να κρατήσει μακριά τη συζήτηση για τις συμφωνίες. Περισσότερο η βάση του CSU βλέπει να απειλείται με τη CETA η χωρίς ΓΤΟ(μεταλλαγμένα) γεωργία καθώς και η δικαιοδοσία των τοπικών αρχών της Βαυαρίας. Με ένα δημοψήφισμα στη Βαυαρία θα αναγκασθεί η κυβέρνηση του CSU, να απορρίψει τη CETA στο Bundesrat.

Yπάρχουν λοιπόν προοπτικές να πιεσθεί και στη Γερμανία-κυρίως-και στις άλλες χώρες το αντιπροσωπευτικό τους σύστημα, ώστε να απορρίψει καταρχήν την CETA. Αλλά αυτό απαιτεί μακροπρόθεσμο αγώνα, σε όλες τις χώρες.

Και οι Έλληνες Πολίτες(το πολίτες με κεφαλαίο για να ξεχωρίσουμε τους ενεργούς πολίτες από τους απαθείς τέτοιους που επιμένουν στην ανάθεση της πολιτικής στα κόμματα εξουσίας) θα πρέπει να ανησυχούν και να κινητοποιηθούν, χωρίς να εμπιστευθούν τον ΣΥΡΙΖΑ και την ελληνική κυβέρνηση. Να συμμετάσχουν μαζικά στις εκδηλώσεις που έχουν προγραμματιστεί για τις 8 Οκτωμβρίου 2016 με πρωτοβουλία της STOP TTIP CETA TISA Greece στην Αθήνα, στο Σύνταγμα με αίτημα τη μη υπογραφή της CETA από την Ελληνική Κυβέρνηση!

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016

Σας περιμένουμε...

Κυριακή βράδυ για τους Φαίακες και γενικότερα τους παρεπιδημούντες στην νήσο των Φαιάκων.

Η Όπερα Δωματίου Κέρκυρας οργανώνει Συναυλία στο πλαίσιο του έτους Ελληνορωσικής Φιλίας (2016)
Συμμετέχοντας στις εορταστικές εκδηλώσεις που έχουν προγραμματιστεί για την ανακήρυξη του έτους 2016 ως Έτος εορτασμού της Ελληνορωσικής φιλίας,  η Όπερα Δωματίου Κέρκυρας διοργανώνει μία συναυλία την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2016, και ώρα 8.30 μμ., στην Ιόνιο Ακαδημία.
Στη  συναυλία που έχει τίτλο «Ο Δρόμος της Αγάπης» θα συμμετέχουν οι ρώσοι λυρικοί τραγουδιστές Galina Knysh (σοπράνο) και Yulij Khomenko (βαρύτονος) και οι έλληνες γνωστοί καλλιτέχνες Ρόζα Πουλημένου (μέτζο σοπράνο), Παντελής Κοντός (βαρύτονος) και Μαριλένα Ελούλ (πιάνο). Το πρόγραμμα που θα παρουσιαστεί θα περιλαμβάνει κλασικά Ρωσικά και Ελληνικά τραγούδια της Ρομαντικής Περιόδου (Tchaikovsky, Glinka, Λαμπελέτ, Σαμάρα) καθώς και φολκλορικά τραγούδια των δύο χωρών.   
Η εκδήλωση υποστηρίζεται από τo επίτιμο προξενείο της Ρωσίας στην Κέρκυρα και έχει εισιτήριο 8€ (φοιτ. & εκπτωτικά 5€). 

Το πιο σύγχρονο λεξικό...

Συγγραφέας o Στάθης και η ΦΑΙΑΚΙΑ αντιγράφει από τον ιστότοπο: enikos.gr

ΓΛΩΣΣΑΡΙ (ΧΩΡΙΣ ΚΟΚΑΛΑ, ΚΑΛΟΨΗΜΕΝΟ)

«Εχουμε γίνει ένα απέραντο φρενοκομείο». Αν δεν είναι βοσκοτόπι, δεν λέει...  
Χρήστος Καλογρίτσας: Ο άνθρωπος πήρε σε δάνεια απ’ την Τράπεζα Αττικής το μισό απ’ το κομμένο ΕΚΑΣ. Γύρω στα127 εκατομμύρια (από τα οποία, τα 77 εκατομμύρια επί ΣΥΡΙΖΑ).  
ΤράπεζαΑττικής: Φαιό νταμάρι. Στο οποίο ασκούνται κατσίκια για να γίνουν βουβάλια. Και γιδοτόμαρα για να γίνουν Κριστιάν Ντιόρ...  
Βοσκοτόπι: Προτεκτοράτο, Μπανανία, Ειδική Οικονομική Ζώνη, η τελευταία λέξη του Συντάγματος.  
Κρέτσος: Καθαρά χέρια.  
Πορτοφόλα: Παρεξηγημένη έννοια, που διαθέτει το ηθικό πλεονέκτημα που δεν διαθέτουν τα γεμιστά.  
Μαγαζιά: Αυτά που κλείνουν. Παραμάγαζα, αυτά που ανοίγει (και) ο ΣΥΡΙΖΑ.  
Σφαχτάρια: Μισθωτοί, συνταξιούχοι, παιδάκια, γέροντες και γερόντισσες, μικροεπιχειρηματίες, αυτοαπασχολούμενοι, επιστήμονες. Oλοι αυτοί αντιστοιχούν σε πρόβατα επί σφαγήν, αμνούς του θεού, κατσικάκια γάλακτος, αρνιά στη σούβλα και παϊδάκια (σπασμένα).  
Βόδια: Τα σφαχτάρια με την πολιτική έννοια. Μπούφοι. Τα βόδια με την καλήν έννοια.  
Λαγός: Το ψόφιο άλογο. Ο Αστραχάν. Τρέχει μόνο του και βγαίνει τελευταίο. Τρωκτικό (ο λαγός) όπως οι αρουραίοι. Aχθος αρούρης, όπως οι προβοκάτορες, οι αχυράνθρωποι και οι μπροστινοί. Λαγός, το αγαπημένο ζώον των μαθητευόμενων μάγων.  

Το ζώον που αίφνης αποκτά «ποινικές και πολιτικές ευθύνες», όταν τα ποντίκια διαπιστώνουν ότι πρέπει να εγκαταλείψουν το σκάφος.  
Σπίρτζης: Κουμπάρος, εγγυητική επιστολή, Τοξότης, απλήρωτοι εργαζόμενοι, Πήγασος, υπερθεματιστής (στα σανσκριτικά: πλειοδότης), μόντα, Τράπεζα των Στεναγμών, πονάω όταν σας ληστεύω - ουδεμία σχέση μεταξύ τους όλα αυτά, ουδείς συνειρμός (χάνει ακόμα κι αυτός τον ειρμό του), ουδέν το μεμπτόν, τουλάχιστον όχι σ’ αυτό το βοσκοτόπι.  
Εισφορά αλληλεγγύης: Στον Καλογρίτσα. Ολων μας. Με συστημένο...  
Φόνοι στο βοσκοτόπι: Δολοφονούνται ΕΥΔΑΠ, ΔΕΗ, ΑΔΜΗΕ, Κτηματολόγιο (ξέφραγο αμπέλι, το βοσκοτόπι), ΕΤΑΘ και Ακίνητα του Δημοσίου. Εχουμε υπογράψει (Συμβόλαιο Θανάτου) με την Τρόικα, οι φόνοι αυτοί να μείνουν ανεξιχνίαστοι για τα επόμενα 99 χρόνια.  
Στουρνάρας - Τσίπρας: «Κράτα» με να σε «κρατώ», μη γίνει καμιά μαλακία.  
Εγγυητική Επιστολή: Ο λόγος της συμβόλαιο. Κάνει το «όχι», «ναι» εν μια νυκτί.  
ΜαύροΧρήμα: Μην είμεθα ρατσιστές με το χρώμα του χρήματος.  
Ξέπλυμα μαύρου χρήματος: Από πορτοφόλα σε πορτοφόλα, από περικοπή σε περικοπή, από ΜΚΟ σε κολλητόν και από κολλητό σε χορηγό, βγαίνει το χρήμα από τη Βεσπασιανή, δεν μυρίζει πια πολύ, δώσ’ μου και μένα, μπάρμπα.  
Κουρουμπλής: «Υπάρχουν πολιτικές και ποινικές ευθύνες» - Τι είπες, χρυσέ μου; - Ποιος; εγώ; τίποτα! Ποιον εννοείς; τον Κρέτσο;τον Παππά; - Ποιος, εγώ; Χριστοσκαιηπαναγία! Φτου κακά! στα ξύλα,  
τα λιθάρια και τα άγρια βουνά, σε άλλα βοσκοτόπια μακρινά. Βατοπεδινά.  
Σαλάγατα.  
Αποδιοπομπαίος τράγος: Ανέμελο ζώον που βόσκει από τον πόνο των απολυμένων, των υποαμειβόμενων και των λοιπών κορόιδων. Ωσπου αίφνης του φορτώνει ο τζομπάνης τις αμαρτίες του (ως χασάπη). Μόσχος ο σιτευτός στο τσακ-μπαμ ο αποδιοπομπαίος τράγος, ώστε αθώοι του αίματος να συνεχίσουν την ευωχία τους ο τζομπάνης και ο χασάπης, ο τσιφλικάς και ο τσέλιγκας.  
Νίκος Παππάς: Ολα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω. Εγώ ειμί το c’ est moi! Κάνω περίπατο στο μυαλό του Τσίπρα. Είμαι ο Πάπας της Φλωρεντίας και ο Ποντίφιξ Ιεροεξεταστής των deals. Είμαι ο Αμαλάχει Τραμπάκουλας του νόμιμου και του ηθικού, ο Γκαουλάιτερ του Βερολίνου, το άγιο πνεύμα της εργατικής νομοθεσίας του Ολάντ. Είμαι το όνειρο του Πολάκη και η πείνα του Κατρούγκαλου.  
Προδομένος Συριζαίος: Είδος εν ανεπαρκεία.  
ΤΡΑΙΝΟΣΕ: Πουλήθηκε για 45 εκατομμύρια. Φιστίκια. Μπροστά στα 127 εκατομμύρια στραγάλια που έχουν δοθεί στον Καλογρίτσα.  
Στρέμμα: Μονάδα μέτρησης αγνώστου αξίας. Στο βοσκοτόπι το κάθε στρέμμα μαντρώνει χίλιους ανέργους (όρθιους) επί χίλια στρέμματα, ίσον το παράλληλο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης (εκεί το ψέμα πήγε με το στρέμμα) - τώρα πάει με το εκτάριο.  
Αδειασμα. Του Παππά απ’ τον Τσίπρα. Του Σπίρτζη απ’ τον Παππά. Του Τσακαλώτου απ’ τον Χουλιαράκη. Του Κρέτσου απ’ τον Κουρουμπλή. Κι έπειτα συνέχεια. Επί της οθόνης. Οποια μείνει να εκπέμπει.  
Θυσία: Υπάρχουν δύο ειδών θυσίες. Η θυσία του Καλογρίτσα για να σωθεί ο Τσίπρας και η θυσία όλων ημών για να συνεχισθούν οι θυσίες μας.  
Βιώσιμηεπιχείρηση: Ο θάνατός σου η ζωή μου.  
Πολάκης: Ελληνικός ποιμενικός (κοινώς: κύων ελληναράς). Γαβγίζει, αλλά δεν βρίζει. Δαγκώνει, αλλά δεν μασάει (μασάει η κατσίκα ταραμά;). Δεν νογάει πολύ, αλλά είναι πιστός σαν κομματόσκυλο.  
Χρέος: Περίεργη έννοια. Αν μας χρωστάνε οι Γερμανοί, το χρέος δεν υπάρχει. Αν χρωστάμε εμείς στους Γερμανούς, το χρέος πολλαπλασιάζεται. Αν σου χρωστάει το κράτος, το χρέος δεν υπάρχει. Αν χρωστάς εσύ στο κράτος, χρωστάς της Μιχαλούς - όσο και να πληρώνεις, το χρέος δεν τελειώνει...  
Τράπεζες: Ενωμένα Συστημικά Βαμπίρ. Πανάρχαιη αδελφότης στυγερών πλασμάτων ανωτέρας υποστάσεως. Μεγάλοι νεκρομάντεις και υπνωτιστές. Για παράδειγμα, είναι τα μόνα πλάσματα που τα πληρώνεις για να σου πάρουν το σπίτι.  
Σπίτι: Περίεργο κτίσμα που μοιάζει με στάνη ή μαντρί. Κατασκευάζεται για να σου πέφτουν κεραμίδες στο κεφάλι.  
ΕΝΦΙΑ: Το νοίκι που πληρώνουμε για να μένουμε στη Φάρμα των Ζώων.  
Περούκες: Δύο γελοίοι ή όταν το ήσσον γίνεται μείζον, για να συγκαλύψει ο γάτος τις ζημιές του.  
Ελληνικό: Βοσκοτόπι του Λάτση, αποκτηθέν πολύ φθηνότερα ανά στρέμμα από το βοσκοτόπι Καλοτσίπρα, σόρρυ, Καλογρίτσα.  
Τρίγωνο: Των Βερμούδων.  
Τρίγωνο: Της Διαπλοκής.  
Τετράγωνο: Ο κύκλος.  
Νόμος: Η γκλίτσα του τσομπάνη. Νόμος είναι το δίκιο της πορτοφόλας. Ανάμεσα στα φράγκα σιγούν οι νόμοι (λατινιστί: inter bikikinii, silent leges). Νόμος, νομή, νομενκλατούρα. Εγώ ο Στουρνάρας. Εγώ η Μέρκελ. Κι εμείς, οι μαλάκες.  
Μαφία: (Μην σκέπτεσθε πονηρά...)  
Ξεπούλημα: Φλαμπουράρης: «είμαστε υπέρ της αξιοποίησης του Ελληνικού, όχι του ξεπουλήματος» (όσων λέγαμε). Ή αλλιώς, θα σας τρελάνουμε, ζαγάρια!  
Ξεπούλημα: Του ΣΥΡΙΖΑ απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ. Οσο-όσο!..  
Γλωσσάρι: Μέχρι και η Δρακουλέσκου παραδέχθηκε ότι τα Μνημόνια είναι ταξικά ετεροβαρή, ότι «έπνιξαν μισθωτούς και συνταξιούχους».  
Το ίδιο παραδέχονται κατά καιρούς όλοι οι δυνάστες-δανειστές. Οτι, δηλαδή, μας σφάζουν στο γόνατο με λάθος συνταγή. Ως φαίνεται, τους αρέσει. Σαδό τα αφεντικά, μαζό τα τσιράκια τους, κοκόρια για σφάξιμο εμείς, κοκορομαχίες ποιος μας σφάζει καλύτερα οι ταγοί μας.  
Ω Big Brotherαδερφέ μου, κιλ μι σόφτλι...  

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Η τέχνη μας ενώνει;

Divenrtimenti in Corfu, μετά Βαΐων και κλάδων, που επιχειρούν να καλύψουν φτώχια, ανεπάρκεια, υποκρισία και αδιαφορία ΚΑΙ στο χώρο της τέχνης και του πολιτισμού... Γράφει σχετικά ο φίλτατος Νίκος Μητσιάλης.

Ας το αφιερώσουν στα χιλιάδες θύματα της Γάζας…

Για έξη μέρες από 24 με 29 αυτού του μήνα θα πραγματοποιηθεί ένα φεστιβάλ μουσικής με την επωνυμία Divertimenti in Corfu με πρωτοβουλία του δημάρχου της πόλης μας. Στην πράξη το φεστιβάλ αυτό θα το καλύψει πλήρως ένα εξαιρετικό μουσικό σύνολον από το Ισραήλ με εκτελέσεις κλασικών έργων γνωστών συνθετών, καθώς το έτερο μουσικό σχήμα θα δώσει μια και μόνο συναυλία από τις προγραμματισμένες έξη και αυτή θα δοθεί εκτός πόλης. Διαβάζοντας την αναγγελία του Divertimenti in Corfu, μούρθε στο μυαλό εκείνη η φωτογραφία από μια επίσκεψη στο μουσείο του στρατοπέδου του Μπούχενβαλντ δίπλα από το δάσος με τις οξιές, μια ανάσα από τη πόλη της Βαϊμάρης με ότι ιστορικά σημαίνει αυτό… Μια ομάδα εβραίων κρατουμένων με όργανα παίζοντας, να προηγείται μιας κουστωδίας μελλοθανάτων που οδηγούνταν στα αναμμένα κρεματόρια των ναζί… Ανθρώπινα φαντάσματα μέσα στα ριγέ του στρατοπέδου «κοστούμια» τους, με τα σκελετωμένα τους δάκτυλα να προσπαθούν να αποδώσουν τα κατά παραγγελία από τα SS μουσικά κομμάτια μιας κατ’ ουσίας νεκρώσιμης ακολουθίας με βαλς του Στράους… Από σαδιστική παράδοση χαρούμενα μουσικά κομμάτια παράγγελναν πάντα οι αξιωματούχοι, για να συνοδεύουν τους νεκροζώντανους στο δρόμο προς τα κρεματόρια των ναζιστικών καθαρμάτων… Στις 24 αυτού του μήνα τα δάκτυλα των Ισραηλινών εκτελεστών κλασικών μουσικών έργων στο φεστιβάλ Divertimenti in Corfu θα διατρέχουν επιδέξια τα πλήκτρα και θα εγκλωβίζουν χορδές αποδίδοντας θαυμάσια τους θείους μουσικούς φθόγγους, προσφέροντας ακουστική και ψυχική τέρψη στους φιλόμουσους ακροατές τους! Ατυχώς όμως οι μελλοθάνατοι της Γάζας αλλά και οι χιλιάδες δολοφονημένοι νεκροί της, δεν είχαν και δεν έχουν την ευκαιρία να συνοδευτούν από μια μουσική κομπανία όπως εκείνοι οι άλλοι του Μπούχενβαντ, του Άουσβιτς, του Μπικερνάου και των άλλων κολαστηρίων… Μια σφαγή Παλαιστινίων αμάχων  που ξεκίνησε πολύ πριν και από την γενοκτονία που πραγματοποιήθηκε στα Παλαιστινιακά στρατόπεδα, Σάμπρα και Σατίλα πριν 33 χρόνια (15-17 Σεπτεμβρίου 82) και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα… Πολλοί θα πουν ότι το κείμενο τούτο είναι αδόκιμο και πως η μουσική είναι πάνω από μίση και έχθρες που χωρίζουν λαούς και πως αυτό το θείο εργαλείο αντιθέτως αμβλύνει και εξημερώνει πάθη. Ιστορικά έχει αποδειχθεί πως σπουδαία κλασικά έργα όπως η «Ωδή στη Χαρά» χρησιμοποιήθηκε στη ναζιστική Γερμανία και στην Ιαπωνία σε ναζιστικές τελετές! Επίσης ως εθνικός ύμνος στη ρατσιστική Ροδεσία, καθώς και σε πλείστες δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής σαν εμβατήριο σε εθνικιστικές τελετές… Ο διακεκριμένος Αργεντινός μουσικολόγος Έστεμπαν Μπουχ στο έργο του «Ο Μπετόβεν και η 9η Συμφωνία - Μια πολιτική ιστορία», αναρωτιέται σύμφωνα πάντα με το στίχο του Σίλερ, αν θα μπορούσαν όλοι οι άνθρωποι να γίνουν αδέλφια, καταλήγοντας στη διαπίστωση ότι: «Είτε η μουσική γλώσσα δεν έχει ηθική, είτε εκφράζει μια ηθική που συμπεριλαμβάνει τους τυράννους»! Εγώ ταπεινά θα πρόσθετα πως μπορούν περίτρανα και χωρίς κανένα απολύτως εμπόδιο οι τύραννοι και σήμερα να την χρησιμοποιούν κατά το δοκούν και υπό την αιγίδα αρχόντων των πόλεων τους, υπό το κάλυμμα του πρεσβευτή καλής θέλησης προκειμένου με τους ήχους της να σκεπάζουν βόγκους και  κλαυθμούς θυμάτων τους… Εκτός και εάν το πρόγραμμα που θα εκτελέσει το ισραηλινό μουσικό σύνολον το αφιερώσουν οι μουσικοί εκτελεστές και ο Δήμαρχος της πόλης μας στα χιλιάδες δολοφονημένα θύματα της λωρίδας της Γάζας και όχι μόνο…

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

Τσιμέντο να γίνει...

Οταν είχε αναγγελεθεί η κατασκευή μητροπολιτικού πάρκου στον χώρο του τέως αεροδρομίου, είμαστε διπλά επιφυλακτικοί: Πρώτον γιατί δεν πιστεύαμε, οτι κάτι τέτοιο πρόκειται να γίνει στην Ελλάδα του μπετόν (είχαμε ήδη την προηγούμενη εμπειρία του Ελαιώνα) και δεύτερο γιατί θεωρούσαμε πως ακόμη και αν γίνει θα είναι ανεπαρκής αυτός ο υποτιθένενος πνεύμονας πρασίνου για την αχανή τσιμεντοέρημο της Αθήνας... Καμία διάψευση !!! Αντίθετα είσχυση του γνωστού σκηνικού της χώρας, όπου η "αξιοπποίηση" πραγματοποιείται υπό όρους εξευτελιστικού ξεπουλήματος στην ...αγία ιδιωτική πρωτοβουλία... 
Αντιγράφουμε σχετικό άρθρο της Νάντιας Βαλαβάνη από την ISKRA και την Εφημερίδα των Συντακτών.


ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ: ΑΠ' ΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΆΡΚΟ ΣΤΗ DISNEYLAND
Ξεκινά αύριο Τρίτη, σε συνθήκες κοινωνικού σιωπητήριου η συζήτηση στη Βουλή της σύμβασης ΤΑΙΠΕΔ-Hellinikon Global I.S.A., έδρας Λουξεμβούργου, ιδιοκτησίας Lamda Development συμφερόντων Λάτση (εγγυήτρια εταιρεία) ως ενιαία σύμβαση υπογραμμένη επί δύο συγκυβερνήσεων: ΝΔ-ΠΑΣΟΚ (14.11.2014) και - η τροποποιητική - ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (19.7.2016).
Είναι γνωστή η πρόταση του Πολυτεχνείου για Μητροπολιτικό Πάρκο υψηλού πράσινου, φτηνής φύτευσης και συντήρησης, με εγκαταστάσεις ήπιας ανάπτυξης αναψυχής-πολιτισμού-αθλητισμού για πολίτες του Λεκανοπέδιου και επισκέπτες, αξιοποιώντας τα σχεδόν 100.000 τ.μ. δομημένης επιφάνειας (κυρίως κτίσματα παλιού αεροδρόμιου και ολυμπιακές εγκαταστάσεις, που ακόμα χρωστάμε), που σήμερα στεγάζουν 70 κοινωφελείς δραστηριότητες. Για πραγματικών νέες θέσεις εργασίας στη θέση των μυθικών 90.000(!) που προπαγανδίζει σε έκθεση του – την επικαλείται και η κυβέρνηση… - ο ΙΟΒΕ των βιομηχάνων. Εξίσου γνωστές, οι διαψεύσεις της ρητής υπόσχεσης τεσσάρων διαδοχικών πρωθυπουργών για Μητροπολιτικό Πάρκο. Ο τελευταίος θα μείνει στην ιστορία για τη μεταπήδηση του: Από τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις των κατοίκων της νότιας Αθήνας για αξιοποίηση του τελευταίου μεγάλου ελεύθερου δημόσιου χώρου, κατάλληλου για επέμβαση στο μικροκλίμα ενός Λεκανοπέδιου που χρειάζεται 50.000 στρέμματα πράσινο, σε ρόλο πρώτης εφαρμογής της μνημονιακής ρύθμισης του 2014 για δικαίωμα αποζημίωσης των «επενδυτών» σε μεγάλες ιδιωτικοποιήσεις, ιδίως στις περιπτώσεις που κυβέρνηση και υπηρεσίες κάνουν σωστά τη δουλειά τους!
Τα ουσιώδη περιγράφονται στη σύμβαση και στις συνοδευτικές εκθέσεις για τη Βουλή.
Η ΤΙΜΗ ΤΙΜΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΧΑΡΑΣ ΤΟΝ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΧΕΙ
Η ΣΥΝΤΑΓΗ ΕΧΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ
Η Έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους αναγνωρίζει ανοιχτά ότι το Δημόσιο θα έχει οικονομική ζημιά από την αγοραπωλησία των μετοχών, που μεταβιβάζουν στον Όμιλο Λάτση δικαίωμα επιφάνειας για 99 χρόνια και το 30% εξ αδιαιρέτου κατά πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή: 5.250 στρεμμάτων του πρώην αεροδρόμιου, 750 της παραλιακής ζώνης του Αγίου Κοσμά και 200 αιγιαλού σε 3,5 χλμ ακτογραμμής («προσωρινά» κτίσματα). Το «καλύτερο παραθαλάσσιο οικόπεδο της Μεσογείου» εκποιείται αντί πινακίου φακής και με αποικιακούς όρους: 915 εκ ευρώ ονομαστικά σε βάθος δεκαπενταετίας ή κάτω από 600 εκ σε πραγματικές τιμές - λιγότερο από 100 ευρώ το τ.μ. Η αγοραπωλησία είναι πλήρως αφορολόγητη. Προβλέπεται αγνώστου ύψους κρατική χρηματοδότηση, για «παροχή δημόσιας υπηρεσίας», των «κοινόχρηστων» υποχρεώσεων του Ομίλου ως προς μια ιδιωτική πόλη 27.000 κατοίκων. Με 1,5 δις κόστος μετεγκατάστασης των πάσης φύσεως δημόσιων ή κοινωφελών δραστηριοτήτων από το εσωτερικό του Ακινήτου (μόνο για τη μετεγκατάσταση του αμαξοστάσιου Νότιας Αθήνας του υπερχρεωμένου και υπό έξωση ΟΑΣΑ απαιτούνται 150 εκ.). Με πιθανές αποζημιώσεις στον «επενδυτή» για καθυστερήσεις λόγω «γεγονότων ευθύνης δημοσίου». Αν πάλι «σπάσει» ο «επενδυτής» τη σύμβαση και επιστρέψει τις μετοχές, το Δημόσιο θα επιστρέψει το μέχρι τότε καταβληθέν τίμημα (που όμως έχει πάει στους δανειστές για το χρέος) συν υπεραξία. – Και πως θα υπολογιστεί η υπεραξία; Μήπως τότε θα γίνει χρήση των αξιολογήσεων των εμπειρογνωμόνων (3 δις από ΤΕΕ, 1,5 και 2,3 αντίστοιχα οι εμπειρογνώμονες του Εισαγγελέα Οικονομικού Εγκλήματος); - Το Δημόσιο αναλαμβάνει επίσης τότε και τυχόν βάρη ενεχυρίασης των μετοχών και υποθήκευσης των ακινήτων που επεστράφησαν – λόγω χρηματοδότησης που είχε λάβει ο «επενδυτής» για το έργο!
Η Έκθεση αναφέρει ότι δε μπορεί να υπολογίσει τη χασούρα.
Εξαιρετικά ασυνήθιστη είναι η ύπαρξη «Ειδικής Έκθεσης άρθρου 75 παρ. 2 του Συντάγματος», που υπογράφει ο Υπουργός Οικονομικών. Την έκθεση προβλέπει το Σύνταγμα σε περιπτώσεις που απαιτούνται δαπάνες προέλευσης κρατικού προϋπολογισμού ή όταν υπάρχει απώλεια δημοσίων εσόδων. Σύμφωνα με την Έκθεση, υπάρχουν και τα δύο, αγνώστου ύψους, αλλά «η ανωτέρω απώλεια θα αναπληρώνεται από άλλες πηγές εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού».
Ακούσατε τους δανειστές ν’ απαιτούν «ισοδύναμα» και να κάνουν τους «δύσκολους»;
ΤΣΙΜΕΝΤΟ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝΕ
Η ένταση της προβλεπόμενης δόμησης είναι ασύλληπτη. Μετά από διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση ο «επενδυτής» «δεσμεύτηκε» ότι δε θα κτίσει περισσότερα από 2.700.000(!) τ.μ.: Μια εν μέρει «κλειστή» πόλη κατοικίας και «διεθνές» κέντρο ψυχαγωγίας (καζίνο και ξενοδοχεία) πλουσίων «πάνω στο κύμα» και, στα ενδότερα, ένα «υπερτοπικό» κέντρο εμπορίου, γραφείων και ιδιωτικής πανεπιστημιακής εκπαίδευσης και περίθαλψης. Ωστόσο διατηρεί το «δικαίωμα» του για δόμηση έως 3.500.000 τμ. Οποτεδήποτε μέχρι το 2041 (ολοκλήρωση επενδυτικής περιόδου, παίρνει και παράταση) η «δέσμευση» μπορεί να πάει περίπατο. «Δεσμεύτηκε» επίσης ότι στην παραλιακή ζώνη του Αγίου Κοσμά δε θα χτίσει περισσότερο από 15%, δηλ. 112.500 τ.μ. – με δυο παραθαλάσσιους ουρανοξύστες και 16.000 τ.μ. μόνο για καζίνο! Προβλέπεται επίσης η δόμηση άλλων 300.000 τ.μ. (δεν προσμετρώνται στα 2.700.000) για ανταλλαγή κοινόχρηστων εγκαταστάσεων όμορων Δήμων με τοπικό πράσινο. Οι τελευταίοι βλέπουν να ενταφιάζεται το σχέδιο τους για κέντρο διαλογής ανακύκλωσης/σταθμό μεταφόρτωσης απορριμμάτων: Θ’ αφορά αποκλειστικά τα απορρίμματα της ιδιωτικής πόλης. Ο «επενδυτής» αναλαμβάνει το 50% του κόστους μελέτης σε οικόπεδο εκτός Ακινήτου που θ’ αγοράσουν οι ίδιοι, εφόσον συμφωνηθεί ν’ αναλάβει αυτός τη διαχείριση των σκουπιδιών τους: σοβαρότερη μπίζνα της δεκαετίας.
Από άποψη ζημιάς, για το Λεκανοπέδιο είναι ανάλογη με την εποχή της αντιπαροχής.