ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

... Εν ανθρώποις ευδοκία...

Αποτέλεσμα εικόνας για σκίτσα για κοινωνική ανισότητα
Λίγοι, πολύ λίγοι αριθμοί από την ετήσια έκθεση της Credit Suisse, Global Wealth Report για το 2016:

  • Το πλούσιο 1% κατέχει το 50,8% του παγκόσμιου πλούτου. Τα στοιχεία δείχνουν αύξηση: Το 2009 το ποσοστό ήταν 45,4%.
  • Το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού φτάνει δε, στο αστρονομικό 89% του παγκόσμιου πλούτου.
  • Το 73% των κατοίκων της Γης έχει ετήσιο εισόδημα κάτω των 10.000 δολαρίων.
  • Ο μισός πληθυσμός δεν κερδίζει περισσότερα από 2.222 δολάρια τον χρόνο.
  • Όπως επισημαίνει το Quartz, που επικαλείται τη βάση παγκόσμιων δεδομένων της Credit Suisse, ο παγκόσμιος πλούτος έφτασε εφέτος τα 256 τρισεκατομμύρια δολάρια. Έχει μάλιστα αυξηθεί κατά 1,4% σε σχέση με πέρυσι.


Τις πληροφορίες αυτές τις αφιερώνουμε στους απανταχού νεοφιλελεύθερους -γνήσιους ή σοσιαλιστικογενείς... Τους παρακαλούμε να τους εντάξουν στο armamentarium της ιδεολογικο-πολιτικής τους ζύμωσης γιατί αποδεκνόυν ξεκάθαρα, πως στον νεοφιλελεύθυερο ή στον μεταρρυθμιστικό παράδεισο, που μας τάζουν, όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά είναι πιο ίσα...Ή κατά το Κερκυραϊκόν, που ξανά έχουμε αναφέρει: Ισα τα γουρούνια μας και τα γουρούνια ίσα μας... 
Δεν πρέπει ...

Πλήγμα για το λαϊκό κίνημα...

Αποτέλεσμα εικόνας για φωτογραφία Φρανσουά ΟλάντΜας έκοψε τα πόδια χτές ο Φρανσουά Ολάντ ή Ολαντρέου, όπως τον είχε πει πετυχημένα κάποιος (δεν λέω ονόματα, δεν θίγω υπολήψεις) σε στιγμές ...νεανικής τρέλλας... Ε, ναι, λοιπόν !!! Ο Φρανσουά δεν θα είναι υποψήφιος για πρόεδρος της Γαλλίας εκ μέρους των σοσιαλιστών... Μετά από μία 5ετία ακραίας αριστερής, αριστερίστικης θα έλεγα, πολιτικής ο Φρανσουά μας παρατάει σύξυλους... Και εμείς, που είχαμε ποντάρει για μία λαμπρότερη συνέχεια της σημερινής λαμπρής προσπάθειας, μείναμε ξεκρέμαστοι... Κουράγιο Φρανσουά, κουράγιο... Θα είμαστε για πάντα μαζί σου...Πως να ξεχάσουμε τόσα μέτρα κοινωνικής πολιτικής που πήρες, μία τόσο αντι-ιμπεριαλιστική εξωτερική πολιτική που εφάρμοσες. Εργαζόμενοι της Γαλλίας, πρόσφυγες της Συρίας αδιάψευστοι μάρτυρες του μεγαλείου σου !!! 
Κάποιοι, που ισχυρίζονται, πως ο Φρανσουά με την πολιτική του (κατά μία πάγια συνήθεια των σοσιαλισταράδων, όπου γης) κουβάλησε νερό στο μύλο της Μαρί Λεπέν αποδεικνύουν, πως είναι ... βαθειά δογματικοί, αντιδραστικοί και αντιΕυρωπαίοι... 

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Αντε !!! και Αρχιεπίσκοπος !!!

Η τοποθέτηση του Γιάννη Μηλιού ως προέδρου του Φεστιβάλ Αθηνών δεν μας προκάλεσε ουδεμία έκπληξη ως μέτρο εφαρμογής της κυβερνητικής πολιτικής, που γνωρίζουμε... Μας προκάλεσε όμως κάποιa θλίψη για λογαριασμό του διορισθέντα... Τι να του ευχηθούμε, τώρα... Αντε ...και Αρχιεπίσκοπος... 
Γράφει σχετικά η Ελένη Πορτάλιου και αντιγράφουμε από την ISKRA.

Σχολιάζοντας τη συγκρότηση του νέου διοικητικού συμβουλίου του Φεστιβάλ Αθηνών

Η τοποθέτηση του Γιάννη Μηλιού στη θέση του προέδρου του Φεστιβάλ Αθηνών έγινε αντικείμενο πολυάριθμων επικριτικών, πολιτικών και σκωπτικών, σχολίων. Δικαίως! Σε κάθε περίπτωση, στην εποχή της ανυπόληπτης μετα-δημοκρατίας ο καθένας έχει δικαίωμα στον αυτοεξευτελισμό του.
Το σοβαρό όμως πρόβλημα που ανακύπτει παραδειγματικά είναι πολύ γενικότερο και αφορά ευθέως τηνανυποληψία της δημόσιας πολιτικής και της εξουσίας. Το προσωπικό σε όλα τα διαφορετικά θεσμικά επίπεδα του κράτους συγκροτεί σήμερα μια περιφερόμενη «τάξη» αρμοδίων και αναρμοδίων που μετακινείται χωρίς καμία δέσμευση απέναντι στο πολιτικό και κοινωνικό σώμα από το οποίο προέρχεται, με το οποίο συνομιλούσε και εξακολουθεί ενδεχομένως να συνομιλεί. Οι σχέσεις της άτυπης, πλην ηθικά δεσμευτικής εκπροσώπησης – όπως άλλωστε και της τυπικής – έχουν καταρρεύσει. Οι προσωπικές στρατηγικές καταπατούν βάναυσα τους όποιους κοινούς αξιακούς κανόνες.
Μια δεύτερη πλευρά της σημερινής πολιτικής συνθήκης εμφανίζεται, επίσης, και μέσα από τη συγκρότηση του Διοικητικού Συμβουλίου του Φεστιβάλ Αθηνών. Αναλώσιμα πρόσωπα, που επιθυμούν προσωπική προβολή και απολαβές μικροεξουσίας, διαμορφώνουν τις προϋποθέσεις αναπαραγωγής ενός καθεστώτοςπου έχει απολέσει κάθε έννοια κανόνων και σοβαρότητας. Τα πρόσωπα που απαρτίζουν τις διοικήσεις δημόσιων οργανισμών, συμβουλίων, επιτροπών, κ.λπ. δεν διαθέτουν συνήθως κανένα πιστοποιητικόσοβαρής σχέσης και ενασχόλησης με το αντικείμενο που θα υπηρετήσουν.
Ενώ για τον τελευταίο εργαζόμενο και για την απλούστερη σύμβαση εργασίας, το ζητούμενο βιογραφικόσημείωμα είναι πολυσέλιδο, στα δημόσια αξιώματα η γνώση και η εμπειρία αποτελούν αχρείαστεςιδιότητες του διοριζόμενου. Πρόκειται για ένα πολιτικό, κομματικό αλισβερίσι που διαλύει μεταξύ άλλων τη λειτουργία οικονομικών, εκπαιδευτικών, πολιτισμικών και άλλων θεσμών, με μοναδικό κίνητρο τηδιαπλοκή κοινωνικών παραγόντων και πολιτικής εξουσίας. Ο Γιάννης Μηλιός δεν είναι αρμόδιος για τη θέση που ανέλαβε και πιθανόν το ίδιο ισχύει και για άλλα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, με σίγουρηεξαίρεση τον κ. Κουρουπό.
Το Φεστιβάλ Αθηνών διασώθηκε λίγους μήνες πριν ξεκινήσει χάρη στην προσπάθεια που κατέβαλε ο αρμόδιος, ουσιαστικά και τυπικά, καλλιτεχνικός διευθυντής του. Δεν διασώθηκε απλώς, είχε μεγάληεπιτυχία: πολύ καλές ή/και εξαιρετικές παραστάσεις, μαζική συμμετοχή κόσμου, μειωμένες τιμές εισιτηρίων χωρίς μείωση εσόδων λόγω μεγαλύτερης προσέλευσης, κ.λπ., κ.λπ. Ο κ. Θεοδωρόπουλος είχε πει σχετικά σε συνέντευξή του ότι η καλλιτεχνική διεύθυνση του Φεστιβάλ δεν πρέπει ν’ αποτελεί ενός ανδρός αρχή. Συνεργάστηκε με συμβούλους σε διαφορετικούς τομείς, ξεκίνησε συνομιλία με τον καλλιτεχνικό κόσμο, έθεσε τέλος πάντων κανόνες αμοιβαιότητας και συνεργασίας.
Όπως ο ίδιος δημοσιοποίησε μετά τη λήξη της περιόδου των παραστάσεων, η συνεργασία με το Διοικητικό Συμβούλιο ήταν αδύνατη. Πώς, όμως, θα μπορέσουν να επιλυθούν με δημοκρατικό θεσμικό τρόπο προβλήματα όπως αυτά που ταλανίζουν όχι μόνο το Φεστιβάλ Αθηνών αλλά όλους σχεδόν τους πολιτιστικούς θεσμούς; Με ποιες διαφανείς διαδικασίες, με ποια κριτήρια επιλογής προσώπων, με ποιααμεροληψία που αποτελεί θεμελιώδη αρχή της δημοκρατίας; Η συγκρότηση του νέου Διοικητικού Συμβουλίου του Φεστιβάλ Αθηνών δεν πείθει κανένα.

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Επικίνδυνο κοκτέιλ η ανοησία με την κακή πρόθεση

Αυτές τις μέρες βαρεθήκαμε να διαβάζουμε την ... "κατάθεση ψυχής" πολλών νεοφιλελεύθερων -original και αριστερογενών-, που εξοργίζονται με την απόδοση τιμής προς τον Κάστρο - έναν στυγνό δικτάτορα όπως λένε οι ίδιοι... Μεταξύ αυτών και ο δημοσιγράφος Γιάννης Λοβέρδος, που έχει και ...ατράνταχτα οπτικά επιχειρήματα... Παραθέτουμε την είδηση και τον σχολιασμό του φίλτατου Στέφανου Πάντου, δηλώνοντας προς τον εμπνευστή της κακογουστιάς, ότι μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι... Αν και αμφιβάλλουμε σφόδρα αν πρόκειται περί σκέτης μωρίας... Τέτοιες ενέργειες "αμερόληπτης" δημοσιογραφίας μπορούν να βοηθήσουν στην κατάκτηση κάποιου βραβείου ....

in memorial . . .Φιντέλ Κάστρο!
Καλό είναι να ψάχνετε κάθε είδηση από όπου κι αν προέρχεται . . .
Για παράδειγμα!
Η αλήθεια πίσω από μια φωτογραφία και η προπαγάνδα

Αφού προσπάθησαν να παραπληροφορήσουν με φωτογραφίες νοσοκομείων από άλλες χώρες και χοντροκομμένα ψέματα για την υποτιθέμενη αμύθητη περιουσία του Φιντέλ Κάστρο, ορισμένοι δημοσιογράφοι επιστρέφουν με μια από τις παλαιότερες ιστορίες που αναπαράγουν τα ακροδεξιά site σε όλο τον κόσμο.
Ο Γιάννης Λοβέρδος παρουσίασε φωτογραφία του Κάστρο δίπλα στον δικτάτορα Πινοσέτ και χαρακτήρισε «αφελείς ελληνάρες» όσους μίλησαν θετικά για τον Κουβανό ηγέτη.
Βέβαια, η φωτογραφία τραβήχτηκε δυο χρόνια πριν από το πραξικόπημα που οργάνωσε η CIA για την ανατροπή και τη δολοφονία του προέδρου Αλιέντε στη Χιλή.
Ο Πινοσέτ ήταν τότε Γενικός Διοικητής της Φρουράς του Σαντιάγκο. Ο Κάστρο λοιπόν, ο οποίος βρισκόταν στην πόλη ως επίσημος προσκεκλημένος της κυβέρνησης της Χιλής, ήταν αναγκασμένος να τηρήσει το πρωτόκολλο και να φωτογραφηθεί με τους επισήμους.
Ο Γιάννης Λοβέρδος παραλείπει να σημειώσει ότι δυο χρόνια αργότερα ο ίδιος ο Αλιέντε προήγαγε τον Πινοσέτ σε αρχηγό γενικό επιτελείου των ενόπλων δυνάμεων της Χιλής, μη γνωρίζοντας φυσικά ότι ο στρατηγός είχε ήδη έτοιμο το σχέδιο της ανατροπής και της δολοφονίας του.
Αν κατηγορήσουμε λοιπόν τον Κάστρο θα πρέπει να κατηγορήσουμε και τον Αλιέντε ότι φωτογραφιζόταν με τον υποψήφιο δολοφόνο του και άρα ήταν και αυτός δικτάτορας. Επιχείρημα για δημοσιογράφους και προπαγανδιστές από τα Lidl, οι οποίοι θα έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα για το πώς λειτουργεί το πρωτόκολλο των υπουργείων Εξωτερικών.
Αυτό επίσης που κανένας από τους επικριτές του Κάστρο δεν θέλει να θυμάται είναι ότι ο Πινοσέτ, όταν πλέον έγινε δικτάτορας και εφάρμοσε πειραματικά τον νεοφιλελευθερισμό, έγινε και προσωπικός φίλος της Μάργκαρετ Θάτσερ. 

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Εφυγε ο Μάρκος Ανα

Αυτό ήταν το ψευδώνυμο του Ισπανού αγωνιστή ποιητή Φερνάντο Μακάρο Καστίγιο, που σε ηλικία 96 ετών ξεκίνησε το μακρινό τελευταίο ταξείδι. Ενας ακόμη αγωνιστής της ζωής και της τέχνης με βιογραφικό αντίστοιχο πολλών πρωτοπόρων στη χώρα του, την Ισπανία, και τον κόσμο ολόκληρο. Παραθέτουμε την νεκρολογία, που διαβάσαμε στον ιστότοπο Nooz.gr. Υπογραμμίζουμε την τελευθταία πρόταση του κειμένου, σαν χαρακτηριστικό των αληθινών ανθρωπιστών-αγωνιστών, που δεν χωράει σε μνησίκακους συμπλεγματικούς δήθεν...

Πέθανε ο "κομμουνιστής ποιητής" Μάρκος Άνα

Ο ισπανός ποιητής Μάρκος Άνα, ο οποίος είχε περάσει 23 χρόνια στη φυλακή στη διάρκεια της δικτατορίας του Φρανσίσκο Φράνκο, πέθανε στη Μαδρίτη σε ηλικία 96 ετών, ανακοίνωσε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (ΚΚΙ).

Ο ποιητής, ο οποίος είχε γεννηθεί το 1920 και το πραγματικό του όνομα ήταν Φερνάντο Μακάρο Καστίγιο, «απεβίωσε την Πέμπτη στο νοσοκομείο Γκρεγκόριο Μαρανιόν, έχοντας δίπλα του την οικογένειά του και φίλους», αναφέρει η Mundo Obrero, μια έκδοση του ΚΚΙ στους κόλπους του οποίου παρέμεινε στρατευμένος μέχρι το τέλος της ζωής του.

«Κατηγορούμενος για τρεις δολοφονίες για τις οποίες είχαν ήδη τουφεκιστεί άλλοι κρατούμενοι», μπήκε στη φυλακή σε ηλικία 19 ετών και δεν βγήκε παρά στα 42 του, υπενθύμισε η εφημερίδα El Pais, παρουσιάζοντάς τον ως «τον πολιτικό κρατούμενο που έμεινε κλεισμένος στις φυλακές του Φράνκο για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα».

Αφού εντάχθηκε πολύ νέος στο Κομμουνιστικό Κόμμα, στρατεύθηκε στο στρατόπεδο των Δημοκρατικών κατά τον εμφύλιο πόλεμο (1936-1939). Μετά τη νίκη των εθνικιστών, συνελήφθη στη Μαδρίτη.

Καταδικάσθηκε δις σε θάνατο, όμως η ποινή του μετατράπηκε σε κάθειρξη. Ο νεαρός κρατούμενος άρχισε τότε να γράφει βιβλία ποίησης -όπως το «Espana a tres voces» (Η Ισπανία σε τρεις φωνές)- για τα οποία κέρδισε εγκώμια από τον Πάμπλο Νερούντα ή τον Ραφαέλ Αλμπέρτι.

Είχε επινοήσει το ψευδώνυμο Μάρκος Άνα συνδέοντας τα ονόματα των γονιών του. Ο πατέρας του είχε σκοτωθεί σε βομβαρδισμό στη διάρκεια του εμφυλίου.

Όταν απελευθερώθηκε το 1961, ο Μάρκος Άνα εξορίσθηκε στο Παρίσι όπου διηύθυνε το Κέντρο Ενημέρωσης και Αλληλεγγύης «με τον Πάμπλο Πικάσο ως επίτιμο πρόεδρο», υπενθύμισε η Mundo Obrero.

Μετά τον θάνατο του Φράνκο το 1975, μπόρεσε να επιστρέψει στην Ισπανία, όπου συνέχισε να γράφει και να αγωνίζεται για την απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων, ιδιαίτερα αυτών που κρατούνταν στη Χιλή από τη δικτατορία του Πινοτσέτ.

Αντιδρώντας στον θάνατό του, ο ηγέτης του κόμματος Podemos Πάμπλο Ιγκλέσιας τον χαιρέτισε στο Twitter ως «έναν ήρωα του λαού». «Είσαι το καμάρι των συντρόφων σου και δικό μας», έγραψε.

Το 2007 ο Μάρκος Άνα είχε δημοσιεύσει απομνημονεύματα με τίτλο «Πείτε μου πώς είν' το δέντρο!» και στη συνέχεια, το 2013, ένα βιβλίο αφιερωμένο στη νεολαία που αντιμετώπιζε την οικονομική κρίση, το «Vale la pena luchar» (Αξίζει τον κόπο να μάχεσαι).

Το 2015, στα 95 του, έδωσε μια βιντεοσκοπημένη συνέντευξη στην ηλεκτρονική εφημερίδα eldiario.es, στην οποία υπενθύμιζε πως ουδέποτε υπήρξε «οπαδός της εκδίκησης».

Η ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΩΝ ΗΛΙΘΙΩΝ

Ετσι επιγράφεται το άρθρο του Περικλή Κοροβέση στην Εφημερίδα των Συντακτών από όπου και αντιγράφουμε.

Κατά κανόνα οι άνθρωποι παίρνουν την πραγματικότητα ως δεδομένη. Σου λένε: «Έτσι είναι τα πράγματα, έτσι τα βρήκαμε και έτσι πάντοτε ήταν».
Και αφού λοιπόν τα πράγματα είναι ίδια και απαράλλαχτα, μήπως πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να προσαρμοστούμε, όσο γίνεται καλύτερα, και να κοιτάξουμε να βελτιώσουμε τη θέση μας, όσο γίνεται καλύτερα;
Και αυτό σημαίνει, κατά κανόνα, κυνήγι χρημάτωνσπίτιαυτοκίνητο,δάνειο και κατανάλωση μέχρις εσχάτων και πλήρης αδιαφορία για την κοινωνία και τον διπλανό μας.
Και δημιουργούνται ανεπαίσθητα τείχη γύρω μας για να μας προστατέψουν από τον ξένο και τον διαφορετικό, που δεν είναι σαν κι εμάς, άρα είναι μια εν δυνάμει απειλή, αφού η ύπαρξη του άλλου, με το «αλλιώτικο» που είναι, βάζει υπό αμφισβήτηση το κανονικό που είμαστε εμείς. Αυτοί οι άνθρωποι δημιουργούν και μια δικιά τους γλώσσα.
Είναι κατά κανόνα πομποί και καθόλου ή ελάχιστα δέκτες. Είναι σίγουροι πως ξέρουν, γι’ αυτό δεν κάνουν τον κόπο να ακούσουν τι λένε οι άλλοι, γιατί εκ των προτέρων είναι πεισμένοι πως οι άλλοι δεν ξέρουν ή, στην καλύτερη περίπτωση, είναι διαφορετικοί.
Αυτή η μεγάλη κατηγορία ανθρώπων έλκεται από τα κόμματα εξουσίας και ψηφίζει σαν να παίζει τις οικονομίες της -αλλά με κομπίνα- στο Χρηματιστήριο.
Και αυτοί οι άνθρωποι πόνταραν λάθος μια φορά, μπορεί να το διορθώσουν τζογάροντας στο επόμενο ή στο μεθεπόμενο κόμμα εξουσίας, πριν καταλήξουν στο συμπέρασμα πως όλοι είναι «ίδιοι» και αρχίσουν να προαλείφονται για ψήφο στη Χρυσή Αυγή.
Το βασικό επιχείρημα είναι: «Τους δοκιμάσαμε όλους. Να δοκιμάσουμε και αυτούς». Στον αντίποδα αυτής της πλειονότητας υπάρχει και μια μειονότητα που βάζει πάντα ένα «γιατί» και θέτει μια σειρά απόερωτήματα, συχνά με την περιέργεια ενός παιδιού.
Αυτοί οι άνθρωποι κατά κανόνα είναι ενοχλητικοί. Και όταν, μάλιστα, αρχίζουν και δίνουν τις δικές τους απαντήσεις και αποδεικνύουν πως τα πράγματα θα μπορούσε να ήταν και αλλιώς, και αναλαμβάνουνδράση για να αλλάξουν μια άδικη κατάσταση, τότε γίνονται επικίνδυνοι... Δεν έχουμε μάθει ποτέ, τίποτα, από την ιστορία των εκτελεσθέντων και το δίκιο τους, γιατί;
Και εδώ, άθελά μου, έκανα μια άλλη προσέγγιση για το τι είναι Δεξιά και Αριστερά. Μια διάκριση πουποτέ δεν θα πάψει να υπάρχει, όσο κι αν πια, αυτές οι ορολογίες, συχνά δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
Οι κρατικοποιήσεις που έκανε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής την πρώτη περίοδο της Μεταπολίτευσης ήταν αριστερή ή δεξιά πολιτική;
Το ξεπούλημα της εθνικής, κοινής περιουσίας αυτού του λαού που κάνει η κυβερνώσα ομάδα Τσίπρα, είναι δεξιά ή αριστερή πολιτική;
Μιας περιουσίας που δεν είναι του κράτους, αλλά του λαού; Εδώ ποιος από τους δύο υπηρέτησε το κοινό καλό και ποιος υπηρέτησε το Κεφάλαιο; Η απάντηση δική σας. Υπουργός της σημερινής κυβέρνησης έχει παραδεχτεί πως η χώρα βρίσκεται υπό κατοχή.
Με κάποιες προϋποθέσεις, να συμφωνήσω μαζί του. Αφού λοιπόν η χώρα βρίσκεται υπό ξένο ζυγό, τότε σημαίνει πως έχουμε μια κυβέρνηση δωσίλογων την οποία υπηρετεί ο εν λόγω υπουργός. Κουίσλινγκκαι αριστερός γίνεται; Φαίνεται πως στην Ελλάδα τα πάντα είναι δυνατά.
Και ο καθένας όπως βολεύεται, ελλείψει κριτικής σκέψης, ενός λαού εν υπνώσει. Οι βλάκες εξαιρούνται, γιατί δικαιώνονται. Αλλά ας γυρίσουμε στα καθ’ ημάς και να δούμε μερικά δεδομένα όπου στηρίζεται η σημερινή ελληνική πολιτική.
Και να πάρουμε μερικά στερεότυπα που αναπαράγονται αμάσητα από τα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά. «Ελάφρυνση χρέους», «Αξιολόγηση», «Κουαρτέτο», «Επενδύσεις», «Ιδιωτικοποιήσεις».
Αυτά γεννούν μια ακατάσχετη λογοδιάρροια τόσο σε εκτενή ρεπορτάζ που αλληλοτροφοδοτούνται όσο και σε πληκτικά πάνελ, σχεδόν πάντα με τους ίδιους πανελολόγους που αναλύουν το τίποτα χωρίς ποτένα βάζουν ένα γιατί. Και τα ερωτήματα που θέτει ο κόσμος των «Γιατί-δων» είναι πολλά καιαναπάντηταΧρέος: Σύμφωνοι.
Αλλά πριν το πληρώσουμε, ας μάθουμε πώς δημιουργήθηκε. Μήπως πληρώνουμε τα χρέη της χούντας για τα έξοδα που έκανε για εκτελέσεις, βασανιστήρια, φυλακίσεις και εξορίες;
Αξιολόγηση: Θα δεχόταν ποτέ μία κυρίαρχη χώρα, π.χ. ΓερμανίαΓαλλία κ.λπ., ένα διεθνές κουαρτέτο να την αξιολογεί σαν να ήταν δημόσιος υπάλληλος; Καλές οι επενδύσεις. Αλλά επενδύσεις έχουμε και στο Πακιστάν, στο Μπαγκλαντές, στη Μαλαισία κ.α.
Πλούτισαν αυτές οι χώρες; Μήπως όταν λένε επενδύσεις εννοούν στρατόπεδα εργασίας; Δώδεκα ώρες εργασίας την ημέρα, τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες τον χρόνο και αμοιβή λιγότερο από πενήντα λεπτά την ώρα. Αυτή είναι η προοπτική μας;
Αν ένα λιμάνι, ένα αεροδρόμιο, μία ΔΕΚΟ είναι κερδοφόρα για τον ελληνικό λαό, τότε γιατί τα δίνουμε; Η διεθνής εμπειρία έχει δείξει πως μόνο διεφθαρμένες κυβερνήσεις Τρίτου Κόσμου το πράττουν αυτό, με αντικειμενικό σκοπό τη μίζα.
Ωραία δουλειά, πουλάς κάτι που δεν είναι δικό σου και τα κονομάς γερά.
Μήπως αυτό σήμερα είναι το ανώτατο στάδιο της πολιτικής; Και μήπως αυτά εκφράζει η καλή μας αριστερή κυβέρνηση, με το επαγγελματικό χαμόγελο του Τσίπρα;

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Η κατάμαυρη Παρασκευή ή ..."όπως Αμερική" …


Πιθανόν να θυμάστε την εξαιρετικά χαριτωμένη Αφρο-Αμερικάνα Υβέτ Τσάρβις, που με τα σπαστά της, τότε Ελληνικά, διαφήμιζε βαφή νυχιών. Μας ανέβαζε, ψυχολογικά με την διαβεβαίωσή της, ότι ακριβώς έτσι συμβαίνει και στην Αμερική… Δεν πείραζε, λοιπόν, που η φίλη μας, η αδελφή μας, μη σας πω και η μαμά μας δεν βρισκόταν στην Αμερική… Χάρις στην βαφή τάδε μπορούσε να αισθάνεται σαν να ήταν Αμερικάνα… Κ ι εμείς περήφανοι, που έχουμε τέτοια φίλη, μάνα και αδελφή…
Για κάποιους τότε, η επιτυχία της διαφήμισης οφείλονταν στον χαρακτήρα πρόκλησης και υπερβολής, που άγγιζε τα όρια της φαιδρότητας για το μέσο Ελληνικό αισθητήριο, που στέκονταν σκωπτικά απέναντι στην αφέλεια και την κακογουστιά του μέσου Αμερικάνου…
Η ιστορία, όμως μας διδάσκει, πως πολλές φορές η κουλτούρα –καλή ή κακή- μπορεί να αποδειχτεί ισχυρότερο, δηλαδή αποτελεσματικότερο, όπλο ακόμη και από πολύ εξελιγμένους τεχνολογικά οπλισμούς.
Στην χώρα μας, η διαδικασία Αμερικανοποίησης ξεκίνησε άμεσα και με επιθετικούς ρυθμούς μετά τον εμφύλιο… Παράδεισος δημοκρατίας, ελευθερίας, αφθονίας, ευκαιριών, δυνατοτήτων, αξιοκρατίας παρουσιάζονταν η χώρα των υπερατλαντικών μας προστατών.   Ενας δυναμικός μηχανισμός μαζικής πλύσης εγκεφάλων περιελάμβανε κινηματογράφο, κρατικό ραδιόφωνο, εφημερίδες, περιοδικά, αφίσες, διαφημίσεις, διαλέξεις και λοιπά ων ουκ έστιν αριθμός. Κεντρικός άξονας λατρείας το χρήμα…Money, money!!! Ο κατέχων είναι άξιος, ικανός, αξιοσέβαστος, παραδειγματικός και επί το λαϊκότερο: μάγκας, ωραίος, μεγάλος, ο πρώτος, ο δεν υπάρχει…
Στα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια μέχρι και την χούντα υπήρχε αντίσταση στο πνεύμα της Αμερικανιάς, που εύρισκε σχετικά περιορισμένη αποδοχή και υιοθέτηση σε στενό κύκλο γόνων υψηλόβαθμων αστών…   Είναι τα χρόνια, που η αριστερά, διωγμένη, εξορισμένη και εκτελεσμένη κατέχει κεντρική θέση στις συνειδήσεις των πολιτών… Διδάσκει ήθος, πολιτισμό, στάση ζωής. Είναι μία αριστερά, που πρωταγωνιστεί, που σχεδόν ηγεμονεύει στις συνειδήσεις των ανθρώπων όσον και αν τις κάνουν τη ζωή δύσκολη, αβίωτη…  Είναι μία αριστερά σαφώς μετωπική, που υπερβαίνει τις φυσικές διαφορές των μετεχόντων –όχι εύκολα πάντοτε- και καταφέρνει να εστιάζει –όχι πάντοτε με επιτυχία- στο κύριο και όχι στο δευερεύον, στο άμεσο και όχι στο απώτερο. Ο πολιτικός λόγος της αριστεράς έχει μεγάλο κύρος και γοητεία… Κατά πολύ ευρύτερο από την εκλογικά αποτυπούμενη επιρροή της, ακόμη και το συγκλονιστικό 25% του 1958. Σε χρόνια που ο εξαναγκασμός στην καθημερινότητα και η νόθευση της λαϊκής θέλησης είναι τα ισχυρότερα εργαλεία της κυρίαρχης τάξης. Με λίγα λόγια: Το σχέδιο εξανδραποδισμού του λαού αυτής της χώρας δεν μπορούσε να δρέψει δάφνες νίκης προχουντικά…
Ο καιρός όμως έχει γυρίσματα και ενώ η μεταπολίτευση παρουσιάζεται σαν ευκαιρία μεγαλύτερου ανοίγματος της αριστεράς στον πολιτισμό, στην πολιτική και τελικά στην ίδια τη ζωή, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι… Οι ευκαιρίες υπήρξαν… Κάποια βήματα, ενίοτε σημαντικά, έγιναν.  Ταυτόχρονα, όμως έγινε απίστευτα μεγάλη ανάλωση δυνάμεων στο ιδεολογικοπολιτικό εμφύλιο της κομμουνιστικής αριστεράς. Ούτε σήμερα έχει συνειδητοποιηθεί τι χρόνος, κόπος και πόνος αναλώθηκαν σε αυτό το πεδίο.  Δυστυχώς, εκτός του πραγματικού πεδίου της  ζωής.
Τον ίδιο καιρό όμως ο εχθρός είχε μπει για τα καλά στην πόλη και εμείς γελούσαμε σαν τα παιδιά, την πρώτη, την δεύτερη και τις επόμενες μέρες… Δεν φορούσε την τρομακτική προβιά του λύκου, που τρομάζει και απωθεί… Ισα, ίσα φορούσε ωραία, μοντέρνα, ελκυστικά φτιασίδια… Και μας δίδασκε, πως όταν τα φοράς ανεβαίνεις… Γίνεσαι πετυχημένος, γίνεσαι σπουδαίος, γίνεσαι ευτυχισμένος… Και αυτός, που μας τάλεγε δεν ήταν κάποιος γέρος συντηρητικός, κάποιος σεσημασμένος ακροδεξιός… Κάθε άλλο. Ηταν γνωστός δημοκρατικός, λίγο ή περισσότερο σοσιαλιστής, αρκετά αντιχουντικός και σφόδρα αντιστασιακός… Συνταγή πολύ διαφορετική από την αποτυχημένη προχουντική, την αποκρουστική, την γελοία. Τώρα οι «λαϊκές προσδοκίες» βρίσκουν αντίκρυσμα. Η ευδαιμονία της «πάρτης μου» ανάγεται σε κυρίαρχο ιδανικό… Απενεχοποιημένο από κάθε είδους τύψεις και απελευθερωμένο από κάθε είδους κρατήματα… Οσο εμείς κάνουμε «ταξικές» αναλύσεις και ετοιμάζουμε λεξιλαγνικούς λίβελους, ένας ασυγκράτητος καταναλωτισμός μπουκάρει στην Ελληνική κοινωνία, με την πιο προκλητικά ανοιχτή στήριξη κυβερνώντων, τραπεζιτών, διαφημιστών, ΜΜΕ… Μία άρτια μεθοδευμένη αποκοινωνικοποίηση προωθείται συστηματικά ως υψηλό όραμα … προοδευτικότητας, ξεσκουριάσματος, αντισυντηρητισμού… Πρέπει να μάθεις να πατάς επί πτωμάτων, με …την καλή έννοια… Όπως -καλή ώρα- ο Jason Statham, που ως ο «καλός» πρωταγωνιστής ταινιών δράσης  έχει τουλουμιάσει στο ξύλο όποιον βρίσκει μπροστά του …με την καλή έννοια… Το χρηματιστήριο του 1999 είναι πράξη …μέγιστης λαϊκής μαζικής εκπαίδευσης που ταυτόχρονα αναδεικνύει και το …απεριόριστο των ορίων μας…
Εχουμε μάθει πλέον τα κόλπα και είμαστε έτοιμοι για κάθε νεωτερισμό, που μπορεί να μας ανοίξει δρόμο για καταναλωτικές απολαύσεις… Αν χρειαστεί θα ξεπαγιάσουμε έξω από τα καταστήματα περιμένοντας επί ώρες να ανοίξουν οι πύλες του Παραδείσου. Θα τρέξουμε. Θα σπρωχτούμε. Θα παίξουμε και ξύλο.  Χτές ήταν η αρχή… Μπορούμε και καλύτερα… Όπως σε τόσα Ευρωπαϊκά αστικά κέντρα…. Όπως Αμερική
Η χτεσινή Παρασκευή μας δίνει πιστοποιητικά Δυτικόφρονου καταναλωτισμού. Μας «ανεβάζει».

Και για να σοβαρευτούμε: Η χτεσινή Παρασκευή είναι μία πραγματικότητα, όχι μόνον για να αναλυθεί αλλά κυρίως για να συνειδητοποιηθεί ως πραγματικότητα… Πρώτα να την παραδεχτούμε σαν τέτοια και μετά κουβεντιάζουμε…