ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Ενα διαφορετικό κείμενο...

...από τα συνήθη, που αναρτούμε στην ΦΑΙΑΚΙΑ είναι αυτό του καθηγητή Μαθηματικής Ανάλυσης στο Φυσικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών, Θεόδωρου Σταυρόπουλου. Αντιγράφουμε από την ISKRA

ΦΥΤΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΠΟΡΟ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

Η μόρφωση, όπως ακριβώς μια εύφορη γη, φέρνει όλα τα καλά

"Η παιδεία, καθάπερ ευδαίμων χώρα, πάντα τ’ αγαθά φέρει"
έλεγε ο Σωκράτης και πιθανών ο νέος να είχε περισσότερη "εξυπνάδα" αν έκανε τον κόπο να μελετήσει τον Αθηναίο φιλόσοφο, διότι θα ήξερε ότι όσο δεν βασίζεται στην πνευματική και ψυχική καλλιέργεια του, τόσο περισσότερο θα οδηγείται στον ατομικισμό, ναρκισσισμό και την φαυλότητα.

---000_StayropoulosΣε κάθε ανθρώπινη ενεργοποίηση, που αξιώνει ιδιαίτερη και συνεχή ετοιμότητα της συνείδησης, αλλά και σε κάθε αποδοτικότητα παρεμβάλλεται η παράμετρος "διαφέρον", για να ξεδιπλώσει ένα καθοριστικό ρόλο στην πορεία του ανθρώπου.

Το διαφέρον είναι πολύ σπουδαία παρόρμηση της ψυχής η οποία λαμβάνει κάθε φορά εκδήλωση σύμφωνα με τις εξωτερικές επιδράσεις και τις εξωτερικές διεγέρσεις. Με διαφορετικές λέξεις το διαφέρον είναι εσωτερικό ελατήριο που ενεργοποιεί όλες τις ψυχικές δυνάμεις για να κατορθώσει ένα συγκεκριμένο σκοπό. Οτιδήποτε μας διαφέρει, αυτό προκαλεί την προσοχή μας και συντείνει στην υλική, ψυχική και πνευματική μας ευημερία. Όπως και κάθε ανθρώπινη παρόρμηση, έτσι και το διαφέρον ακολουθεί τους κανόνες της μόρφωσης και της διαπαιδαγώγησης. Γι' αυτό ο βασικότερος όρος της παιδείας είναι η αναζωπύρωση και η διατήρηση του διαφέροντος, ώστε να βρίσκεται συνεχώς σε καθεστώς ετοιμότητας ο παιδαγωγούμενος. Έτσι ο άνθρωπος που ζει με λιγοστά διαφέροντα, μειονεκτεί στο συναίσθημα της ζωής και εξαφανίζει την εξαιρετική αντίληψη αυτής.

Ένα από τα σοβαρότερα ατοπήματα των ανθρώπων είναι και αυτό της αχαριστίας. Της αγνωμοσύνης προς όλους εκείνους που με τις ενέργειες τους έχουν συμπαρασταθεί στο να υπερνικηθούν αρκετές δυσκολίες και σοβαροί κίνδυνοι. Είναι αχαριστία όταν την ευπραγία μας την αποδίδουμε μόνο στα προσόντα μας, στην αξιοσύνη μας, και όχι στα ταλέντα που μας παραχώρησε ο θεός, στους γονείς που επιδίωξαν να μας μορφώσουν, στους φίλους που μας συμπαραστάθηκαν ποικιλοτρόπως και στην κοινωνία που μας προσέφερε υλικά αγαθά για την κάλυψη αναγκών. Η αχαριστία είναι μεγάλη ασθένεια, γιατί είναι μια ψυχική νόσος που εξουσιάζει τον άνθρωπο και που αχρηστεύει την υπόσταση του.  Τα εφήμερα φθαρτά αγαθά δεν μπορούν να εξισορροπήσουν την αιώνιο πνευματική σπουδαιότητα της ψυχής, γι' αυτό δεν πρέπει να την ρυπαίνουμε με το πρωτόζωο της αχαριστίας.

Κανείς θα μπορούσε να ελεεινολογεί ώρες ατελείωτες την ηθική (κατά)πτώση που χαρακτηρίζει τόσο την εποχή μας όσο και την Ελληνική κοινωνία, ειδικότερα. Η παιδεία της λεγόμενης «νέας γενιάς» ομοιάζει με αυτούς τους αλαλάζοντες νεαρούς, θιασώτες των «ακραίων σπορ», που πηδούν από κάποιο αεροπλάνο αναζητώντας την στιγμιαία αναζωογόνηση που προσφέρει η έξαρση της αδρεναλίνης στον ανθρώπινο οργανισμό. Στην εποχή του ίντερνετ και της απεριόριστης και εύκολα προσβάσιμης πληροφορίας, η ουσιαστική γνώση πνίγεται μέσα σ’ έναν ωκεανό εφήμερων πληροφοριών και επιστημονικοφανών απόψεων που υπηρετούν συμφέροντα και λόμπι κάθε λογής. Σήμερα, με το μέσο επίπεδο μόρφωσης να είναι υψηλότερο απ’ ότι σε οποιαδήποτε άλλη εποχή και οι βιβλιοθήκες του κόσμου είναι ανοιχτές στους πάντες, δεν έπρεπε να βλέπουμε νέους Φειδίες, Νεύτωνες, Πύρρωνες και όλων των ειδών τα λαμπρά μυαλά να αναδύονται; Αντ’ αυτού, ποιος μπορεί ν’ αρνηθεί ότι η σύγχρονη νεολαία, στη συντριπτική της πλειοψηφία, είναι διανοητικά οκνηρή και πνευματικά πλαδαρή; Κι αυτό γιατί έχει χαθεί ο ενθουσιασμός από τις μέρες μας: αυτή η έμφυτη πυξίδα μέσα στον άνθρωπο που τον οδηγεί στο να κυνηγά την πραγμάτωση του μεγαλειώδους, του ωραίου, του θεάρεστου και του θεϊκού. Ο ενθουσιασμός, στην πραγματική του διάσταση, είναι ένα είδος όρασης που επιτρέπει στον άνθρωπο να βλέπει τον κόσμο μέσα από μια πνευματική ματιά, να εστιάζει στην ουσία και τις ιδέες – να κοιτά τον έναστρο ουρανό και να βλέπει τα γρανάζια του σύμπαντος σε κίνηση αντί για έναν μαύρο μπερντέ με αδιάφορα λαμπιόνια. Δεν πρέπει όμως να γινόμαστε «οι τα φαιά φορούντες και περί ηθικής λαλούντες» δίχως να έχουμε να προτείνουμε κάτι χειροπιαστό ως αντίδοτο σ’ αυτή τη μάστιγα. Ο ενθουσιασμός μπορεί να καλλιεργηθεί μέσα στη ψυχή του ανθρώπου, όπως άλλωστε όλες οι αρετές και όλα τα πάθη. Είναι, από τη φύση του, ένας σπόρος που πρέπει να πέσει στο γόνιμο έδαφος της παιδικής ψυχής όσο πιο νωρίς γίνεται. Δεν διδάσκεται με λόγια και σοφούς αφορισμούς αλλά με βιωματική εμπειρία και μια εσωτερική χαρά. Αυτή η εμπειρία πολλές φορές μπορεί να είναι λυπητερή και σκληρή όσο ο νέος άνθρωπος συγκρούεται με την ασχήμια του κόσμου, μα η μύχια χαρά του είναι μια φλόγα που μπορεί να κατακαύσει τα συντρίμμια και τα χονδροειδή παραπήγματα που συσσωρεύονται μέσα του με τον ρούν του χρόνου. Στη φλόγα αυτής της φωτιάς όλα μετουσιώνονται: η αποτυχία γίνεται αφορμή για χάραξη νέας ρότας και όχι λόγος για θρήνο· η αχαριστία ξαφνικά φαντάζει παράλογη, παρακατιανή αντίδραση στον άνθρωπο που εμφορείται από όνειρα και ευγενείς φιλοδοξίες. Εκείνος, άλλωστε, δεν κοιτά πίσω του, αλλά μπροστά. Μια ενθουσιώδης ψυχή δεν έχει χρόνο για μικρότητες και δεν θλίβεται υπέρμετρα. Παρατηρεί, ελπίζει, προσεύχεται και σιωπά. Μπορεί αυτή η σιωπή να φαντάζει αναποτελεσματική και παρακατιανή στον θορυβώδη και φανφαρόνο κόσμο του σήμερα όμως, για να πειστούμε ως προς την αποτελεσματικότητά της, δεν έχουμε παρά να σκεφτούμε ότι και η ίδια η Φύση έτσι ακριβώς μεγαλώνει το αιωνόβιο πλατάνι και χτίζει τα επιβλητικά της βουνά. Δεν έχουμε, λοιπόν, παρά να την μιμηθούμε.

Θα κλείσω με μια αναφορά στον σπουδαίο φιλόσοφο Αριστοτέλη: 

Σε όλα υπάρχει εκ φύσεως κάτι το θείο "Πάντα γαρ φύσει έχει τι θείον"

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Τέλος εποχής...

...σημαίνει η "αποχώρηση" του Ανδρέα Μπάρκουλη... Αυτής της μετεμφυλιακής κουλτούρας, που έφτασε μέχρι τα όρια της μεταπολίτευσης...Ζεν πρεμιέ ο Ανδρέας, ακαταμάχητρος γόης, που το σύνθημα: κορίτσια ο Μπάρκουλης ήταν δηλωτικό της ερωτικής του απήχησης στο άλλο φύλο... Ταυτίστηκε με τον ρόλο αυτό αλλά δεν έχασε τις ευκαιρίες να δείξει το πραγματικό του ταλέντο στον κινηματογράφο και το Θέατρο, όπου συνεργάστηκε με ιδιαίτερη επιτυχία με μεγάλους συμπρωταγωνιστές και σκηνοθέτες. Ταλαιπώρησε και ταλαιπωρήθηκε με την Υγεία του αλλά δεν του έλειψαν το κουράγιο και η ανθρωπιά.
Καλοτάξειδος !!! 

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Τι γίνεται στην Λατινική Αμερική;

Και ειδικότερα στην Βενεζουέλα... Κάποιες όψεις του ζητήματος επιχειρεί να περιγράψει ο Χρήστος Λάσκος στο άρθρο του, που αντιγράφουμε από τον ιστότοπο: Το κουτί της Πανδώρας και την Εφημερίδα των Συντακτών.

Η Βενεζουέλα και η Αριστερά

Αν κάτι κάνει εντύπωση τους τελευταίους μήνες, που η Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας βρίσκεται σε μεγάλη και προφανή κρίση, είναι η εκκωφαντική (!) απουσία αναλύσεων αλλά και τοποθετήσεων από την πλευρά της διεθνούς Αριστεράς.

Το πράγμα, μάλιστα, γίνεται μυστηριώδες και παράδοξο, αν αναλογιστούμε πόσο είχε αξιοποιηθεί το τσαβικό παράδειγμα, επί σειρά ετών, για να δείξει πως είναι δυνατή μια εναλλακτική πολιτική με αντινεοφιλελεύθερο προσανατολισμό, ακόμη και δίπλα στην καρδιά του θηρίου. Μην πάμε μακριά. Αρκεί να θυμηθούμε τη στάση του ίδιου του πρωθυπουργού μας, από την πληθωρισμική αναφορά στον Σοσιαλισμό του 21ου αιώνα μέχρι την παρουσία του στην κηδεία του Ούγκο Τσάβες.

Τώρα σιωπή.

Οι εφημερίδες –και γενικότερα τα έντυπα– της ελληνικής Αριστεράς έχουν αφιερώσει ελάχιστο χώρο σε γεγονότα, που, ακόμη κι αν δεν αναφέρονταν σε μια χώρα που είχε αποτελέσει, με τον τρόπο της, σύμβολο κι ελπίδα επί καιρό, δεν μπορεί παρά να θεωρηθούν μεγάλης σημασίας. Σηματοδοτούν μια αλλαγή φάσης στη Νότια Αμερική, που ίσως αποβεί καθοριστική συνολικότερα για τις διεθνείς εξελίξεις, όπως μπορεί ο καθένας να καταλάβει.

Γιατί, λοιπόν, τόση σιωπή;

Μια εξήγηση είναι, προφανώς, η αμηχανία μπροστά στις εξελίξεις: η κακή τροπή των πραγμάτων απαιτεί, πάντοτε, μια ηθική και διανοητική γενναιότητα, δηλαδή εντιμότητα, που δεν είναι εύκολο να τη διαθέτεις. Μια δεύτερη ερμηνεία της σιωπής, χειρότερη, αλλά όχι λιγότερο πιθανή, είναι ο εκτεταμένος κυνισμός, η εγκατάλειψη του ηττημένου, η από τα πράγματα παραδοχή πως το δίκιο είναι με τον νικητή –ή, αλλιώς, δεν έχει σημασία με ποιον είναι το δίκιο.

Δεν πάει έτσι, όμως. Η σιωπή πρέπει να σπάσει. Η αναμέτρηση με τις εξελίξεις στη Λατινική Αμερική είναι υποχρεωτική για όσους θέλουν να πείσουν κι άλλους πως υπάρχει εναλλακτική, πως ο νεοφιλελευθερισμός, αλλά και ο καπιταλισμός, δεν είναι αναγκαστικά το μέλλον μας. Πολύ περισσότερο, όταν είναι πολλά τα σημάδια που δείχνουν πως με τον καπιταλισμό το ίδιο το μέλλον της ανθρωπότητας, αλλά και του πλανήτη, αρχίζει και τίθεται εν αμφιβόλω.

Τι συμβαίνει, λοιπόν, στη Βενεζουέλα. Προφανώς, ο χώρος μιας επιφυλλίδας δεν είναι αρκετός για να απαντηθεί το ερώτημα. Νύξεις, μόνο, μπορούν να γίνουν.

Για ένα μεγάλο τμήμα της Αριστεράς, εδώ και σ’ ολόκληρο τον κόσμο, τα κινήματα της Λατινικής Αμερικής αποτέλεσαν ελπίδα και αναφορά. Οπως και οι πολιτικές απολήξεις τους, άλλωστε. Πράγμα που, σχεδόν πάντα, συνέβαινε με αδιαφοροποίητο τρόπο.

Ως εάν, δηλαδή, οι Ζαπατίστας και ο Τσάβες –ή και ο Κορέα ή οι Κίρχνερ– να ήταν το ίδιο. Που δεν ήταν. Στην Τσιάπας έψαχναν τρόπους να «αρνηθούν» το κράτος, ιδρύοντας νέες μορφές οριζόντιας διαχείρισης των πραγμάτων και των καταστάσεων, με την ευρεία αξιοποίηση και της ιθαγενικής κουλτούρας, ενώ στη Βενεζουέλα και αλλού η κατάκτηση του κράτους θεωρήθηκε εκ των ων ουκ άνευ όρος για προοδευτικές αλλαγές.

Ενώ ο Μάρκος, με μεγάλη δόση αυτοσαρκασμού, υπέγραφε ως «υπο»-διοικητής («υπό» τίνος;), ο Τσάβες έξι ώρες στην τηλεόραση, με κόκκινο πουκάμισο, δίδασκε τον «λαό του» αδιαμεσολάβητα, ως κυρίαρχος κυβερνήτης.

Ασήμαντα και επιφανειακά ζητήματα; Διακρίσεις που συνιστούν αισθητική πολυτέλεια, ενώ «το πράγμα βράζει»; Το αντίθετο! Σε τέτοια θέματα, τελικά, φαίνεται πως κρίνονται τα πάντα. Γιατί, ίσως, είναι δείκτες αυτού που σημείωνε ο Αλβαρο Ρέγες, σ’ αυτήν εδώ την εφημερίδα, στις 11 Ιουλίου: «Δεν κατέλαβαν την εξουσία, αυτή τους κατέλαβε».

Επ’ ουδενί, όμως, τα προηγούμενα σχόλια δεν θα πρέπει να οδηγήσουν στο συμπέρασμα πως οι προοδευτικές κυβερνήσεις της Νότιας Αμερικής δεν αποτέλεσαν μια σημαντική πολιτική τομή. Το αντίθετο!

Οντας συνέπεια της κοινωνικής κίνησης, εξεγερσιακής σε μεγάλο βαθμό, υπήρξαν θετικά επεισόδια στην πορεία των λαών της περιοχής για χειραφέτηση. Η μείωση της απόλυτης φτώχειας και των ανισοτήτων είναι αναμφισβήτητη και όχι στατιστική. Το ενδιαφέρον για τις κατώτερες τάξεις έμπρακτο.

Κι όμως, φαίνεται πως το κυβερνητικό «πείραμα» τελειώνει με κακό τρόπο. Υπάρχει εξήγηση; Αριστεροί και αναρχικοί ισχυρίζονται πως ο λόγος που οι ριζοσπαστικές κυβερνήσεις δεν τα κατάφεραν είναι πως τους έλειπε, ακριβώς, ο ριζοσπαστισμός. Στην πραγματικότητα, αξιοποίησαν μια ευνοϊκή διεθνή συγκυρία για την άσκηση μιας περιορισμένα «προοδευτικής» πολιτικής.

Η επένδυση στον εξορυκτισμό, η αύξηση, πρακτικά, της εξάρτησης από τις τιμές των πρώτων υλών και τις πολυεθνικές που ελέγχουν τη χρήση τους κατέστησαν θνησιγενές, εξ αρχής, το εγχείρημα.

Αντί να αξιοποιηθεί η ευνοϊκή συγκυρία προκειμένου να επιχειρηθούν ριζικές τομές, τόσο στο θεσμικό όσο και στο παραγωγικό επίπεδο, οι κυβερνήσεις αφέθηκαν στην πολύ «κερδοφόρα» συμμετοχή τους στον διεθνή καταμερισμό εργασίας –και μια εσωτερική «ανάπτυξη» βασισμένη στον διπλασιασμό του μέσου ποσοστού κέρδους από 10% σε 20%.

Χαρακτηριστικά, στην περίπτωση της Βενεζουέλας, το 30% του ΑΕΠ, το 50% των δημόσιων εσόδων, το 90% των εξαγωγών προέρχονταν από το πετρέλαιο. Πράγμα που κάθε άλλο παρά άλλαξε στην περίοδο Τσάβες. Με το που έπεσαν οι τιμές, μαζί και με τη μείωση της ζήτησης από την Κίνα λόγω της παγκόσμιας κρίσης, το πράγμα έφτασε στην ολοκληρωτική σχεδόν κατάρρευση, που παρακολουθούμε σήμερα.

Με μεγάλη προσοχή θα πρέπει να συζητηθούν οι εξελίξεις. Οπως κι αν σταθεί κάποιος, ωστόσο, η άποψη της «μιας πλευράς» της συζήτησης φαίνεται να δικαιώνεται: ή μεγάλες ριζικές τομές ή μικρά διαλείμματα μιας καλύτερης ζωής και μετά πάλι επιστροφή σ’ αυτό που μπορεί να δώσει ο καπιταλισμός. Φτώχεια, ανισότητες, βία και ανασφάλεια. Στρατηγικής σημασίας διαπίστωση.

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Αληθινή είδηση είναι μόνον η κατασκευαζόμενη...

Θυμάστε το πελεκάνο του δήθεν Περσικού κόλπου, γεμάτο πετρέλαιο, θύμα του κακού Σαντάντ, που τελικά αποδείχθηκε κατασκεύασμα των "αντικειμενικών" Αμερικάνικων μέσων πληροφόρησης... Τελικά, η κατασκευαζόμενη αλήθεια αποδεικνύεται πανίσχυρο ανίκητο όπλο για την χειραγώγηση της κοινή γνώμης... Κάπου εκεί αποσκοπεί και το Συριόπουλο, που εμφανίστηκε σε όλα τα ΜΜΕ του "ελεύθερου" κόσμου. Γράφει σχετικά στην ISKRA ο Ανδρέας Ζαρείφης.

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΟΜΡΑΝ ΚΑΙ Η ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ A LA CARTE
ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗ

Μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Ή μήπως όχι; Μήπως περάσαμε στην εποχή όπου μια φωτογραφία μπορεί να αποκρύψει χίλιες αλήθειες;
Η μάχη στο Χαλέπι είναι ίσως η πιο σημαντική (έως τώρα) μάχη του πολέμου στη Συρία.
Στις 17 Αυγούστου (οι ημερομηνίες έχουν σημασία) οι συριακές δυνάμεις, μαζί με τις δυνάμεις της Χεζμπολάχ και υποστηριζόμενες από τη ρωσικήαεροπορία, προσέβαλαν το κέντρο επιχειρήσεων του «Jaish al-Fatah» στο νοτιοδυτικό Χαλέπι, τη περιοχή 1070 και τη βάση πυροβολικού στο Ramouseh. Οι δυνάμεις των τζιχαντιστών, παρ όλη την σφοδρή αντεπίθεση που πραγματοποίησαν, δεν ανέκτησαντον έλεγχο.
Στις 18 Αυγούστου οι συριακές δυνάμεις είχαν απελευθερώσει το 80% της περιοχής, τις συνοικίεςQarassial-Amiriyah και το λόφο al-Jam’iyat και οι δυνάμεις του «Jaish al-Fatah» είχαν εγκλωβιστεί στο νότιο, (ανίκανες να επιχειρήσουν εκεί, λόγω των αεροπορικών επιχειρήσεων) και στο ανατολικό τμήμα.
Ο στόχος των συριακών δυνάμεων είναι ο άξονας Huwayz – Qarassi ώστε να αποκοπεί κάθε δυνατότηταανεφοδιασμού και ενίσχυσης των δυνάμεων των τζιχαντιστών. Ο έλεγχος αυτού του άξονα θα σήμαινε αυτόματα την παράδοση τους και τον πλήρη έλεγχο της πόλης από τις συριακές δυνάμεις, με ότι αυτό συνεπάγεται για την εξέλιξη του πολέμου.
Μόνη σωτηρία για τις δυνάμεις των τζιχαντιστών θα αποτελούσε μια μικρή εκεχειρία, που θα τους επέτρεπε να ανασυνταχθούν και να ανεφοδιαστούν.
Και ιδού το θαύμα!
---000_omranh
Ακριβώς αυτή τη στιγμή «εμφανίζεται» το ρεπορτάζ για τον μικρό Ομράν. Από το κανάλι του Κατάραρχικά (χώρα τροφοδότη – διαμεσολαβητή του ΝΑΤΟ – των τζιχαντιστών). Στη συνέχεια το ρεπορτάζ αναπαράγεται από όλα τα δυτικά ΜΜΕ και τα «κανάλια αντικειμενικής πληροφόρησης» που ελέγχουν και χειραγωγούν τα κοινωνικά δίκτυα.
Η «διεθνής κοινότητα» απαιτεί «εκεχειρία» και «ανθρωπιστική βοήθεια» στη πόλη, «ανθρωπιστική βοήθεια» που στη πράξη σημαίνει άνοιγμα διαδρόμων ανεφοδιασμού για τους τζιχαντιστές και τίποτα περισσότερο.
Ο μικρός Ομράν είναι το θύμα ενός πολέμου που δημιούργησαν και συνεχίζουν να τροφοδοτούν οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ.
Από την εποχή του πολέμου του Κόλπου και τη φωτογραφία «του Κορμοράνου» τα δυτικά ΜΜΕ έχουν αποδείξει πως μπορούν να αξιοποιήσουν αποτελεσματικά το πόλεμο της Εικόνας και της Επικοινωνίας.
Μην περιμένετε να δείτε φωτογραφία από την πρόσφατη σφαγή του 12χρονου Αμπντάλα Ίσσα. Ούτε από τα δεκάδες παιδιά που δολοφονούνται εν ψυχρώ, σε σχολεία και νοσοκομεία της Υεμένης. Ούτε από τα, δολοφονημένα από ΝΑΤΟικές σφαίρες, παιδιά στο Ντονμπάς.
Ο πόλεμος είναι ήδη εδώ. Και μοναδική ελπίδα για τον μικρό Ομράν, τον Αϊλάν και τα δεκάδες χιλιάδες θύματα δεν είναι τα like στο facebook και η a la carte κατευθυνόμενη ευαισθητοποίηση. Αλλά ο αγώνας ενάντια στις ΝΑΤΟικές επεμβάσεις.

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Δικαίωμά του δεν είναι;;;

Η ΦΑΙΑΚΙΑ αισθάνεται αποιτροπιασμό και αγανάκτηση για την συγκλονιστική ταλαιπωρία του sir Philip Green, που συνέβη μάλιστα -τί ντροπή!!!- σε Ελληνικό έδαφος... Ενας άθλιος δημοσιγραφίσκος του Sky news είχε το απίστευτο θράσος να ερωτά επίμονα τον συμπαθέστατο sir, στην Ιθάκη, τι σχεδιάζει να κάνει με τους χρωστούμενους μισθούς και τις συντάξεις δώδεκα περίπου χιλιάδων απολυμένων από τα καταστήματα BHS. Τα καταστήματα, που ανήκουν στον φουκαρά sir Philip έχουν πτωχεύσει. Τι το απλούστερο!!! Πτωχεύσαμε;; Αντε γειά !!!
Και ενώ ο γλυκύτατος sir Philip, όπως διαβάσαμε στον ιστότοπο Nooz.gr, προσπαθεί να ξεχάσει τον πόνο του πάνω στην φτωχική του βαρκούλα -την βλέπετε στην φωτογραφία- έρχεται ο ανεκδιήγητος κύριος Ian Wright και δηλώνει, πως: υπάρχει μεγάλη αντίθεση στις δυο εικόνες, από τη μία ο κ. Green να απολαμβάνει τις διακοπές του στα ελληνικά νησιά με το καινούριο του γιωτ και από την άλλη 20.000 πρώην εργαζόμενοι της BHS να αντιμετωπίζουν μειώσεις συντάξεων. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν δουλέψει σκληρά για πολλά, πολλά χρόνια στην εταιρεία, οι οποίοι -μετά από όσα έχουν υποστεί οικονομικά και ηθικά αυτούς τους τελευταίους μήνες – θα ήθελαν πολύ να κάνουν αυτή τη στιγμή διακοπές. Ορίστε, λαϊκισμοί !!!
Μία άλλη ανεκδιήγητη κυρία, πρώην συνεργάτης του στην BHS, η Lin Macmillan, δήλωσε στο Sky News ότι καλύτερα θα ήταν να πάρει το ιδιωτικό του αεροσκάφος και να γυρίσει στη χώρα του για να ασχοληθεί με την “μαύρη τρύπα” στα ταμεία της εταιρείας, αντί να κάνει διακοπές. Τονν κάλεσε να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη, "εν ανάγκη να πουλήσει ένα από τα γιωτ του" (έχει τρία) για να καλύψει τους συνταξιούχους. 
Και ερωτώ: Δικαίωμά του δεν ήταν να πουλήσει για μία λίρα την αλυσίδα καταστημάτων, η οποία καταρρέοντας προκάλεσε την απώλεια 11.000 θέσεων εργασίας και μειώσεις 22.000 συντάξεων πρώην υπαλλήλων;;; Ο sir Philip πάντοτε προσέχει την τήρηση των νόμων....Διαθέτει μάλιστα και νομικό επιτελείο, που τον κατευθύνει πάντοτε στον δρόμο του δικαίου... 
Αλιώς να αρχίσουμε να αμφισβητούμε τη δημοκρατία μας, τους νόμους μας, τις φιλελεύθερες αξίες μας και να οδηγηθούμε στο χάος !!!

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Σωστές δουλειές !!!

Δεν θα μπορούσε να είναι τυχαίος ο έχων αναλάβει το έργο ανατροπής της προέδρου της Βραζιλίας...  Τα WikiLeaks, λοιπόν μας πληροφορούν για το ποιόν του κυρίου νέου Προέδρου της χώρας. Αντιγράφουμε από τον ιστότοπο TVXS.

WikiLeaks: Πληροφοριοδότης των ΗΠΑ ο νέος πρόεδρος της Βραζιλίας 

Είναι ένας από τους ενορχηστρωτές του «πραξικοπήματος» που επιχειρείται για την ανατροπή της προέδρου Ντίλμα Ρούσεφ στη Βραζιλία, αλλά όχι μόνο αυτό. Σύμφωνα με τα WikiLeaks έχει υπάρξει και μυστικός πληροφοριοδότης των ΗΠΑ. Ο λόγος για τον νέο μεταβατικό πρόεδρο της χώρας, τον επικεφαλής του Δημοκρατικού Κινήματος της Βραζιλίας (PMDB), Μισέλ Τέμερ.

Με νέα ανάρτηση τους τα WikiLeaks βάζουν λάδι στη φωτιά που έχει ξεσπάσει στη Βραζιλία, όπου διχασμένη βυθίζεται στη μεγαλύτερη πολιτική κρίση των τελευταίων δεκαετιών, που σε συνδυασμό με τα οικονομικά προβλήματα, δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα.
Νέες αναταράξεις προκαλεί η αποκάλυψη της ιστοσελίδας ότι ο νέος πρόεδρος της Βραζιλίας, Μισέλ Τέμερ υπήρξε στο παρελθόν πληροφοριοδότης των ΗΠΑ και είχε μεταφέρει «ευαίσθητες» πληροφορίες σε Αμερικανούς διπλωμάτες πριν από τις εθνικές εκλογές του 2006.
Τα τηλεγραφήματα που αναρτήθηκαν στον διαδικτυακό τόπο των Wikileaks έχουν τη σήμανση «ευαίσθητα αλλά όχι διαβαθμισμένα» και περιλαμβάνουν περιλήψεις συνομιλιών που είχε ο Τέμερ, ομοσπονδιακός βουλευτής την περίοδο εκείνη, με Αμερικανούς αξιωματούχους.
Στο έγγραφο, ο Τέμερ φαίνεται να διαβιβάζει σε Αμερικανούς αξιωματούχους την εκτίμηση  ότι στις τότε εκλογές, στις οποίες επανεξελέγη τελικά το Εργατικό Κόμμα (PT) του Λούλα, το κόμμα του θα γινόταν ο ρυθμιστικός παράγοντας για όποια κυβέρνηση προέκυπτε. Στην ανάλυση του του ο Τέμερ εξηγεί τη στρατηγική που θα ακολουθήσει το κόμμα του ως προς πιθανές συμμαχίες βάσει το τι θα δείξουν οι δημοσκοπήσεις λίγο πριν τις εκλογές. Ούτε λίγο, ούτε πολύ λέει ότι σε έναν δεύτερο εκλογικό γύρο θα συνεργαζόταν με οποιονδήποτε φιναλίστ. Ανοίγει επίσης τα χαρτιά του για τον εσωτερικό διχασμό που υπήρχε στην παράταξη του και το πως σκόπευε να τον ξεπεράσει.
Σχολιάζοντας την πολιτική κατάσταση λίγο πριν τις κάλπες, ο νέος πρόεδρος της Βραζιλίας έλεγε στους Αμερικανούς αξιωματούχους ότι «η εκλογή Λουλά γέννησε την ελπίδα στον βραζιλιάνικο λαό, αλλά οι επιδόσεις του στη διακυβέρνηση έχουν υπάρξει απογοητευτικές». Του ασκούσε κριτική επίσης για το γεγονός ότι προσπαθούσε να στήσει ένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας και ότι δεν εστίαζε στην οικονομική ανάπτυξη. Στις συζητήσεις που είχε δεν παρέλειψε να τονίσει τον προσανατολισμό του κόμματος του στην ανάπτυξη αλλά και να δώσει υποσχέσεις για τη συμφωνία FTAA, για μια ζώνη ελεύθερου εμπορίου στην αμερικανική ήπειρο, με εξαίρεση την Κούβα.
Όπως υποστήριζε επιπλέον στις συνομιλίες του με τους αξιωματούχους των ΗΠΑ πολιτικοί του Εργατικού Κόμματος (ΡΤ) είχαν καταχραστεί χρήματα όχι για ιδίον όφελος, αλλά για να ενδυναμώσουν το κόμμα.

Πώς ανατράπηκε η Ρούσεφ
Η «Σιδηρά Κυρία» της Λατινικής Αμερικής όπως την αποκαλούν, η Ντίλμα Ρούσεφ, βρίσκεται κατηγορούμενη από την αντιπολίτευση για παραβίαση δημοσιονομικών κανόνων. Κατηγορείται πως με «δημιουργική» λογιστική «μαγείρεψε» τα δημοσιονομικά μεγέθη, προκειμένου να αυξήσει τις δημόσιες δαπάνες και να μπορέσει να κερδίσει τις εκλογές του 2014, θάβοντας την πραγματική κατάσταση της οικονομίας.
Η αντιπολίτευση ξεκίνησε μια εκστρατεία για την παραπομπή της Ρούσεφ στη Δικαιοσύνη. Σε αυτή την προσπάθειά της βρήκε συμμάχους ακόμη και στο χώρο των συνεργατών της Ρούσεφ. Μεταξύ αυτών και ο αντιπρόεδρος της Βραζιλίας  από το 2011 Μισέλ Τέμερ, επικεφαλής του Δημοκρατικού Κινήματος της Βραζιλίας, που έσπασε τον κυβερνητικό συνασπισμό.
Μετά την αποπομπή της ο Τέμερ ανέλαβε προσωρινός πρόεδρος.
Ο διάδοχος της Ρούσεφ, Μισέλ Τέμερ, που εμπλέκεται στο σκάνδαλο Petrobas αλλά και σε άλλες υποθέσεις διαφθοράς, μετά την ανάληψη των καθηκόντων του έστειλε μήνυμα ενότητας. Πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν πως επιδίωξή του είναι να παραμείνει στον προεδρικό θώκο έως τον Δεκέμβριο του 2018, οπότε και λήγει η προεδρική θητεία. Στις προτεραιότητες του σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές στη Βραζιλία είναι η αλλαγή του συνταξιοδοτικού και φορολογικού και η ιδιωτικοποίηση κρατικών εταιρειών.
Σημειώνεται, ότι όχι μόνο ο Τέμερ αλλά και πολλά από τα μέλη της Βουλής και της Γερουσίας βρίσκονται υπό έρευνα για υποθέσεις διαφθοράς.
Με την ανάληψη της προεδρίας έχει πλέον τη δυνατότητα να περάσει νομοθετήματα που θα μπορούσαν να εμποδίσουν τις έρευνες…

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

Ας το σκεφτούμε...

Δεν πιστεύω, πως το παράδειγμα που εκθέτει ο Περικλής Κοροβέσης είναι αυτομάτως γενικεύσιμο... Είναι όμως εξαιρετικά ενδιαφέρον για όσους προβληματίζονται για την ουσία της αλλαγής και όχι για την απλή -δύσκολη έστω- μετάβαση της εξουσίας. Παραθέτουμε...

ΕΝ ΑΙΘΡΙΑ

Τον Αύγουστο του 1970 βρέθηκα στη Στοκχόλμη για να παρουσιάσω το πρώτο μου βιβλίο.  
Η οργάνωση της εκδήλωσης ήταν εκ των ενόντων, και αυτό σήμαινε πως δεν υπήρχαν λεφτά για ξενοδοχείο.  
Ομως έπρεπε να βρεθεί κάποιο κατάλυμα. Και ο μόνος χώρος δωρεάν διαμονής που βρέθηκε ήταν σε μια κατάληψη.  
Ρώτησα τον φίλο μου που έμενε εκεί κατά πόσο σίγουρη ήταν αυτή η κατάληψη, γιατί τα χαρτιά μου δεν ήταν αυτά που θα έπρεπε και στην Ελλάδα η χούντα ανθούσε.  
Και η απάντησή του με άφησε ενεό: «Είναι μια νόμιμη κατάληψη στο πλαίσιο της στεγαστικής πολιτικής του δήμου. Οπου υπάρχει ακατοίκητο σπίτι για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, θεωρείται πως ο ιδιοκτήτης δεν το χρειάζεται πια. Και η κατοικία είναι πάνω απ’ όλα ανθρώπινο δικαίωμα. Το ίδιο ισχύει και για τα χωράφια. Αν δεν τα καλλιεργείς τα παίρνει ο γείτονας ή ο παραγείτονας. Η γη δεν είναι εμπόρευμα. Εχει αξία χρήσης και παράγει πλούτο».  
Περίμενα η κατάληψη να ήταν κανένα ερείπιο. Ηταν μια μεγάλη βίλα με μεγάλο κήπο και μια πισίνα άδεια. 
Εμεναν καμιά δεκαριά άτομα και ένα ζευγάρι με ένα μωρό. Οι περισσότεροι φοιτητές. Ολα πεντακάθαρα και σε άψογη τάξη.  
Η ατμόσφαιρα εγκάρδια και όλοι τους είχαν μεγάλο ενδιαφέρον για την Ελλάδα.  
Λειτουργούσαν σαν κοινότητα και οι δουλειές ήταν μοιρασμένες. Φυσικά δεν έλειψε και η γενική συνέλευση και κλήθηκα να πάρω μέρος και εγώ.  
Οποιος έμενε στο σπίτι, έστω και λίγο καιρό, αποκτούσε τα ίδια δικαιώματα με τους άλλους.  
Η κουβέντα ήταν γύρω από την οικολογική οργάνωση του σπιτιού.  
Και στο τέλος υπήρχε μια γενική οδηγία να μην πετάμε μπουκάλες και εφημερίδες στα σκουπίδια, γιατί είναι πρώτες ύλες που ανακυκλώνονται.  
Επίσης να κοιτάμε πάντα τα προϊόντα που αγοράζονται να είναι οικολογικά και όχι από χώρες που έχουν δικτατορία.  
Ολα αυτά τα παραπτώματα τα είχα κάνει εγώ, γιατί η πολιτικοποίηση δεν μου είχε δώσει καμιάοικολογική συνείδηση.  
Ας είναι καλά αυτά τα παιδιά. Από εδώ μυήθηκα στην οικολογία.  
Αλλά φυσικά, εκείνα τα χρόνια, δεν μπόρεσα να πείσω κανέναν. Απλά, μου βγήκε το κουσούρι πως πήγα στη Σουηδία, βρήκα μια γκόμενα και έγινα φυσιολάτρης.  
Κατά κάποιο τρόπο, αποστάτησα από τον επαναστατικό μαρξισμό-λενινισμό και πέρασα στουςμικροαστούς.  
Σήμερα η Σουηδία ανακυκλώνει το 99% των απορριμμάτων της.  
Ηδη από την πηγή γίνεται διαχωρισμός. Ακόμα και τα αποφάγια ανακυκλώνονται.  
Στην Ελλάδα το οικολογικό κίνημα δεν ευτύχησε. Οι λίγοι άνθρωποι που βρέθηκαν να έχουν γνώση του προβλήματος δεν βρήκαν μεγάλη απήχηση στην κοινωνία.  
Εν τούτοις ένα φωτάκι άναψαν. Ευθύνες βέβαια έχουν και τα κόμματα της Αριστεράς.  
Ποτέ δεν πήραν την οικολογία στα σοβαρά. Ο προσανατολισμός τους ήταν πάντα προς την εξουσία, την όποια εξουσία, και όχι στο χτίσιμο μιας άλλης κοινωνίας.  
Μια οικολογική κοινωνία εκ φύσεως είναι αντιεξουσιαστική γιατί λειτουργεί για την ευημερία τωνανθρώπων.  
Και όπου τα οικολογικά κόμματα ή κινήματα γινήκαν εξουσιαστικά, στράφηκαν ενάντια στην οικολογία και έπεσαν σε ανυποληψία.  
Η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι οικολογικός παράδεισος. Και γι’ αυτό δεν θα χρειαζόταν να ξανανακαλύψουμε την Αμερική.  
Ετσι καλλιεργούσαν οι παππούδες μας έχοντας συσσωρεύσει σοφία αιώνων. Με τις σύγχρονες γνώσεις που έχουμε αυτή η εμπειρία θα μπορούσε να αποδώσει περισσότερο.  
Αλλά γι’ αυτό χρειάζεται μια πολιτική βούληση που να εμπνεύσει και να ενισχύσει τους ανθρώπους που θα πάρουν τέτοιες πρωτοβουλίες.  
Εχω συναντήσει ανθρώπους που έκαναν τέτοιες αξιέπαινες πράξεις και αντιμετώπισαν ανυπέρβλητες δυσκολίες.  
Είναι σαν να βρίσκονται υπό διωγμό. Αλλά επιμένουν. Και αυτό μάς δίνει ελπίδα.  
Οπως υπάρχουν και πολλά άλλα πράγματα που γίνονται σε όλη τη χώρα και τα αγνοούμε ελλείψει συντονισμού και δικτύων.  
Να δώσω ένα παράδειγμα. Υπάρχει η Οικολογική Κίνηση Πάτρας (ΟΙΚΙΠΑ) που εκδίδει μια εφημερίδα που λέγεται «Εν αιθρία».  
Η έκδοση είναι περιοδική και έχει είκοσι έξι χρόνια ζωής. Η ίδια η Κίνηση φέτος κλείνει τα τριάντα τηςχρόνια.  
Εκτός λάθους, δεν νομίζω πως έχουμε αντίστοιχο φαινόμενο στην Ελλάδα.  
Η εφημερίδα δίνει πολύτιμες πληροφορίες για το περιβάλλον από όλο τον κόσμο και παράλληλα ασχολείται δραστήρια με τα τοπικά προβλήματα που έχουν σχέση με το περιβάλλον.  
Οι Πατρινοί φίλοι μου μού λένε πως η ΟΙΚΙΠΑ είναι ζωντανό κύτταρο της πόλης και έχει σημαντικό έργο.  
Τέτοια πράγματα μας χρειάζονται σε κάθε πόλη. Να τους ευχηθούμε τα καλύτερα.